Σκόρπιες σκέψεις δύο εβδομάδες πριν από τις Πανελλήνιες


Το ποστ αυτό το έγραψα πριν από πέντε χρόνια, όταν ο γιος μου έδινε Πανελλαδικές εξετάσεις. Από τότε, ζήσαμε πολλά που κάποια από αυτά θα μοιραστώ μαζί σου εν καιρώ! Στο μεταξύ, ο γιος μου ξεκινάει μεταπτυχιακό και η κόρη μου τελειώνει το δεύτερο έτος της σχολής της. Όμως κάθε φορά που διαβάζω αυτό το ποστ, συγκινούμαι. Και ελπίζω πως μέσα από τη δική μου εμπειρία κάπου θα ταυτιστείς αν έχεις μεγάλα παιδιά, κάπου θα ξέρεις τι θα σε περιμένει αν έχεις μικρότερα και ίσως συγκινηθείς κι εσύ αν τα παιδιά σου έχουν περάσει από αυτή τη φάση. 

Σε κάθε περίπτωση, σήμερα βγαίνουν τα αποτελέσματα από τις Πανελλήνιες εξετάσεις του 2020, μέσα σε μια ιδιαίτερη συγκυρία, και εύχομαι σε όλα τα παιδιά και τους γονείς τους ηρεμία και δύναμη – και να θυμόμαστε πως η εισαγωγή ή όχι σε μια πανεπιστημιακή σχολή είναι μία από τις πολλές πόρτες που θα διαβούμε στη ζωή μας. 

5 χρόνια πριν…

Το πρόγραμμα των εξετάσεων είναι κολλημένο στο ψυγείο εδώ και εβδομάδες. Του ρίχνω κλεφτές ματιές και κάνω σκόρπιες σκέψεις για τις Πανελλήνιες, τις εξετάσεις στα σχολεία, για το άγχος των παιδιών, για το άγχος των γονιών, για τις διακοπές, για το μέλλον, για όλα.

Σκόρπια σκέψη Νο 1

Να του πω να διαβάζει ή θα τον αγχώσω; Aν και μάλλον από μόνο του το πρώτο συνθετικό της πρότασης, να του πω να διαβάζει, είναι άκυρο. Τι θα πει, να του πω να διαβάζει; Μπορεί να κάθεται όλη τη μέρα στο δωμάτιό του και να διαβάζει – manga στον υπολογιστή. Μπορεί να κάθεται όλη μέρα μπροστά από ένα βιβλίο και το μυαλό του να ταξιδεύει στην Πάρο. Μπορεί να κάθεται όλη μέρα μπροστά από ένα βιβλίο και να διαβάζει – να απομνημονεύει μέχρι τελείας ανώφελα και άχρηστα για τη ζωή του κείμενα. Έχει καμιά σημασία τι θα πω εγώ;

Σκόρπια σκέψη Νο 2

Κι αν διαβάζει και περάσει στη σχολή που θέλει, τι θα γίνει; Έχουμε μπροστά μας χρόνια και χρόνια φοίτησης και μεταπτυχιακά που ελπίζω να μπορούμε να χρηματοδοτήσουμε ή να πάρει ο ίδιος μια καλή υποτροφία, και μετά στρατό, και μετά αναζήτηση εργασίας. Αυτό είναι μάλλον το πιο πιθανό σενάριο. Ωραία. Το δεύτερο πιο πιθανό σενάριο, που εύχομαι και απεύχομαι ταυτόχρονα, είναι να φύγει το παιδί στο εξωτερικό μετά το πτυχίο του, να κάνει εκεί το μεταπτυχιακό του, να τον τσιμπήσουν για μια καλή δουλειά, ενδιαφέρουσα και δίκαια αμειβόμενη ανάλογα με τα προσόντα του και να ζήσει για πάντα εκεί, σε ένα κράτος που θα τον σέβεται ως φορολογούμενο και θα του ανταποδίδει όπως πρέπει τις εισφορές του. (Αλλά εγώ δεν θα τον βλέπω; Κι αν κάνει εκεί οικογένεια, δεν θα βλέπω τα εγγόνια μου όποτε θέλω;)

Θα μας φάνε τα αεροδρόμια;
Θα μας φάνε τα αεροδρόμια;

