Καινούργιο μαγιό πήρες; Φόρεσέ το με υπερηφάνεια, φίλη μου!


Το πήρες το καινούργιο μαγιό, το δοκίμασες στο μαγαζί με καλά κλεισμένη την πόρτα του παραβάν, το έβαλες ξανά στο σπίτι και έκανες στον εαυτό σου πιο σκληρή κριτική απ’ όσο κάνουν οι αυστηροί κριτές στα επίδοξα μοντέλα στο Next Top Model.

Δεν είσαι η πρώτη ούτε και η τελευταία. Μπορείς όμως να είσαι η τελευταία. Και εσύ, κι εγώ. Γιατί μάλλον ήρθε η σωστή ηλικία και η σωστή στιγμή να φορέσεις το καινούργιο μαγιό σου και να το απολαύσεις. Να χαρείς που το αγόρασες, να το βάλεις με ανυπομονησία και να πας στην παραλία να απολαύσεις τη θάλασσα και τον ήλιο.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Το καινούργιο μαγιό μου φέτος θα είναι από τη Σόφη Δελούδη! Όπως και το περσινό μου. Ναι, είναι ακριβούτσικα, αλλά ναι, δεν παθαίνουν τίποτε για χρόνια. Και έχουν, βρε παιδί μου, μοναδικό στυλ!

Φόρα το καινούργιο μαγιό και μη σε νοιάζει αν δεν έχεις χάσει τα κιλά του χειμώνα. (Ή των περσινών διακοπών, ή του Πάσχα ή της εγκυμοσύνης ή του χειμώνα πριν από καμιά 10αριά χρόνια.)

Μη σε νοιάζει που το δέρμα σου δεν είναι λείο και βελούδινο, δεν είσαι φωτογραφία σε περιοδικό με photoshop. Είσαι αληθινή γυναίκα! Με ραγάδες, κυτταρίτιδα και χαλάρωση – λιγότερο ή περισσότερο δεν έχει τόση σημασία.

Φόρα το καινούργιο σου μαγιό και μη σε νοιάζει που η κοιλιά σου δεν είναι πλάκα. Αυτή η κοιλίτσα έχει φιλοξενήσει μέσα της ένα, δύο ή περισσότερα μωρά. Αυτή η κοιλίτσα σου θυμίζει τις φορές που βγήκες με την παρέα σου, με τον άντρα, με τις φίλες σου και τσιμπολογήσατε μπροστά σε ένα τραπέζι γεμάτο νόστιμα μεζεδάκια.

Κάθε μία «ατέλεια» στο σώμα σου, σου θυμίζει ότι είσαι κανονικός, αληθινός άνθρωπος που ζεις. Κοίταξε γύρω σου. Πόσες «τέλειες» γυναίκες βλέπεις; Καμία ή πάρα πολλές;

Πάρα πολλές θα σου απαντήσω, γιατί είμαστε όλες τέλειες, με όλες τις ατέλειές μας. Αρκεί να το πιστεύουμε. Φόρεσε λοιπόν αγαπημένη μου το καινούργιο μαγιό και πήγαινε στην παραλία και βγάλε το παρεό με αυτοπεποίθηση και μπες στη θάλασσα με χαμόγελο.

Είσαι τέλεια, όπως ακριβώς είσαι.

Σε φιλώ

Ελένη

 

Advertisements

Διαγωνισμός: Κέρδισε μία κρέμα Elicina και ξέχνα πια τις ρυτίδες στο ντεκολτέ!


Έχεις πιθανότατα/ίσως/όχι; διαβάσει το post μου για τις ρυτίδες στο ντεκολτέ και τη «λύση» που έχω βρει! Και επειδή πολλές από εσάς με ρωτούσατε σε inbox για την κρέμα που αναφέρω, ε, το σωστό ήταν να κάνουμε ένα διαγωνισμό!

Γιατί Elicina;

Την κρέμα αυτή την έμαθα τυχαία, όταν ο γιος μιας φίλης έπαθε ένα μικροατύχημα και έκανε ράμματα στο πρόσωπο και τους σύστησαν την Elicina ως εξαιρετική αναπλαστική κρέμα. Και επειδή η Elicina αποδείχτηκε πραγματικά αποτελεσματική, τη δοκιμάσαμε κι εμείς για το πρόσωπο, το λαιμό και το ντεκολτέ και πράγματι τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά. 

