Μετά από 18 χρόνια σχολείο – ένα παιδικό χεράκι στο ένα χέρι και το χαρτομάντιλο στο άλλο!


Στην αρχή είναι ένα μικροσκοπικό χεράκι που κρατάς και σε ακολουθεί δύσπιστα προς το καινούργιο, παράξενο, μυστήριο, φοβιστικό «σχολείο». Τον παιδικό σταθμό. Με μια μινιατούρα στην τσάντα, παγουράκι για το νερό του, την πετσετούλα του και δυο μάτια που σε κοιτάζουν όλο απορία: Γιατί δηλαδή πρέπει να πάω εκεί; Εγώ προτιμώ να είμαι μαζί σου.

Μετά έρχεται κι ένα δεύτερο χεράκι, και φτιάχνεις πρωί πρωί κοτσιδάκια, και διαλέγεις πολύχρωμα φουστανάκια. Και γεμίζουν τα χέρια σου χεράκια που αφήνουν το δικό σου πότε διστακτικά πότε πρόθυμα στην πόρτα του σχολείου.

Και έρχεται -άξαφνα- η ώρα για την Πρώτη. Και τα πρωτάκια σου είναι τόσο μωρά που δεν θέλεις να τα στείλεις εκεί. Και ούτε την δεύτερη φορά που το ζεις γίνεται πιο εύκολο. Γιατί αυτό είναι το ροζ μωρό σου, τι δουλειά έχει εκεί στο σχολικό προαύλιο με τα μεγάλα παιδιά.

Και τα χρόνια περνάνε και οι τάξεις το ίδιο. Και δακρύζεις κάθε χρόνο τέτοια εποχή παρακολουθώντας τις σχολικές γιορτές. Και έχεις τόση αγωνία αν θα θυμηθεί το Παιδί τα δύο στιχάκια που έχει να απαγγείλει. Κι ανησυχείς μήπως δεν έραψες καλά το γράμμα στο μπλουζάκι και ξεκολλήσει την ώρα που το ροζ μωρό σου γράμμα-της-αλφαβήτου θα τραγουδάει και θα χορεύει. Και ξεχνάς να τραβήξεις βίντεο, γιατί έχεις συγκινηθεί: Με το Νι και με το Σίγμα θα σας πούμε όλα τα Νέα. Στη Νέα Γουινέα, παΝτρεύτηκε μια Νέα, ετών δεκαεΝΝέα, με άΝτρα δεκαΝέα… Μα είναι δυνατό να μεγάλωσε τόσο το μωρό σου;

Και μετά έρχεται η πρώτη «αποφοίτηση». Το εκτάκι σου θα πάει τώρα πια στο Γυμνάσιο. Τα Παιδιά δεν θα είναι ξανά στο ίδιο σχολείο. Το ένα θα φεύγει και το άλλο θα έρχεται. Σε περιμένουν έξι χρόνια Γυμνάσιο και έξι χρόνια Λύκειο.

Και τα βλέπεις όλα τα εκτάκια, που τα θυμάσαι από μωρά κι αυτά να μεγαλώνουν μαζί με τα δικά σου παιδιά και συγκινείσαι με τα λόγια των δασκάλων και με τον αποχαιρετισμό τους στα παιδιά, που ανοίγεται μπροστά τους ένας υπέροχος κόσμος να εξερευνήσουν, να ανακαλύψουν και να κατακτήσουν. Κι ακούς τις ευχές που τους δίνουν και κλαις – (όπως εγώ αυτήν εδώ τη στιγμή που γράφω, τόσα χρόνια μετά, αλλά δεν μπορώ να συγκρατηθώ γιατί τελικά υπάρχουν φάσεις στη ζωή του γονιού που είναι δυνατά ορόσημα).

