Πώς να διαλέξεις το καλύτερο παραμύθι για το παιδί;


Αν έβαζα το ένα πίσω από το άλλο τα παραμύθια που έχω διαβάσει στα παιδιά μου, σίγουρα θα έφτανα από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη. Αν όμως μου ζητούσες να σου πω τα βιβλία που πραγματικά αγαπήσαμε -γιατί όπως ίσως έχεις διαπιστώσει τα παιδιά κι εμείς καταλήγουμε τελικά να αγαπάμε τα ίδια, καλά, βιβλία- τότε ο αριθμός τους θα μειωνόταν σημαντικά. Συνέχεια ανάγνωσης «Πώς να διαλέξεις το καλύτερο παραμύθι για το παιδί;»

Advertisements

Άλλος για Χίο τράβηξε κι άλλος για Μυτιλήνη


Και έρχεται μια ωραία πρωία, ένα ωραίο τριήμερο για την ακρίβεια, και για πρώτη φορά συνειδητοποιείς πόσο έχει αλλάξει η ζωή σου. Το ένα σου παιδί μόλις γύρισε από ταξίδι για να φύγει ξανά καπάκι, το άλλο παιδί φεύγει –για πρώτη πρώτη φορά και η ψυχή σου το ακολουθεί- και φεύγεις κι εσύ, γιατί τι να κάνεις σε ένα άδειο σπίτι.

Καλοτάξιδα να είστε πάντα, παιδιά μου…

Πότε γίναμε τέσσερις (σχεδόν) ενήλικες που ζούμε στο ίδιο σπίτι και ο καθένας ζει τη ζωή του; Πόσο γρήγορα κυλάει ο χρόνος; Έτοιμη είμαι να ανοίξω τα άλμπουμ και να χαζεύω τα παιδιά μου μωρά, αλλά δεν το κάνω. Γιατί θέλω να γιορτάσω, να τιμήσω, να καμαρώσω τα παιδιά μου, τα μωρά μου που έχουν ανοίξει τα φτερά τους και πετάνε για να ανακαλύψουν τον κόσμο. Ποτέ άλλοτε ένα κλισέ δεν μου έχει φανεί πιο ακριβές.

Κι ενώ μέσα μου νιώθω όπως νομίζω νιώθουν όλες οι μαμάδες όταν τα παιδιά τους αρχίζουν να απομακρύνονται όλο και περισσότερο από το σπίτι κι από κοντά τους, “απ’ έξω” τους προτρέπω, τους δίνω θάρρος, τους λέω ότι ο κόσμος είναι δικός τους και στα πόδια τους και να τολμήσουν.

Δεν θα είναι πάντα εύκολο, δεν θα είναι πάντα δίκαιος, δεν θα είναι ούτε ανώδυνο, αλλά θα τον κατακτήσετε. Γιατί έτσι σας μεγάλωσα, να πιστεύετε στο καλό, να αγαπάτε, να είστε καλοί άνθρωποι, δοτικοί, να συναισθάνεστε, να είστε αισιόδοξοι, να είστε γεμάτοι θάρρος, να έχετε ελπίδες και όνειρα, να τολμάτε, να απλώνετε τα πόδια σας πέρα από εκεί που φτάνει το πάπλωμα. Και όσο φοβισμένη και τρομαγμένη είμαι, άλλο τόσο περήφανη είμαι για εσάς. Όπως ένιωθα περήφανη χαζομαμά όταν κάνατε τα πρώτα σας βήματα μέσα στο σπίτι μας έτσι νιώθω και τώρα που κάνετε τα πρώτα σας μικρότερα και μεγαλύτερα βήματα στον έξω κόσμο.

Μόνοι σας, γιατί μπορείτε, αλλά με την αόρατη ασπίδα της αγάπης, της στοργής και της φροντίδας που έχετε πάρει τόσα χρόνια από εμάς.

Κι αν τα δικά σου παιδιά είναι ακόμη στην αγκαλιά σου ή μόλις κάνουν τα πρώτα τους βήματα, θυμήσου ότι τα χρόνια αυτά που ζεις είναι ανεπανάληπτα και μοναδικά. Αλλά και τα χρόνια που θα ακολουθήσουν θα είναι επίσης τρομαχτικά, συγκλονιστικά και υπέροχα.

Γιατί έτσι είναι η ζωή μας.

Σε φιλώ,

Έφτασες τα σαράντα; Όλο και κάτι έχεις μάθει!


Έχω φίλες που έχουν αρχίσει να σκέφτονται σαν εμένα. Και αυτό το άρθρο/υπενθύμιση για εμάς τις σαραντάρες (λίγο πάνω, λίγο κάτω) είναι μια εξαιρετική απεικόνιση της πραγματικότητας. Ρεαλιστικά και όμορφα – και ισχύουν για μαμάδες και μη.

μαθήματα ζωής

Αυτά είναι κάποια από όλα αυτά που έχεις μάθει στα σαράντα σου – κι αν είσαι νεότερη, αυτά που θα έχεις μάθει όταν θα μπεις στα δεύτερα –άντα. Συνέχεια ανάγνωσης «Έφτασες τα σαράντα; Όλο και κάτι έχεις μάθει!»

6 πράγματα που θέλω για τα παιδιά μου + 1 ελπίδα


Να έχετε τόσο μεγάλη αυτοπεποίθηση που να μη φοβάστε να αλλάξετε γνώμη και άποψη αν υποψιαστείτε ότι (τελικά) κάνετε λάθος. Ο άνθρωπος που μένει αμετακίνητος στη γνώμη του δεν είναι απαραίτητα άνθρωπος με προσωπικότητα, πολλές φορές είναι άνθρωπος αδύναμος που δεν διαθέτει την εσωτερική ευελιξία και ωριμότητα να παραδεχτεί ότι κάνει λάθος και να προσπαθήσει αλλάξει. Συνέχεια ανάγνωσης «6 πράγματα που θέλω για τα παιδιά μου + 1 ελπίδα»

Η Ανυπόμονη Εύη απέκτησε δική της σελίδα στο Facebook!


H μικρή μου Εύη, αυτό το χαριτωμένο κοριτσάκι που δυσκολεύεται να κάνει υπομονή, απέκτησε δική του σελίδα στο facebook! Θα χαρώ να σε βλέπω και εκεί, να τα λέμε για θέματα

Η Ανυπόμονη Εύη
Η Ανυπόμονη Εύη

που απασχολούν τις μαμάδες νηπίων και μικρών παιδιών…

Είμαι ανοιχτή σε ιδέες, παρατηρήσεις και σκέψεις.

Σε φιλώ,

Ελένη