 

Η Elicina διαβάζω στο επίσημο site της εταιρείας ανακαλύφθηκε από την οικογένεια Bascunan και παρασκευάζεται στη Χιλή από την εταιρεία της οικογένειας Bascunan που λέγεται Cosmeticos Elicina Ltda. Τα «μαγικά» συστατικά της; Είναι φτιαγμένη από τις εκκρίσεις του σαλιγκαριού που ζει στη Χιλή και ονομάζεται Helix Aspersa Muller. Η σύνθεση της Elicina είναι εντελώς φυσική και περιλαμβάνει τις εκκρίσεις του σαλιγκαριού: αλλαντοΐνη, κολλαγόνο, ελαστίνη, γλυκολικό οξύ και βιταμίνες Α, C, και Ε.

Ο διαγωνισμός

Η εταιρεία vivapharm προσφέρει στις αναγνώστριες του blog μας, δύο προϊόντα – ΤΗΣ ΕΠΙΛΟΓΗΣ ΣΟΥ – από τη σειρά Elicina. Για να πάρεις μέρος στο διαγωνισμό και να κερδίσεις την Elicina που θα διαλέξεις, θα πρέπει να ακολουθήσεις τα εξής 3 βήματα:

Για να πάρεις μέρος στο διαγωνισμό συμπληρώνεις τη φόρμα που ακολουθεί βάζοντας μόνο το email σου, το οποίο θα χρησιμοποιηθεί αποκλειστικά και μόνο για τη συμμετοχή σου στο διαγωνισμό.

Αν δεν ακολουθείς ήδη το blog τώρα είναι μια εξαιρετική στιγμή αν θέλεις να το κάνεις!

Κάνε like στο Facebook στη σελίδα του blog και ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ του post του διαγωνισμού.

Κάνε like και share (κοινοποίηση) στη σελίδα της Elicina στο Facebook 

Ο διαγωνισμός θα λήξει την Κυριακή 1 Ιουλίου, στις 11:59 το βράδυ. Οι νικήτριες θα ανακοινωθούν στη σελίδα του blog στο Facebook και θα ενημερωθούν στο email που έχουν δηλώσει. Η παραλαβή των δώρων θα γίνει ταχυδρομικά κατόπιν συνεννόησης.

 

 

Η Σοφία Κλώτσα ΔΕΝ είναι η Πολυάννα αλλά έχει πάρει την Απόφαση της Ευτυχίας


Αν είσαι fortysomething πιθανότατα θυμάσαι την Πολυάννα, το κοριτσάκι στα βιβλία που έπαιζε το παιχνίδι της χαράς για να ανταποκρίνεται στις δυσκολίες της ζωής. Ε, η Σοφία Κλώτσα δεν είναι η Πολυάννα, γιατί το δικό της «παιχνίδι της χαράς» βασίζεται επάνω σε επιστημονική γνώση, παρατήρηση και εφαρμογή μεθόδων που έχουν αποδειχτεί ότι μπορούν να μας βοηθήσουν να βρούμε την ευτυχία στη ζωή μας. 

Ο λόγος που σου γράφω για τη Σοφία, είναι επειδή δεν ξύπνησε μια μέρα και αποφάσισε να γράψει ένα βιβλίο, αλλά έχει περάσει από πολλούς επαγγελματικούς χώρους μέχρι που κατέληξε ότι αυτό είναι που αγαπά και αυτό θέλει να κάνει: Να γράφει βιβλία και να βοηθάει ανθρώπους να βρίσκουν το δικό τους δρόμο για την ευτυχία.

«Το να είναι κάποιος ευτυχισμένος δεν σημαίνει φυσικά ότι είναι συνεχώς χαρούμενος -αυτό θα ήταν ουτοπικό- και ότι δεν βιώνει ποτέ αρνητικά συναισθήματα. ‘Ολοι μας κάποια στιγμή στη ζωή μας θα βιώσουμε πόνο, πίκρα, αδικία.  Σημασία έχει πώς αντιμετωπίζουμε αυτά που μας συμβαίνουν και πώς ανακάμπτουμε από αυτά τα συναισθήματα».

«Το να λειτουργεί κάποιος θετικά στη ζωή του δεν έχει να κάνει επίσης με το πόσα χρήματα ή υλικά πράγματα διαθέτει, με την προϋπόθεση ότι έχει λύσει όλες τις βασικές του ανάγκες. Οι τελευταίες έρευνες στην ψυχολογία έχουν βρει ότι τα ποσοστά ευτυχίας μας αυξάνονται όσο αποκτούμε περισσότερα χρήματα αλλά μέχρι το ποσό των 75.000 δολαρίων τον χρόνο.  Από εκεί και πέρα δεν υπάρχει πλέον επιστημονική συσχέτιση μεταξύ του επίπεδου ευτυχίας που βιώνει κάποιος και των χρημάτων που αποκτάει».

