Πώς σε αλλάζει η μητρότητα


Γράφω συχνά για τα παιδιά μου, σε σημειωματάρια όπου κρατάω σκέψεις, στο blog μου… Κυρίως γράφω επειδή εξακολουθώ να εκπλήσσομαι, τόοοοσα χρόνια μετά, από τα συναισθήματα που γεννάει μέσα μου η μητρότητα, και είναι τόσα πολλά και τόσο έντονα που κάπου πρέπει να τα διοχετεύσω. Σαν βαλβίδα ασφαλείας στη χύτρα ένα πράγμα, γιατί αλλιώς θα σκάσω από χαρά, από αγάπη, από ανησυχία, από άγχος, από ό,τι μπορείς να σκεφτείς.

Συνέχεια ανάγνωσης «Πώς σε αλλάζει η μητρότητα»

Advertisements

Τα δικά σου πέντε λεπτά της ημέρας


Είναι εκείνη τη στιγμή της ημέρας. Της νύχτας για να ακριβολογούμε. Που έχεις μαζέψει το νεροχύτη, ακόμη και εκείνα τα δύο ξεχασμένα τελευταία ποτήρια που μάζεψες στη διαδρομή από το σαλόνι μέχρι την κουζίνα, που έχεις πλυθεί, έχεις πλύνει τα δόντια σου, έχεις φορέσει πιζάμες. Τα παιδιά είναι στα δωμάτιά τους, αν ήταν πιο μικρά θα τα είχες κάνει μπάνιο, θα τους είχες διαβάσει παραμύθι και θα τα είχες σκεπάσει για να κοιμηθούν γλυκά. Τώρα που δεν είναι μικρά, δεν ακούνε την καληνύχτα. Η μία φοράει ακουστικά και ο άλλος παίζει στον υπολογιστή οπότε δεν λειτουργούν τα αφτιά του.

Και σε λίγες ώρες… πάλι από την αρχή!

Δεν πειράζει, εκμεταλλεύεσαι τη στιγμή και τα φιλάς πεταχτά στο κεφάλι – μη σου αγριέψουν.

Συνεχίζεις τη βόλτα σου, κλείνεις παντζούρια, σβήνεις φώτα, ισιώνεις το ριχτάρι στον καναπέ, αφρατεύεις τα μαξιλάρια. Ρίχνεις μια τελευταία ματιά στο κάθε δωμάτιο πριν πας κι εσύ να ξαπλώσεις. Εντάξει, είναι όλα στη θέση τους.

Αλλά δεν ξαπλώνεις ακόμη. Γιατί ο υπολογιστής είναι ανοιχτός και γιατί οι σκέψεις αφού δεν λέγονται, ας γραφτούν τουλάχιστον.

Αυτά είναι τα δικά σου 5 λεπτά ησυχίας, ηρεμίας, ΔΙΚΑ ΣΟΥ! Σπάνιο, ακόμη και τώρα που τα παιδιά είναι μεγάλα. Μόνο το βράδυ τα έχεις, ή το πρωί πολύ νωρίς, πριν αρχίσεις να τους ξυπνάς και τους τρεις έναν έναν, τους μικρούς και το μεγάλο. Εκεί, τη στιγμή που φτιάχνεις τον καφέ σου και πίνεις δυο τρεις γουλιές πριν ζεστάνεις γάλατα, βγάλεις χυμούς, περάσουν τουλάχιστον 6 φέτες ψωμί του τοστ από τα χέρια σου για να τις μεταμορφώσεις σε πρωινό για τους πολυαγαπημένους σου, έχεις πάλι 5 λεπτά ησυχίας, δικά σου.

Κι αν το βράδυ κάνεις ανασκόπηση της ημέρας, σιωπηλό απολογισμό, μαζεύεις τις σκέψεις και τα συναισθήματά σου, το πρωί τα συναισθήματα και οι σκέψεις ακόμη μισοκοιμούνται. Και είναι γλυκά και τρυφερά γιατί ξέρεις πως έχεις καλό λόγο που ξύπνησες κι αυτό το πρωί.

Και χαμογελάς και κάνεις στο μυαλό σου νοερά τη λίστα με τις υποχρεώσεις της ημέρας. Ξανασυνδέεσαι με τον πολυσχιδή εαυτό σου, τι πρέπει να θυμηθείς μόλις πας στη δουλειά, μην ξεχάσεις να βράσεις τα μακαρόνια πριν φύγεις για να φάει το παιδί όταν γυρίσει από το λύκειο, φτου! ξέχασες το βράδυ να βάλεις μπουγάδα, τι να γίνει, θα τα απλώσεις το απόγευμα, αχ, τελειώνουν οι χαρτοπετσέτες να τις σημειώσω…

Και εκεί εξαντλούνται τα δικά σου ήρεμα, ήσυχα λεπτά γιατί ακούς το πρώτο (το δεύτερο για την ακρίβεια, αφού πρώτο είναι το δικό σου) ξυπνητήρι της ημέρας και πρέπει να πας να βεβαιωθείς ότι ο ιδιοκτήτης του θα ξυπνήσει.

Κι όλα ξανά από την αρχή. Δόξα τω Θεώ.

Σε φιλώ,

Ελένη