Κι εκεί που σκέφτομαι…


…τι να αγοράσω για την Πρωτοχρονιά, τι να μαγειρέψω για ανήμερα που θα έρθουν οι γονείς να φάμε όλοι μαζί, τι θα φορέσω, αν θα είναι όσο πρέπει καθαρό το σπίτι για να υποδεχτούμε την πρώτη μέρα του χρόνου, αν θα βρω τρελή ουρά στα τυριά στο σούπερ μάρκετ, ότι δεν υπάρχει περίπτωση να ξεκουραστώ (και) φέτος μέσα στις γιορτές, πώς φεύγουν έτσι τα ρημάδια τα λεφτά… μια πολύ απλή σκέψη εξοστρακίζει όλες τις άλλες σκέψεις/ανησυχίες/έγνοιες από το μυαλό μου. Συνέχεια ανάγνωσης «Κι εκεί που σκέφτομαι…»

Σκόρπιες σκέψεις δύο εβδομάδες πριν από τις Πανελλήνιες


Το πρόγραμμα των εξετάσεων είναι κολλημένο στο ψυγείο εδώ και εβδομάδες. Του ρίχνω κλεφτές ματιές και κάνω σκόρπιες σκέψεις για τις Πανελλήνιες, τις εξετάσεις στα σχολεία, για το άγχος των παιδιών, για το άγχος των γονιών, για τις διακοπές, για το μέλλον, για όλα.

Το πρόγραμμα των Πανελληνίων, με τα μαγνητάκια του Ντίσνεϊ να θυμίζουν τα χρόνια που έχουν περάσει.

Σκόρπια σκέψη Νο 1

Να του πω να διαβάζει ή θα τον αγχώσω; Aν και μάλλον από μόνο του το πρώτο συνθετικό της πρότασης, να του πω να διαβάζει, είναι άκυρο. Τι θα πει, να του πω να διαβάζει; Μπορεί να κάθεται όλη τη μέρα στο δωμάτιό του και να διαβάζει – manga στον υπολογιστή. Μπορεί να κάθεται όλη μέρα μπροστά από ένα βιβλίο και το μυαλό του να ταξιδεύει στην Πάρο. Μπορεί να κάθεται όλη μέρα μπροστά από ένα βιβλίο και να διαβάζει – να απομνημονεύει μέχρι τελείας ανώφελα και άχρηστα για τη ζωή του κείμενα. Έχει καμιά σημασία τι θα πω εγώ; Συνέχεια ανάγνωσης «Σκόρπιες σκέψεις δύο εβδομάδες πριν από τις Πανελλήνιες»