Νομίζω ότι έχει ενδιαφέρον το απόσπασμα αυτό που μας παραχώρησε η Σοφία Κλώτσα σχετικά με την Απόφαση της Ευτυχίας:

«Η Ευτυχία, όπως συζητάμε και στα μαθήματα που παρακολουθώ αυτήν την περίοδο στο Harvard και στο Yale, δεν είναι μία μόνιμη κατάσταση μια και κανείς μας δεν μπορεί να είναι συνέχεια ευτυχισμένος-αυτό είναι μία ουτοπία και μη εφικτό. ‘Ολοι μας βιώνουμε και θετικά και αρνητικά συναισθήματα στη ζωή μας. Ενώ πολλές φορές τα αρνητικά συναισθήματα θέλουμε να τα αποφύγουμε, όπως καθετί που πονάει, αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή να τα βιώσουμε ώστε να μπορέσουμε στη συνέχεια να προχωρήσουμε και να πάμε παρακάτω στη ζωή μας.

Η ευτυχία λοιπόν έχει περισσότερο να κάνει με μία διαδικασία όπου μαθαίνω τρόπους να σκέφτομαι και να λειτουργώ θετικά σε αυτά που μου συμβαίνουν, να μην τα παρατάω και να προσπαθώ  πάντα για το καλύτερο, παρά με μία μόνιμη κατάσταση.

Οπότε για να απαντήσω στην πιθανή σας ερώτηση, το πόσο καλά είναι κάποιος δεν έχει να κάνει πάντα με το πόσο καλά πάνε τα πράγματα στη ζωή αυτού του ανθρώπου. ‘Ολοι γνωρίζουμε ανθρώπους που ενώ θεωρητικά τα έχουν όλα συνέχεια γκρινιάζουν και δεν είναι ευτυχισμένοι. 

Το να είμαι καλά όπως και τα περισσότερα πράγματα στη ζωή μας έχουν να κάνουν με τις αποφάσεις και τις επιλογές που κάνουμε. ‘Οπως λέει άλλωστε και ο Τόνυ Ρόμπινς-ο καλύτερος motivational coach στον κόσμο- όλα στη ζωή μας ξεκινάνε από μία απόφαση! Ο λόγος που έδωσα αυτόν τον τίτλο στο βιβλίο μου είναι γιατί πραγματικά πιστεύω ότι το να είμαι καλά είναι μία απόφαση που παίρνω εγώ για τον εαυτό μου και δεν έχει να κάνει με τις αντικειμενικές συνθήκες της ζωής μου.

‘Οπως προανέφερα, υπάρχουν άνθρωποι που ενώ έχουν πολλά καλά στη ζωή τους δεν τα εκτιμούν αντίστοιχα και είναι δυστυχισμένοι, και άλλοι που ενώ έχουν αντικειμενικές δυσκολίες λειτουργούν θετικά.  Οπότε το πόσο καλά είμαι στη ζωή μου έχει να κάνει με τον τρόπο που εγώ αντιδρώ σε αυτά που μου συμβαίνουν.

Ο Δαλάι Λάμα λέει ότι το καλύτερο φάρμακο για την υγεία μας είναι το να είμαστε ευτυχισμένοι! Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι οι περισσότερες ασθένειες – εάν όχι όλες-συνδέονται με την ψυχολογική μας κατάσταση. Εάν δεν είμαι καλά, ζορίζομαι ή στενοχωριέμαι υπερβολικά, το πιο πιθανό είναι ότι αυτό κάπως θα εκδηλωθεί σε φυσικό επίπεδο και στο σώμα μου.

Στη ζωή μας αξίζει να ζούμε την κάθε στιγμή στο έπακρο, να εκτιμάμε αυτά που έχουμε, να συγχωρούμε, να προσφέρουμε, να αγαπάμε τους άλλους και τον εαυτό μας. Γιατί εάν δεν αγαπάμε τον εαυτό μας, δεν μπορούμε να αγαπήσουμε πραγματικά και τους άλλους. Πώς θα προσφέρω στους άλλους εάν δεν είμαι εγώ πρώτα καλά; Μου αρέσει να βοηθάω τους άλλους να βρίσκουν αυτό που θέλουν επαγγελματικά αλλά και σε προσωπικό επίπεδο.

