Γιατί είσαι συνέχεια κουρασμένη;


Πιθανότατα η απορία δεν είναι δική σου, αλλά του άντρα σου ή ακόμη και των παιδιών σου. Αν όμως περνάει από τις παρυφές του λογικού νου σου η σκέψη γιατί είσαι συνέχεια κουρασμένη, ας δεχτούμε σαν υπόθεση εργασίας (μου αρέσει όταν χρησιμοποιώ αυτή τη φράση!), ότι είσαι fortysomething, παντρεμένη ή ζεις με τον αγαπημένο σου και μπορεί να έχεις ένα, δύο, τρία παιδάκια (λέγε με και Μαίρη Παναγιωταρά).

Εξακολουθείς να θέλεις απάντηση στο γιατί είσαι συνέχεια κουρασμένη; Φτιάξε την εικόνα!

Γυρίζεις από τη δουλειά και αρχίζεις τις δουλειές: μαγείρεμα, πλύσιμο πιάτων, ταχτοποίηση σπιτιού, σιδέρωμα, να πλύνεις το μπάνιο και την κουζίνα, α! και φυσικά έχεις πάει στο σούπερ μάρκετ πριν.

Τι κι αν έχεις πλυντήριο, τα πιο πολλά στο χέρι τα πλένεις τελικά!
Τι κι αν έχεις πλυντήριο, τα πιο πολλά στο χέρι τα πλένεις τελικά!

Continue reading «Γιατί είσαι συνέχεια κουρασμένη;»

Advertisements

Όταν θα μείνουμε (ξανά) οι δυο μας


«Θυμάσαι πως όλα ξεκίνησαν από τους δυο μας; Εμείς οι δυο, μόνοι στη Γη, σαν το τραγούδι, ερωτευμένοι, αγαπημένοι, που διψούσαμε ο ένας για τη συντροφιά του άλλου, που οργώναμε την Ελλάδα οι δυο μας. Ώσπου το «οι δυο μας» έγινε «οι τρεις μας» και μετά, πόση ευτυχία μπορεί να αντέξει κανείς, «οι τέσσερίς μας». Και μείναμε οι τέσσερίς μας, με διάφορες μορφές σύνθεσης, για πολλά πολλά χρόνια. Continue reading «Όταν θα μείνουμε (ξανά) οι δυο μας»

Το καλοκαίρι της μάνας (εφήβων)


Είναι κι αυτό κάτι. Με ακούς (διαβάζεις) που γκρινιάζω και κλαίγομαι συχνά πυκνά πόσο δύσκολο είναι συναισθηματικά τώρα που έχουν μεγαλώσει τα παιδιά μου, και αρχίζουν να έχουν δική τους ζωή (λέμε τώρα). Σε αυτό το post θα σου μιλήσω για τις χαρές και το καλοκαίρι της μάνας (εφήβων).

Έχω αφήσει πίσω μου τα κουβαδάκια και δεν κάνω πια ολόκληρη μετακόμιση για να πάω στην παραλία. Η ομπρέλα δεν είναι πια απαραίτητη για να κρατάω στη σκιά το νερό, τα φρούτα, τα σαντουιτσάκια, ούτε για να στήνω καρεκλάκια από κάτω της με τη (φρούδα) ελπίδα ότι θα καθίσουν από κάτω της τα πιτσιρίκια.

 

Continue reading «Το καλοκαίρι της μάνας (εφήβων)»

Πώς να διαλέξεις το καλύτερο παραμύθι για το παιδί;


Αν έβαζα το ένα πίσω από το άλλο τα παραμύθια που έχω διαβάσει στα παιδιά μου, σίγουρα θα έφτανα από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη. Αν όμως μου ζητούσες να σου πω τα βιβλία που πραγματικά αγαπήσαμε -γιατί όπως ίσως έχεις διαπιστώσει τα παιδιά κι εμείς καταλήγουμε τελικά να αγαπάμε τα ίδια, καλά, βιβλία- τότε ο αριθμός τους θα μειωνόταν σημαντικά. Continue reading «Πώς να διαλέξεις το καλύτερο παραμύθι για το παιδί;»

Άλλος για Χίο τράβηξε κι άλλος για Μυτιλήνη


Και έρχεται μια ωραία πρωία, ένα ωραίο τριήμερο για την ακρίβεια, και για πρώτη φορά συνειδητοποιείς πόσο έχει αλλάξει η ζωή σου. Το ένα σου παιδί μόλις γύρισε από ταξίδι για να φύγει ξανά καπάκι, το άλλο παιδί φεύγει –για πρώτη πρώτη φορά και η ψυχή σου το ακολουθεί- και φεύγεις κι εσύ, γιατί τι να κάνεις σε ένα άδειο σπίτι.

Καλοτάξιδα να είστε πάντα, παιδιά μου…

Πότε γίναμε τέσσερις (σχεδόν) ενήλικες που ζούμε στο ίδιο σπίτι και ο καθένας ζει τη ζωή του; Πόσο γρήγορα κυλάει ο χρόνος; Έτοιμη είμαι να ανοίξω τα άλμπουμ και να χαζεύω τα παιδιά μου μωρά, αλλά δεν το κάνω. Γιατί θέλω να γιορτάσω, να τιμήσω, να καμαρώσω τα παιδιά μου, τα μωρά μου που έχουν ανοίξει τα φτερά τους και πετάνε για να ανακαλύψουν τον κόσμο. Ποτέ άλλοτε ένα κλισέ δεν μου έχει φανεί πιο ακριβές.

Κι ενώ μέσα μου νιώθω όπως νομίζω νιώθουν όλες οι μαμάδες όταν τα παιδιά τους αρχίζουν να απομακρύνονται όλο και περισσότερο από το σπίτι κι από κοντά τους, “απ’ έξω” τους προτρέπω, τους δίνω θάρρος, τους λέω ότι ο κόσμος είναι δικός τους και στα πόδια τους και να τολμήσουν.

Δεν θα είναι πάντα εύκολο, δεν θα είναι πάντα δίκαιος, δεν θα είναι ούτε ανώδυνο, αλλά θα τον κατακτήσετε. Γιατί έτσι σας μεγάλωσα, να πιστεύετε στο καλό, να αγαπάτε, να είστε καλοί άνθρωποι, δοτικοί, να συναισθάνεστε, να είστε αισιόδοξοι, να είστε γεμάτοι θάρρος, να έχετε ελπίδες και όνειρα, να τολμάτε, να απλώνετε τα πόδια σας πέρα από εκεί που φτάνει το πάπλωμα. Και όσο φοβισμένη και τρομαγμένη είμαι, άλλο τόσο περήφανη είμαι για εσάς. Όπως ένιωθα περήφανη χαζομαμά όταν κάνατε τα πρώτα σας βήματα μέσα στο σπίτι μας έτσι νιώθω και τώρα που κάνετε τα πρώτα σας μικρότερα και μεγαλύτερα βήματα στον έξω κόσμο.

Μόνοι σας, γιατί μπορείτε, αλλά με την αόρατη ασπίδα της αγάπης, της στοργής και της φροντίδας που έχετε πάρει τόσα χρόνια από εμάς.

Κι αν τα δικά σου παιδιά είναι ακόμη στην αγκαλιά σου ή μόλις κάνουν τα πρώτα τους βήματα, θυμήσου ότι τα χρόνια αυτά που ζεις είναι ανεπανάληπτα και μοναδικά. Αλλά και τα χρόνια που θα ακολουθήσουν θα είναι επίσης τρομαχτικά, συγκλονιστικά και υπέροχα.

Γιατί έτσι είναι η ζωή μας.

Σε φιλώ,