Θέλω να πηγαίνω κάθε μήνα στο χαμάμ, γίνεται;


Έχω περάσει μια περίεργη και πολύ δύσκολη χρονιά, και δεν μιλάω μόνο για τις πολιτικοκοινωνικές αναστατώσεις που έχουμε ζήσει όλοι μας. Είναι, δε, η πρώτη φορά που θυμάμαι φθινόπωρο να νιώθω τόση ένταση, κούραση και στην τσίτα. Είναι σαν η ένταση να έχει σωματοποιηθεί και να έχει γίνει κόμποι στην πλάτη και τους ώμους μου. Συνέχεια ανάγνωσης «Θέλω να πηγαίνω κάθε μήνα στο χαμάμ, γίνεται;»

Πετσέτες θαλάσσης δημοκρατικές*


Επειδή ούτε εγώ ούτε τα παιδιά μου δεν μπορούμε να πηγαίνουμε πια στην παραλία με πετσέτα με όλους τους ήρωες του Disney, τα παιδιά μεγάλωσαν, εγώ δεν έχω δικαιολογία πλέον αφού πηγαίνω μόνη μου για μπάνιο, πρέπει να αντικαταστήσω σιγά σιγά τις πετσέτες μας για την παραλία. Συνέχεια ανάγνωσης «Πετσέτες θαλάσσης δημοκρατικές*»

Ένα απόγευμα στο χαμάμ


Η πρόσκληση για το χαμάμ ήταν δώρο, γιατί από μόνη μου δεν νομίζω να το αποφάσιζα και για την ακρίβεια δεν ήξερα καν ότι υπάρχει χαμάμ στην Αθήνα (υπάρχει, στο Θησείο).

Χαμάμ

Συνέχεια ανάγνωσης «Ένα απόγευμα στο χαμάμ»