Και εγώ ταλαιπωρήθηκα αρκετά μέχρι να τα βρω και ξέρω πως είναι.  Εάν και έχω ασχοληθεί πολύ με την επαγγελματική ανάπτυξη, η προσωπική παραμένει το αγαπημένο μου κομμάτι γιατί πιστεύω ακράδαντα ότι ο εαυτός μας και οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ότι πολυτιμότερο έχουμε!»

Η παρουσίαση του βιβλίου της Σοφίας Κλώτσα «H Aπόφαση της Ευτυχίας», που επανεκδόθηκε με καινούργια συμπληρωμένα κομμάτια από τις εκδόσεις Καστανιώτη, θα γίνει στις 20 Ιουνίου το βράδυ στον Public στο Σύνταγμα.

 

Μετά από 18 χρόνια σχολείο – ένα παιδικό χεράκι στο ένα χέρι και το χαρτομάντιλο στο άλλο!


Στην αρχή είναι ένα μικροσκοπικό χεράκι που κρατάς και σε ακολουθεί δύσπιστα προς το καινούργιο, παράξενο, μυστήριο, φοβιστικό «σχολείο». Τον παιδικό σταθμό. Με μια μινιατούρα στην τσάντα, παγουράκι για το νερό του, την πετσετούλα του και δυο μάτια που σε κοιτάζουν όλο απορία: Γιατί δηλαδή πρέπει να πάω εκεί; Εγώ προτιμώ να είμαι μαζί σου.

Μετά έρχεται κι ένα δεύτερο χεράκι, και φτιάχνεις πρωί πρωί κοτσιδάκια, και διαλέγεις πολύχρωμα φουστανάκια. Και γεμίζουν τα χέρια σου χεράκια που αφήνουν το δικό σου πότε διστακτικά πότε πρόθυμα στην πόρτα του σχολείου.

Και έρχεται -άξαφνα- η ώρα για την Πρώτη. Και τα πρωτάκια σου είναι τόσο μωρά που δεν θέλεις να τα στείλεις εκεί. Και ούτε την δεύτερη φορά που το ζεις γίνεται πιο εύκολο. Γιατί αυτό είναι το ροζ μωρό σου, τι δουλειά έχει εκεί στο σχολικό προαύλιο με τα μεγάλα παιδιά.

Και τα χρόνια περνάνε και οι τάξεις το ίδιο. Και δακρύζεις κάθε χρόνο τέτοια εποχή παρακολουθώντας τις σχολικές γιορτές. Και έχεις τόση αγωνία αν θα θυμηθεί το Παιδί τα δύο στιχάκια που έχει να απαγγείλει. Κι ανησυχείς μήπως δεν έραψες καλά το γράμμα στο μπλουζάκι και ξεκολλήσει την ώρα που το ροζ μωρό σου γράμμα-της-αλφαβήτου θα τραγουδάει και θα χορεύει. Και ξεχνάς να τραβήξεις βίντεο, γιατί έχεις συγκινηθεί: Με το Νι και με το Σίγμα θα σας πούμε όλα τα Νέα. Στη Νέα Γουινέα, παΝτρεύτηκε μια Νέα, ετών δεκαεΝΝέα, με άΝτρα δεκαΝέα… Μα είναι δυνατό να μεγάλωσε τόσο το μωρό σου;

Και μετά έρχεται η πρώτη «αποφοίτηση». Το εκτάκι σου θα πάει τώρα πια στο Γυμνάσιο. Τα Παιδιά δεν θα είναι ξανά στο ίδιο σχολείο. Το ένα θα φεύγει και το άλλο θα έρχεται. Σε περιμένουν έξι χρόνια Γυμνάσιο και έξι χρόνια Λύκειο.

Και τα βλέπεις όλα τα εκτάκια, που τα θυμάσαι από μωρά κι αυτά να μεγαλώνουν μαζί με τα δικά σου παιδιά και συγκινείσαι με τα λόγια των δασκάλων και με τον αποχαιρετισμό τους στα παιδιά, που ανοίγεται μπροστά τους ένας υπέροχος κόσμος να εξερευνήσουν, να ανακαλύψουν και να κατακτήσουν. Κι ακούς τις ευχές που τους δίνουν και κλαις – (όπως εγώ αυτήν εδώ τη στιγμή που γράφω, τόσα χρόνια μετά, αλλά δεν μπορώ να συγκρατηθώ γιατί τελικά υπάρχουν φάσεις στη ζωή του γονιού που είναι δυνατά ορόσημα).

