Φίλα τα, σφίξε τα, άκου τα… χούφτωσ’ τα!


Ο εναλλακτικός τίτλος θα ήταν «Μου λείπεις κι ας είσαι στο διπλανό δωμάτιο» αλλά είναι πολύ μελό για τίτλος!

Έφτασε ένα ταξίδι μαζί με την 17χρονη κόρη μου για να καταλάβω πόσο πολύ μου λείπει. Ναι, ζούμε στο ίδιο σπίτι αλλά οι βίοι μας είναι παράλληλοι. Συναντιόμαστε στην κουζίνα, στο διάδρομο, έξω από το μπάνιο, στις ντουλάπες προσπαθώντας να διαλέξει η μία από τα ρούχα της άλλης, αλλά δεν είναι το ίδιο. Continue reading «Φίλα τα, σφίξε τα, άκου τα… χούφτωσ’ τα!»

Advertisements

Γιατί είσαι συνέχεια κουρασμένη;


Πιθανότατα η απορία δεν είναι δική σου, αλλά του άντρα σου ή ακόμη και των παιδιών σου. Αν όμως περνάει από τις παρυφές του λογικού νου σου η σκέψη γιατί είσαι συνέχεια κουρασμένη, ας δεχτούμε σαν υπόθεση εργασίας (μου αρέσει όταν χρησιμοποιώ αυτή τη φράση!), ότι είσαι fortysomething, παντρεμένη ή ζεις με τον αγαπημένο σου και μπορεί να έχεις ένα, δύο, τρία παιδάκια (λέγε με και Μαίρη Παναγιωταρά).

Εξακολουθείς να θέλεις απάντηση στο γιατί είσαι συνέχεια κουρασμένη; Φτιάξε την εικόνα!

Γυρίζεις από τη δουλειά και αρχίζεις τις δουλειές: μαγείρεμα, πλύσιμο πιάτων, ταχτοποίηση σπιτιού, σιδέρωμα, να πλύνεις το μπάνιο και την κουζίνα, α! και φυσικά έχεις πάει στο σούπερ μάρκετ πριν.

Τι κι αν έχεις πλυντήριο, τα πιο πολλά στο χέρι τα πλένεις τελικά!
Τι κι αν έχεις πλυντήριο, τα πιο πολλά στο χέρι τα πλένεις τελικά!

Continue reading «Γιατί είσαι συνέχεια κουρασμένη;»

Όταν θα μείνουμε (ξανά) οι δυο μας


«Θυμάσαι πως όλα ξεκίνησαν από τους δυο μας; Εμείς οι δυο, μόνοι στη Γη, σαν το τραγούδι, ερωτευμένοι, αγαπημένοι, που διψούσαμε ο ένας για τη συντροφιά του άλλου, που οργώναμε την Ελλάδα οι δυο μας. Ώσπου το «οι δυο μας» έγινε «οι τρεις μας» και μετά, πόση ευτυχία μπορεί να αντέξει κανείς, «οι τέσσερίς μας». Και μείναμε οι τέσσερίς μας, με διάφορες μορφές σύνθεσης, για πολλά πολλά χρόνια. Continue reading «Όταν θα μείνουμε (ξανά) οι δυο μας»

Το καλοκαίρι της μάνας (εφήβων)


Είναι κι αυτό κάτι. Με ακούς (διαβάζεις) που γκρινιάζω και κλαίγομαι συχνά πυκνά πόσο δύσκολο είναι συναισθηματικά τώρα που έχουν μεγαλώσει τα παιδιά μου, και αρχίζουν να έχουν δική τους ζωή (λέμε τώρα). Σε αυτό το post θα σου μιλήσω για τις χαρές και το καλοκαίρι της μάνας (εφήβων).

Έχω αφήσει πίσω μου τα κουβαδάκια και δεν κάνω πια ολόκληρη μετακόμιση για να πάω στην παραλία. Η ομπρέλα δεν είναι πια απαραίτητη για να κρατάω στη σκιά το νερό, τα φρούτα, τα σαντουιτσάκια, ούτε για να στήνω καρεκλάκια από κάτω της με τη (φρούδα) ελπίδα ότι θα καθίσουν από κάτω της τα πιτσιρίκια.

 

Continue reading «Το καλοκαίρι της μάνας (εφήβων)»

Πώς να διαλέξεις το καλύτερο παραμύθι για το παιδί;


Αν έβαζα το ένα πίσω από το άλλο τα παραμύθια που έχω διαβάσει στα παιδιά μου, σίγουρα θα έφτανα από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη. Αν όμως μου ζητούσες να σου πω τα βιβλία που πραγματικά αγαπήσαμε -γιατί όπως ίσως έχεις διαπιστώσει τα παιδιά κι εμείς καταλήγουμε τελικά να αγαπάμε τα ίδια, καλά, βιβλία- τότε ο αριθμός τους θα μειωνόταν σημαντικά. Continue reading «Πώς να διαλέξεις το καλύτερο παραμύθι για το παιδί;»