Σκόρπια σκέψη Νο 3

Κι ακολουθεί η κόρη μου από πίσω. Ξανά μανά φροντιστήρια, ξανά μανά εξετάσεις, ξανά μανά οι ίδιες σκόρπιες σκέψεις. Το μόνο που θα αλλάζει θα είναι πως θα έχουμε ήδη πάρει μια πρώτη γεύση και θα είμαστε ίσως πιο προετοιμασμένοι – και εμείς και η ίδια. Και για την κόρη μου, επειδή έχει ακόμη μερικά χρόνια μπροστά της, ελπίζω πως θα είναι λίγο καλύτερα τα πράγματα εδώ και θα έχουμε περισσότερες ελπίδες να βρει μια δουλειά αντάξια των όποιων προσόντων της και να μπορεί να φτιάξει τη ζωή της όπως την ονειρεύεται.

κορίτσι μελετά

Σκόρπια σκέψη Νο 4

Χριστέ μου, έχει κλείσει δωμάτιο και εισιτήρια για τις πρώτες του διακοπές μόνος του αυτό το καλοκαίρι. Δεν-θα-πάθω-τώρα-εγκεφαλικό. Δεν-θα-το-σκεφτώ-τώρα. Δεν-θα-πάθω-τώρα-εγκεφαλικό. Δεν-θα-το-σκεφτώ-τώρα. Δεν-θα-πάθω-τώρα-εγκεφαλικό. Δεν-θα-το-σκεφτώ-τώρα.

Πού πας παιδί μου; Έβαλες αντηλιακό; Πάρε κι ένα καπελάκι!
Πού πας παιδί μου; Ζακέτα πήρες;

Σε φιλώ,

Ελένη

Ο μεγαλύτερος φόβος ενός γονιού…


Εάν υπάρχει ένας κεντρικός, παραλυτικός φόβος στην ψυχή κάθε γονιού, αυτός είναι να «χαθεί» το παιδί του.


Να περιμένεις το παιδί σου να επιστρέψει από το σχολείο και αυτό να μην χτυπάει την πόρτα. Να περιμένεις το παιδί σου να γυρίσει από το παιχνίδι στην πλατεία κι αυτό να μην έρχεται.

Εάν υπάρχει ένας κεντρικός, παραλυτικός φόβος στην ψυχή κάθε γονιού, αυτός είναι να «χαθεί» το παιδί του.

Έχω χάσει για λίγα λεπτά την κόρη μου όταν ήταν περίπου 4 ετών. Την ψάχναμε για χρόνο που σε μένα έμοιαζε πάνω από ώρα – δεν πρέπει να ήταν πάνω από δέκα λεπτά. Και εκείνα τα λίγα λεπτά, τα πόδια μου κόπηκαν, και παρότι έτρεχα γύρω γύρω και τη φώναζα, η φωνή μου στην πραγματικότητα είχε κλείσει και η καρδιά μου είχε σταματήσει να χτυπάει.

Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλον τρόπο πρόληψης από την κουβέντα -πολλή και επαναλαμβανόμενη κουβέντα- με τα παιδιά μας, ανάλογα με την ηλικία τους, για τις επαφές με «ξένους». Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλον τρόπο πρόληψης για να μην ξανακούσουμε για χαμένα παιδιά από το να τους μιλάμε ανοιχτά για τα πάντα. Χωρίς να τα τρομοκρατούμε αλλά να γνωρίζουν. Να ξέρουν ότι μπορούν να πουν «όχι» σε έναν «μεγάλο», πως όταν νιώθουν άσχημα μαζί με κάποιον υπάρχει λόγος, ότι πάντα μπορούν να μας το πουν.

Αφήνω εδώ αυτό αν σε ενδιαφέρει. Είναι ένα παραμύθι που έγραψα νιώθοντας εντελώς μαμά, θέλοντας να βοηθήσω όλους τους γονείς να κάνουν το βήμα να μιλήσουν στα παιδιά τους για ένα εξίσου δύσκολο -και σχετικό θέμα- τη σεξουαλική παρενόχληση.

Ένα θέμα που γίνεται ξανά επίκαιρο, ελπίζω όχι με το χαμένο κοριτσάκι που βρέθηκε, αλλά με την 18χρονη κόρη που μαζί με τη μητέρα της σκότωσαν τον πατέρα που την κακοποιούσε σεξουαλικά. Ναι, έρευνες το επιβεβαιώνουν: Η κακοποίηση συμβαίνει συνήθως στο περιβάλλον μας, όχι από κάποιον άγνωστο κακό άνθρωπο.