Και η σκυτάλη περνάει στο επόμενο παιδί. Και ξαφνικά έχεις δύο αγιασμούς που γίνονται ταυτόχρονα, και τρέχεις από το ένα σχολείο στο άλλο – ευτυχώς είναι κοντά. Και στο ένα σχολείο μένεις δίπλα στο «ροζ μωρό» που δεν είναι πια μωρό, και το καμαρώνεις που στέκεται σοβαρό σοβαρό δίπλα στη φιλεναδίτσα της. Στο άλλο σχολείο παρακολουθείς πίσω από τα κάγκελα, κρυφά, για να δεις πώς θα χωριστούν τα τμήματα, με ποιους θα είναι το μεγάλο Παιδί πια, θα έχει φίλους του στην ίδια τάξη;

Και νά’ σου η δεύτερη «αποφοίτηση». Πώς κυλάει ο χρόνος…. Και καμαρώνεις, και κλαις, και καμαρώνεις, και κλαις και δεν το πιστεύεις ότι τελείωσε η φάση του Δημοτικού. Μεγάλωσε το ροζ μωρό; Πού πήγαν τα κοτσιδάκια; Πού πήγαν τα ροζ φορεματάκια;

Και μετά έρχεται το Γυμνάσιο ξανά και τα κάγκελα εκείν σε περιμένουν να σταθείς για να δεις σε ποιο τμήμα θα πάει το μικρό μας; Θα είναι η φιλεναδίτσα της, η κολλητή από την πρώτη δημοτικού, μαζί; Πώς γίνεται αυτό το μωρό που σούφρωνε τα ροζ χειλάκια του όταν θύμωνε κι εσύ έχεις αυτή την εικόνα χαραγμένη στο μυαλό σου να έχει γίνει ξαφνικά μια κοπέλα μέχρι επάνω, μια έφηβη, έτοιμη να ανοίξει φτερούγες και να πετάξει κι αυτή ψηλά για να κυνηγήσει τα όνειρά της;

Και πάλι κλαις από τη συγκίνηση.

Αυτό το δάκρυ έχει μόνιμο χαραγμένο μονοπάτι στο μάγουλο. Κι ακόμη κι όταν δεν κυλάει φανερά, εσύ το καταπίνεις και η γεύση του σου έχει γίνει τόσο οικεία όλα αυτά τα χρόνια…

Γιατί τα παιδιά μεγαλώνουν και φεύγουν. Και καλά κάνουν γιατί αυτό τους πρέπει. Και μακάρι να το κάνουν γιατί τότε ξέρεις ότι έχεις κάνει κάτι καλά αφού έχουν τη δύναμη να φύγουν μακριά σου.

Απλά αυτά τα ορόσημα σε συγκινούν βαθιά. Να τώρα τελείωσε και το ροζ μωρό το σχολείο πια. Μπορεί σε λίγους μήνες να είναι φοιτήτρια, μπορεί όχι, αλλά σίγουρα θα βρει το δρόμο της. Και όλα είναι όπως πρέπει. Αλλά εσύ Μάνα δακρύζεις πάλι πλένοντας τη σχολική τσάντα γιατί μεγαλώνοντας και το δεύτερο παιδί σου, μια ανάσα πριν την ενηλικίωση, ε δεν μπορείς να μην αναπολήσεις αυτά τα 18 χρόνια που πηγαίνατε μαζί στο σχολείο.

Καλή αποφοίτηση, ροζ μωρό μου, και καλή ενηλικίωση. Ξέρω ότι κι εσύ θα φύγεις μακριά, αλλά ένα κομμάτι από την καρδιά μου θα είναι πάντα μαζί σου. Κι όποτε με χρειαστείς, θα είμαι πάντα εκεί, Οπότε, όλα θα είναι πάντα καλά. Σε λατρεύω.

 

Advertisements

Πανελλήνιες εξετάσεις: Η ψυχολόγος Μαρίνα Μόσχα μας λέει πώς θα πάνε όλα καλύτερα


Έχουμε και φέτος πανελλήνιες εξετάσεις – για δεύτερη φορά στην οικογένεια, η κόρη μου τώρα. Και παρότι δεν ζούμε σε «ρυθμούς πανελληνίων», μικρό άγχος, μια αγωνία, ένα «ουφ, να τελειώνουμε» υπάρχει. Θα έλεγες ότι αφού το έχουμε ξαναπεράσει -και επιμένω στον πληθυντικό, γιατί θέλοντας και μη, όσο χαλαρή κι αν είσαι, τελικά εν μέρει τις πανελλήνιες τις περνάει όλη μαζί η οικογένεια όπως είναι τα πράγματα στη χώρα μας- θα είμαστε πιο cool. Continue reading «Πανελλήνιες εξετάσεις: Η ψυχολόγος Μαρίνα Μόσχα μας λέει πώς θα πάνε όλα καλύτερα»