Και η σκυτάλη περνάει στο επόμενο παιδί. Και ξαφνικά έχεις δύο αγιασμούς που γίνονται ταυτόχρονα, και τρέχεις από το ένα σχολείο στο άλλο – ευτυχώς είναι κοντά. Και στο ένα σχολείο μένεις δίπλα στο «ροζ μωρό» που δεν είναι πια μωρό, και το καμαρώνεις που στέκεται σοβαρό σοβαρό δίπλα στη φιλεναδίτσα της. Στο άλλο σχολείο παρακολουθείς πίσω από τα κάγκελα, κρυφά, για να δεις πώς θα χωριστούν τα τμήματα, με ποιους θα είναι το μεγάλο Παιδί πια, θα έχει φίλους του στην ίδια τάξη;

Και νά’ σου η δεύτερη «αποφοίτηση». Πώς κυλάει ο χρόνος…. Και καμαρώνεις, και κλαις, και καμαρώνεις, και κλαις και δεν το πιστεύεις ότι τελείωσε η φάση του Δημοτικού. Μεγάλωσε το ροζ μωρό; Πού πήγαν τα κοτσιδάκια; Πού πήγαν τα ροζ φορεματάκια;

Και μετά έρχεται το Γυμνάσιο ξανά και τα κάγκελα εκείν σε περιμένουν να σταθείς για να δεις σε ποιο τμήμα θα πάει το μικρό μας; Θα είναι η φιλεναδίτσα της, η κολλητή από την πρώτη δημοτικού, μαζί; Πώς γίνεται αυτό το μωρό που σούφρωνε τα ροζ χειλάκια του όταν θύμωνε κι εσύ έχεις αυτή την εικόνα χαραγμένη στο μυαλό σου να έχει γίνει ξαφνικά μια κοπέλα μέχρι επάνω, μια έφηβη, έτοιμη να ανοίξει φτερούγες και να πετάξει κι αυτή ψηλά για να κυνηγήσει τα όνειρά της;

Και πάλι κλαις από τη συγκίνηση.

Αυτό το δάκρυ έχει μόνιμο χαραγμένο μονοπάτι στο μάγουλο. Κι ακόμη κι όταν δεν κυλάει φανερά, εσύ το καταπίνεις και η γεύση του σου έχει γίνει τόσο οικεία όλα αυτά τα χρόνια…

Γιατί τα παιδιά μεγαλώνουν και φεύγουν. Και καλά κάνουν γιατί αυτό τους πρέπει. Και μακάρι να το κάνουν γιατί τότε ξέρεις ότι έχεις κάνει κάτι καλά αφού έχουν τη δύναμη να φύγουν μακριά σου.

Απλά αυτά τα ορόσημα σε συγκινούν βαθιά. Να τώρα τελείωσε και το ροζ μωρό το σχολείο πια. Μπορεί σε λίγους μήνες να είναι φοιτήτρια, μπορεί όχι, αλλά σίγουρα θα βρει το δρόμο της. Και όλα είναι όπως πρέπει. Αλλά εσύ Μάνα δακρύζεις πάλι πλένοντας τη σχολική τσάντα γιατί μεγαλώνοντας και το δεύτερο παιδί σου, μια ανάσα πριν την ενηλικίωση, ε δεν μπορείς να μην αναπολήσεις αυτά τα 18 χρόνια που πηγαίνατε μαζί στο σχολείο.

Καλή αποφοίτηση, ροζ μωρό μου, και καλή ενηλικίωση. Ξέρω ότι κι εσύ θα φύγεις μακριά, αλλά ένα κομμάτι από την καρδιά μου θα είναι πάντα μαζί σου. Κι όποτε με χρειαστείς, θα είμαι πάντα εκεί, Οπότε, όλα θα είναι πάντα καλά. Σε λατρεύω.

 

Blog tested: Η κρέμα για τα μάτια και το αντηλιακό σε σπρέι που αγάπησα


Δύο διαφορετικά προϊόντα, που το καθένα όμως έλυσε με με τον τρόπο του το «πρόβλημά» μου. Η κρέμα για τα μάτια… για τους πασιφανείς λόγους και το αντηλιακό σε σπρέι γιατί παρότι τα γράφω και τα λέω, συχνά στην πόλη κυκλοφορώ χωρίς αντηλιακό προσώπου.

Και αφού τα ανακάλυψα και τα χρησιμοποιώ και μου φτιάχνουν τη διάθεση, να μην το μοιραστώ μαζί σου; Ε, θα το μοιραστώ!

Η κρέμα για τα μάτια που ΚΑΝΕΙ δουλειά Continue reading «Blog tested: Η κρέμα για τα μάτια και το αντηλιακό σε σπρέι που αγάπησα»