Μαμά, να πάω μια εβδομάδα στη Γαλλία; (Ή, πώς είναι να μεγαλώνεις πολίτες του κόσμου)


Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και τόνο η ερώτηση θα μπορούσε να είναι:

  • τοστΜαμά, μου φτιάχνεις ένα τοστ;
  • Μαμά, να δούμε μια ταινία το βράδυ;
  • Μαμά, να πάω για καφέ το απόγευμα;

Αλλά το θέμα της ερώτησης ήταν πολύ πιο σοκαριστικό. Γιατί, θα με ρωτήσεις. Δεκαοχτώ χρονών γίνεται το παιδί σε λίγους μήνες, τελείωσε το σχολείο, θέλει ν’ αρχίσει να εξερευνά τον κόσμο – με εκδρομές του προγράμματος Erasmus στην προκειμένη περίπτωση, μεγαλύτερη ασφάλεια και τα λοιπά, αλλά και πάλι θέλει ν’ αρχίσει να εξερευνά τον κόσμο.

erasmus

Και τώρα τι απαντάς η μάνα;

«Ποπο, τέλεια ευκαιρία, να το συζητήσουμε» ή μήπως «τι-λες-τώρα-παιδάκι-μου-ακόμη-δεν-βγήκες-από-το-αβγό-και-θέλεις-να-τρέχεις-στη-Γαλλία».

Και εννοείται ανάμεσα σε αυτές τις δύο πιθανές απαντήσεις υπάρχουν δεκάδες ακόμη επιλογές, κάθε τόνου και απόχρωσης.

Και τώρα τι απαντάς η μάνα;

Σιγά μην έχεις και ένα σωρό επιλογές, καλή μου. Η ζωή προχωράει, τα παιδιά μεγαλώνουν, και εκεί που σε ρωτάνε «μαμά τι να φορέσω στο σχολείο» η επόμενη ερώτηση είναι «μαμά μπορώ να πάω ταξίδι στην Ευρώπη με Interrail;»

Αυτό το "keep calm" για μένα το λέει, να το ξέρεις...
Αυτό το «keep calm» για μένα το λέει, να το ξέρεις…

Και τώρα τι κάνεις η μάνα; 

Δείχνεις ψυχραιμία, έχεις εμπιστοσύνη στο παιδί, εμπιστοσύνη σε όλα όσα του έχεις μάθει αυτά τα 18 χρόνια, λες από μέσα σου ευχές και προσευχές. Γιατί το παιδί πρέπει να φύγει. Πρέπει να ταξιδέψει, να σπουδάσει (και) αλλού, να γνωρίσει κόσμο και τον κόσμο, να κόψει τον ομφάλιο λώρο, να δοκιμάσει τις δυνάμεις του, να φάει τα μούτρα του, να πεινάσει και να πρέπει να διαλέξει αν θα βγάλει εισιτήριο για το μετρό ή αν θα πάρει σάντουιτς, να πιαστούν οι ώμοι του από το σακίδιο, να έχει ξεχάσει να πάρει μαζί του αρκετά εσώρουχα.

ταξίδι με σακίδιο

Κι εσύ είπαμε, ευχές και προσευχές.

Και ν’ ακούς τη φωνή του μια φορά τη μέρα (ε, όχι, αυτό το θέλω, μην με πεις και υπερβολική!) και να ακούς στις τρεις κουβέπουλάκι φωλιάντες που θα σου πει τη χαρά της ζωής και τον ενθουσιασμό της νιότης.

Και με κάθε προηγούμενο ταξίδι να προετοιμάζεσαι ψυχικά για τα επόμενα ταξίδια, για τα μεγαλύτερα και τα πιο μακρινά.

Γιατί έτσι κάνουν τα παιδιά που έχουν μάθει να πιστεύουν στον εαυτό τους και να πατάνε γερά στα πόδια τους, επάνω στις δυνατές βάσεις που έχει βάλει η οικογένεια όσο μεγάλωναν.

Πετάνε μακριά από τη φωλιά και ψηλά στα ουράνια και ανακαλύπτουν τον υπέροχο, μοναδικό κόσμο γύρω μας.

 

Σε φιλώ,

Ελένη

 

Advertisements

20 thoughts on “Μαμά, να πάω μια εβδομάδα στη Γαλλία; (Ή, πώς είναι να μεγαλώνεις πολίτες του κόσμου)

    1. Προσπαθώ κι εγώ να θυμάμαι τα δικά μου – δεν είναι και τόσο μακρινά, αλλά όταν είναι τα παιδιά μας είναι λίγο πιο δύσκολο να τα δεχόμαστε. Αλλά αν μπορούμε ας κάνουμε και αλλιώς!
      Σε φιλώ

      Αρέσει σε 1 άτομο

  1. Ο τίτλος έχει και ένα ερωτηματικό από όσο είδα.. 🙂 Όταν θα εκλείψει -ΚΑΙ- αυτό, τότε θα «το έχουμε χάσει ολοκληρωτικά το παιχνίδι» Ελένη μου!… Αχαχαχα! Στα λέω γελώντας, αλλά δεν γελώ.. Συμμερίζομαι απλά όσα σκέφτεσαι, επειδή είμαι ένα βήμα μπροστά από σένα, εννοώ πως, όσα ζεις εσύ τώρα, τα ζω εγώ έναν χρόνο νωρίτερα.. Αυτή είναι η μόνη διαφορά μας.. Ας είναι καλά τα παιδιά μας Παναγία μου. Μόνο αυτό! Φιλιά πολλά 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Κι αυτό το ερωτηματικό, ψιλοfake είναι – ακόμη! Σε μερικούς μήνες το βλέπω να απουσιάζει. Δηλαδή, οι ερωτήσεις γίνονται δηλώσεις, αυτό γίνεται, για πες εσύ που έχεις δει τα προσεχώς μου;
      Να είναι καλά, μόνο αυτό.
      Φιλιάααα

      Μου αρέσει!