Πότε μπορεί να σου φανεί χρήσιμη η διαμεσολαβήτρια Ελισάβετ Τσέλιου;


Δεν ξέρω τα επίσημα ποσοστά, κοιτώντας όμως γύρω μου είναι πολλά τα ζευγάρια με παιδιά που έχουν χωρίσει. Και να σου πω την προσωπική μου γνώμη, καλά έκαναν εάν δεν ήταν ευτυχισμένοι. Αρκεί στην πορεία να φροντίσουν και οι δύο γονείς να “χτίσουν” ένα υγιές συναισθηματικά περιβάλλον για το παιδί τους.

Σε αυτό ακριβώς βοηθά η οικογενειακή διαμεσολάβηση. “Είναι μια νόμιμη διαδικασία όπου με τη βοήθεια ενός ανεξάρτητου, ειδικά εκπαιδευμένου επιστήμονα, του Διαμεσολαβητή, μπορείς εσύ και ο σύζυγος ή σύντροφός σου ή πατέρας του παιδιού σου, να επιλύσετε όλα τα θέματα που προκύπτουν σε περίπτωση χωρισμού, διαζυγίου ή και διακοπής της συμβίωσης – αν δεν υπάρχει γάμος –“ εξηγεί η Ελισάβετ Τσέλιου. Continue reading «Πότε μπορεί να σου φανεί χρήσιμη η διαμεσολαβήτρια Ελισάβετ Τσέλιου;»

Το περιστατικό που άλλαξε τη γνώμη μου για τα δημόσια νοσοκομεία


Συχνά ένας ευσυνείδητος γιατρός μπορεί να μας προδιαθέσει θετικά ακόμη και όταν το περιβάλλον ενός νοσοκομείου είναι το αντίθετο από το θετικό. Ωστόσο δεν είναι αυτή η δική μου περίπτωση. Ένα απρόσμενα «καλολαδωμένο» σύστημα σε δημόσιο νοσοκομείο άλλαξε τη γνώμη μου για τα δημόσια νοσοκομεία, ειδικότερα για το Παίδων.

Θυμάμαι πολύ καλά τη μέρα που πρόσθεσα το δεύτερο παιδί μου στο ιδιωτικό οικογενειακό ασφαλιστικό πρόγραμμα. Και γιατί τη θυμάμαι; Επειδή μια δυο μέρες πριν είχα βγει από το μαιευτήριο και ταυτόχρονα με τον οικογενειακό μας φίλο/ασφαλιστή βρισκόταν στο σπίτι και ο παιδίατρος για να εκτιμήσει την υγεία του νεογέννητου. Η συμβουλή του παιδιάτρου ήταν παραπάνω από σαφής: Θα κάνεις ένα πολύ καλό πρόγραμμα για νοσηλεία στο εξωτερικό, αφού για οτιδήποτε σοβαρό θα πηγαίνεις τα παιδιά σου στο Παίδων. Όπερ και εγένετο. Continue reading «Το περιστατικό που άλλαξε τη γνώμη μου για τα δημόσια νοσοκομεία»

Φίλα τα, σφίξε τα, άκου τα… χούφτωσ’ τα!


Ο εναλλακτικός τίτλος θα ήταν «Μου λείπεις κι ας είσαι στο διπλανό δωμάτιο» αλλά είναι πολύ μελό για τίτλος!

Έφτασε ένα ταξίδι μαζί με την 17χρονη κόρη μου για να καταλάβω πόσο πολύ μου λείπει. Ναι, ζούμε στο ίδιο σπίτι αλλά οι βίοι μας είναι παράλληλοι. Συναντιόμαστε στην κουζίνα, στο διάδρομο, έξω από το μπάνιο, στις ντουλάπες προσπαθώντας να διαλέξει η μία από τα ρούχα της άλλης, αλλά δεν είναι το ίδιο. Continue reading «Φίλα τα, σφίξε τα, άκου τα… χούφτωσ’ τα!»