Νέοι και μετά τα σαράντα


Πιο εύκολα το λέει η αγαπητή Μαρίζα Ρίζου στο υπέροχο τραγούδι «Ας γελάμε συχνά«, αλλά έρχονται στιγμές που νιώθεις ότι δεν είναι πάντα τόσο εύκολο να είμαστε νέοι και μετά τα σαράντα. Για χίλιους δυο λόγους που δεν θα σου απαριθμήσω, ξέρεις.

Από την άλλη πλευρά, άλλες φορές -περισσότερες-, δεν ξέρεις γιατί συζητάμε για το αν θα είμαστε/αισθανόμαστε νέοι και μετά τα σαράντα. Προφανώς και δεν χωρεί αμφιβολία! Θέλεις επιχειρήματα;

Γιατί μετά τα σαράντα έχεις μάθει ποια είσαι και που πας και δεν αναλώνεσαι σε χαζά και ανούσια πράγματα.

Γιατί μετά τα σαράντα κάνεις πανεύκολα ξεκαθαρίσματα στη ζωή σου – από τα πιο εύκολα μέχρι τα πιο δύσκολα.

Γιατί μετά τα σαράντα έχεις καβατζώσει -ή περίπου- το μισό προσδόκιμο επιβίωσης και έχεις πάρει την απόφαση να ζήσεις καλά χρόνια, όχι μόνο πολλά.

Γιατί μετά τα σαράντα, δεν σε ταλαιπωρούν τα κολλήματα των είκοσι και των τριάντα. Γι’ αυτό ακριβώς και λες με άνεση την ηλικία σου, γι’ αυτό φοράς τα σορτσάκια σου και το μαγιό σου με καμάρι – γιατί θέλεις και μπορείς. (Και δεν επιτρέπεις σε κανέναν να σου πει ότι δεν μπορείς!)

Γιατί μετά τα σαράντα ξέρεις να ζεις λίγο καλύτερα. Και να κάνεις παρέα μόνο με ανθρώπους που γουστάρεις. Και να βγαίνεις έξω και να πηγαίνεις μόνο όπου πραγματικά θέλεις. Και να χαλάς τα λεφτά σου μόνο όπου νομίζεις ότι αξίζει. Και να μην κρατάς κλειστό το στόμα σου. Ή να το κρατάς γιατί δεν σε νοιάζει. Α, και να ταξιδεύεις. Πολύ.

Σε φιλώ,

Ελένη