Μετά από 18 χρόνια σχολείο – ένα παιδικό χεράκι στο ένα χέρι και το χαρτομάντιλο στο άλλο!


Στην αρχή είναι ένα μικροσκοπικό χεράκι που κρατάς και σε ακολουθεί δύσπιστα προς το καινούργιο, παράξενο, μυστήριο, φοβιστικό «σχολείο». Τον παιδικό σταθμό. Με μια μινιατούρα στην τσάντα, παγουράκι για το νερό του, την πετσετούλα του και δυο μάτια που σε κοιτάζουν όλο απορία: Γιατί δηλαδή πρέπει να πάω εκεί; Εγώ προτιμώ να είμαι μαζί σου. [...]

Φίλα τα, σφίξε τα, άκου τα… χούφτωσ’ τα!


Ο εναλλακτικός τίτλος θα ήταν «Μου λείπεις κι ας είσαι στο διπλανό δωμάτιο» αλλά είναι πολύ μελό για τίτλος! Έφτασε ένα ταξίδι μαζί με την 17χρονη κόρη μου για να καταλάβω πόσο πολύ μου λείπει. Ναι, ζούμε στο ίδιο σπίτι αλλά οι βίοι μας είναι παράλληλοι. Συναντιόμαστε στην κουζίνα, στο διάδρομο, έξω από το μπάνιο, [...]

Γιατί είσαι συνέχεια κουρασμένη;


Πιθανότατα η απορία δεν είναι δική σου, αλλά του άντρα σου ή ακόμη και των παιδιών σου. Αν όμως περνάει από τις παρυφές του λογικού νου σου η σκέψη γιατί είσαι συνέχεια κουρασμένη, ας δεχτούμε σαν υπόθεση εργασίας (μου αρέσει όταν χρησιμοποιώ αυτή τη φράση!), ότι είσαι fortysomething, παντρεμένη ή ζεις με τον αγαπημένο σου [...]

Όταν θα μείνουμε (ξανά) οι δυο μας


"Θυμάσαι πως όλα ξεκίνησαν από τους δυο μας; Εμείς οι δυο, μόνοι στη Γη, σαν το τραγούδι, ερωτευμένοι, αγαπημένοι, που διψούσαμε ο ένας για τη συντροφιά του άλλου, που οργώναμε την Ελλάδα οι δυο μας. Ώσπου το "οι δυο μας" έγινε "οι τρεις μας" και μετά, πόση ευτυχία μπορεί να αντέξει κανείς, "οι τέσσερίς μας". [...]

Το καλοκαίρι της μάνας (εφήβων)


Είναι κι αυτό κάτι. Με ακούς (διαβάζεις) που γκρινιάζω και κλαίγομαι συχνά πυκνά πόσο δύσκολο είναι συναισθηματικά τώρα που έχουν μεγαλώσει τα παιδιά μου, και αρχίζουν να έχουν δική τους ζωή (λέμε τώρα). Σε αυτό το post θα σου μιλήσω για τις χαρές και το καλοκαίρι της μάνας (εφήβων). Έχω αφήσει πίσω μου τα κουβαδάκια και [...]