Δεν έχω λόγια να κλείσω αυτό το θέμα…

Σε φιλώ,

Ελένη

Πώς σε αλλάζει η μητρότητα


Γράφω συχνά για τα παιδιά μου, σε σημειωματάρια όπου κρατάω σκέψεις, στο blog μου… Κυρίως γράφω επειδή εξακολουθώ να εκπλήσσομαι, τόοοοσα χρόνια μετά, από τα συναισθήματα που γεννάει μέσα μου η μητρότητα, και είναι τόσα πολλά και τόσο έντονα που κάπου πρέπει να τα διοχετεύσω. Σαν βαλβίδα ασφαλείας στη χύτρα ένα πράγμα, γιατί αλλιώς θα σκάσω από χαρά, από αγάπη, από ανησυχία, από άγχος, από ό,τι μπορείς να σκεφτείς.

Συνέχεια ανάγνωσης «Πώς σε αλλάζει η μητρότητα»

Ας μιλήσουμε χωρίς φόβο για τη σεξουαλική παρενόχληση στα παιδιά


Πόσο δύσκολο είναι να μιλήσεις στο παιδί σου για τη σεξουαλική παρενόχληση; Να του πεις ότι εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να του κάνουν κακό – και πως πολύ συχνά οι άνθρωποι αυτοί μπαίνουν στο σπίτι μας και τρώνε στο ίδιο τραπέζι με εμάς…

Η σεξουαλική παρενόχληση στα παιδιά, και η σεξουαλική κακοποίηση ακόμη χειρότερα, είναι ένα τεράστιο ζήτημα για κάθε κοινωνία. Και ο δικός μας ρόλος ως γονείς είναι να μιλάμε και να ενημερώνουμε τα παιδιά μας για τα πάντα. Έτσι ώστε να είναι έτοιμα, αν τους συμβεί, να το αναγνωρίσουν και να αντιδράσουν με το σωστό τρόπο.

Συνέχεια ανάγνωσης «Ας μιλήσουμε χωρίς φόβο για τη σεξουαλική παρενόχληση στα παιδιά»

Αγιασμός στο σχολείο: Τα κλάματα, τα μαύρα γυαλιά και η μαμά-κατάσκοπος. (Όλα βγαλμένα από τη ζωή είναι!)


Μεγάλο κεφάλαιο στη ζωή της μάνας ο αγιασμός στο σχολείο! Επειδή δεν είμαι καλή στα μαθηματικά, δυσκολεύομαι να μετρήσω πόσες φορές έχω πάει σε αγιασμό. Επειδή όμως είμαι πιο καλή στις αναμνήσεις, μπορώ να θυμηθώ την αίσθηση που μου έδινε το μικροσκοπικό χεράκι που χωνόταν στο δικό μου πηγαίνοντας προς το σχολείο. Αλλά και το κρυφτούλι για να παρακολουθήσω τελικά μία και μοναδική φορά τον αγιασμό όταν πήγε η κόρη μου στο Λύκειο. 

Αγιασμός στο Νηπιαγωγείο

Εκεί θα πάτε κλαίγοντας και οι δύο, για τους δικούς του λόγους ο καθένας! Όταν πήγα το γιο μου στον πρώτο του αγιασμό, στο προνήπιο, κανείς μας δεν ήθελε να αφήσει τον άλλον. Προμήνυμα μαρτυρίου ο αγιασμός στο σχολείο! Το χεράκι του σφιγγόταν στο δικό μου, το σώμα του ήταν κολλημένο στα πόδια μου κι εγώ προσπαθούσα να φανώ ενθαρρυντική, όταν μέσα μου αναρωτιόμουν τι δουλειά είχε το μωρό μου ανάμεσα σε εκείνα τα παιδιά και πώς μου πέρασε από το μυαλό να τον γράψω στο προνήπιο. Σε αυτό τον αγιασμό, θα σταθείς πιθανότατα μαζί με το παιδί στη σειρά (ποια σειρά;) και θα μπείτε μετά μαζί στην τάξη για να σας δώσει οδηγίες η νηπιαγωγός. Καλή αρχή!!!

Αγιασμός στο Δημοτικό Συνέχεια ανάγνωσης «Αγιασμός στο σχολείο: Τα κλάματα, τα μαύρα γυαλιά και η μαμά-κατάσκοπος. (Όλα βγαλμένα από τη ζωή είναι!)»