  2. Χαχαχα! Ελένη μου!
    Έφυγα να σπουδάσω στη Γαλλία στα 17 μου και γύρισα στα 24 παντρεμένη και χωρισμένη με παιδί…και δεν ξαναέμεινα με τους γονείς μου!!! 😛
    Δλδ, μην ανησυχείς, υπάρχουν και χειρότερα!!! 😀

    ΑΦιλάκια πολλά πολλά και καλή σου δύναμη! 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Αν σου πω ότι με καθησυχάζεις, ψέματα θα πω!!! Αστειεύομαι 🙂
      Ποτέ δεν ξέρουμε πώς θα τα φέρει η ζωή γι’ αυτό και εγώ είμαι έτοιμη και δεκτική για όλα τα καλά της!
      Φιλάκια και σε ευχαριστώ που πάντα με εμψυχώνεις.

      Μου αρέσει!

  3. Αχ σε καταλαβαίνω κι εσένα, τον καταλαβαίνω πολύ κι αυτόν! Γερός να ‘ναι, να πάει, να περάσει ωραία και μια φορά την ημέρα απαραιτήτως τηλέφωνο στη μαμά (εδώ δε το γλιτώνουμε εμείς που οδεύουμε πλέον προς τα 30!). Φιλάκια Ελένη μου!

    Αρέσει σε 1 άτομο

      1. Χαχαχαχα τι να λέμε, το τηλέφωνο στη μαμά δεν έχει ηλικία (ούτε για τη μαμά, ούτε για το παιδί!). Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε, τόσο πιο εντάξει θα είμαστε εμείς με τις μάνες μας και τα παιδιά μας μαζί μας.

        Αρέσει σε 1 άτομο

  4. Πω πω !!! Πολυ συγκινητικό το κείμενο σου ! Ειδικά εκείνο το σημείο με το τηλεφώνημα …
    μου αρέσει ακόμα αυτο που γράφεις σε μια απάντηση : «τον χαίρομαι και τον ζηλεύω…»!
    Ευχομαι να αντιδράσω και εγω με αυτή την ψυχραιμία και την ωριμότητα που αντιδράς τωρα εσύ !!!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Ξέρεις, ούτε ψύχραιμη ούτε ώριμη είμαι. Αναγκαστικά αντιδράς έτσι, γιατί αλλιώς χάνεις το παιχνίδι με τα παιδιά! Οπότε, να είσαι σίγουρη, κάπως έτσι θα αντιδράσεις κι εσύ 🙂

      Μου αρέσει!

      1. Το ελπίζω και το ευχομαι ! σε ευχαριστω εγω, για τα ωραία θέματα με τα οποία καταπιάνεσαι και μου δίνεις αφορμή να σκεφτώ και να επεξεργαςτω πράγματα και καταστάσεις που ενδεχομένως να με βρουν απροετοίμαστη. Να ´σαι καλά!

        Αρέσει σε 1 άτομο

  5. Ελένη μου αν το καμάρι σου έχει πάρει τις σωστές βάσεις από την οικογένειά σας, τότε να μην το φοβάσαι! Ας ανοίξει τα φτερά να πετάξει, να γνωρίσει τον κόσμο! Και εννοείται να σε παίρνει τηλέφωνο και μια και δυο φορές να σου πω…χιχιχι φιλάκια

    Αρέσει σε 1 άτομο

  6. Υπέροχο! Συγκινητικό! Να πάει και να παίρνει τη μανούλα τηλέφωνο. Μου θύμισες την πρώτη φορά που είπα κ γω στη δική μου μανούλα πως θέλω να πάω Κωνσταντινούπολη και μετά erasmus στην Ισπανία

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Να πάει, αυτό λέω κι εγώ γιατί τον καταλαβαίνω, τον χαίρομαι και τον ζηλεύω!
      Καταλαβαίνω τη μανούλα σου αλλά καταλαβαίνω κι εσένα. Θέλουμε να εξερευνήσουμε τον κόσμο, μικροί και μεγάλοι, και όταν έχουμε την ευκαιρία δεν πρέπει να την αφήνουμε να πηγαίνει χαμένη!

      Αρέσει σε 1 άτομο

  7. τι ωραία που τα λες!
    χαίρομαι την ψυχραιμία σου…

    και εγώ έτσι τα σκέφτομαι, αλλά δεν ξέρω πώς θα αντιδράσω όταν θα έρθει εκείνη η στιγμή…
    πότε μεγαλώνουν και φεύγουν από την αγκαλιά μας!… ό,τι πήραν τα πρώτα, κρίσιμα χρόνια, από την οικογένεια, αυτό μένει

    φιλιά
    Αλεξία
    https://momyof6.wordpress.com/

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s