Slow down (χρόνε)!


Βλέπω γύρω μου μαμάδες με μωράκια ή με νήπια, κουρασμένες, ξενυχτισμένες, αγχωμένες, θυμωμένες, βιαστικές, και θέλω να τις πιάσω από το μανίκι και να τους πω να πατήσουν για μια στιγμή pause και να κοιτάξουν το μωρό/νηπιάκι τους. Να το δουν πραγματικά, να κρατήσουν την εικόνα του στον εγκέφαλό τους, να πιάσουν το χεράκι του που μπορεί να κολλάει από τις καραμέλες που πιπιλάει. Συνέχεια ανάγνωσης «Slow down (χρόνε)!»

Πώς γίνομαι καλύτερη κόρη


Έχοντας κόρη (στην εφηβεία), διδάσκομαι πώς να γίνω κι εγώ καλύτερη κόρη με τη σειρά μου. Γιατί παρότι αγαπάω τη μαμά μου, αντιλήφθηκα πως δεν της το δείχνω με όλους του δυνατούς τρόπους.daughter

Της γκρινιάζω, την αμφισβητώ, τη βάζω στη θέση της με ένα βλέμμα, τη μαλώνω, βαριέμαι να της μιλήσω, βαριέμαι να την ακούσω, νευριάζω όταν μου πιάνει τα μαλλιά, όταν μου λέει ότι η μπλούζα που φοράω δεν μου πηγαίνει τόσο… Συνέχεια ανάγνωσης «Πώς γίνομαι καλύτερη κόρη»

Τη στιγμή που έγινε Μαμά…


…ίσως και λιγάκι πιο πριν, έπαψε –ή τουλάχιστον έτσι νιώθει- να είναι ανεξάρτητη, αυτόνομη, αυτάρκης.

10612561_826558374041641_3523277044101536021_n

Και η ζωή της ανατρέπεται και αντιστρέφονται οι προτεραιότητες και μαθαίνει έτσι να δομεί τη μέρα, την εβδομάδα, τους μήνες και τα χρόνια της, με γνώμονα τις ανάγκες του Παιδιού, στριμώχνει τις προσωπικές της στιγμές κάπου μεταξύ 6 το πρωί και 11 το βράδυ, άντε και κάνα κλεμμένο Σαββατόβραδο.

Και όταν το Παιδί πάει στον παιδικό σταθμό βιώνει ένα πρωτόγνωρο αίσθημα ελευθερίας και αυτοδιάθεσης – μπορεί βέβαια να το βιώνει κλεισμένη μέσα σε ένα γραφείο, σκυμμένη τρίβοντας τη μπανιέρα ή χωμένη στη ντουλάπα για να συμμαζέψει επιτέλους τέλη Νοέμβρη τα καλοκαιρινά και τις πετσέτες της θάλασσας, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.

Κι έρχονται σιγά σιγά κι άλλες τέτοιες στιγμές ελευθερίας, τις οποίες γεύεται με ανάμικτα συναισθήματα, καθώς το Παιδί μεγαλώνει και η αυτοδιάθεση γίνεται όλο και μεγαλύτερη και κάποιες ξεχασμένες πολυτέλειες, όπως ας πούμε ο μεσημεριανός ύπνος την Κυριακή, αρχίζουν να εμφανίζονται ξανά δειλά δειλά στη ζωή της, και η καθημερινότητα κυλάει πιο ήρεμα και χαλαρά και ξεκούραστα …ώσπου ξαφνικά, μα εντελώς ξαφνικά, ένα βράδυ το Παιδί κλείνει την πόρτα του δωματίου του.

Και μαζί, κλείνει και την πόρτα της επικοινωνίας με την παλιά, συνηθισμένη, βολική σαν παλιά μάλλινη ζακέτα μορφή της. Δυσανασχετεί όταν πάει η Μαμά να το φιλήσει το βράδυ πριν κοιμηθεί.

photo:www.huffingtonpost.com
photo:www.huffingtonpost.com

 

Διατυμπανίζει πως η ζωή είναι δική του και αν δεν θέλει να κάνει μπάνιο δεν θα κάνει και αν θέλει να πάει αδιάβαστο στο Γυμνάσιο θα πάει και τα ζυμωμένα με αγάπη και στοργή κεφτεδάκια μένουν να παγώνουν στο πιάτο γιατί θα βγει για σουβλάκια με τους συμμαθητές του και κοιμήσου εσύ, μαμά, θα κλείσω εγώ την τηλεόραση γιατί θέλω να δω μια ταινία. Ναι, θα τα κλείσω τα φώτα, ξέρω.

Πώς όμως να κοιμηθεί η Μαμά όταν όλα όσα είχε μάθει με κόπο και αγωνίες τα τελευταία δώδεκα, δεκατρία, δεκαπέντε χρόνια ανατρέπονται μέσα σε λίγους μήνες (μέρες, ώρες της φαίνονται!);

Πώς να σβήσει το μυαλό και το πορτατίφ στο κομοδίνο όταν το Παιδί/Σπλάχνο ξενυχτάει στο σαλόνι, στο δωμάτιό του, στην πλατεία;

Και τότε συνειδητοποιεί πως ο λώρος δεν είχε κοπεί εντελώς Τότε, αλλά παρέμεινε εκεί, άφαντος μα ελαστικός.

Και η Μαμά αναρωτιέται πώς να φερθεί, γιατί μπορεί το Παιδί να είναι πάντα το μωρό της και τα μάτια που κοιτάζει με λαχτάρα επάνω σ’ αυτό το πρόσωπο με τα σπυράκια της ακμής και το μουστακάκι που αχνοφαίνεται να είναι τα ίδια μάτια που αντίκρισε χρόνια πριν, μόνο που τώρα αυτά τα μάτια κοιτάζουν όχι μόνο τη Μαμά αλλά και το μέλλον, κυρίως αυτό, και καλά κάνουν.

Και τώρα η Μαμά πρέπει να μάθει να αγαπά και να φροντίζει από μια κάποια απόσταση, να βρει πώς να γεμίσει τον άπειρο –της φαίνεται- άδειο από το Παιδί χρόνο, να μάθει να πίνει ξανά καφέ την Κυριακή το πρωί διαβάζοντας εφημερίδα, να πηγαίνει και να επιστρέφει χωρίς άγχος από τη δουλειά της, να βγαίνει με τον Άντρα τα Σαββατόβραδα χωρίς να είναι με το ρολόι στο χέρι για να προλάβει να φύγει στην ώρα της η μπέιμπι σίτερ.

Και να υπενθυμίζει πολλές, μα πολλές, φορές στον εαυτό της πως, ορίστε, ο στόχος επετεύχθη, το Παιδί μεγάλωσε με τόση αγάπη που μπορεί τώρα να πατάει γερά στα πόδια του, έγινε ένας ανεξάρτητος άνθρωπος, με εμπιστοσύνη στον εαυτό του και τις ικανότητές του, έχει τη δύναμη να κινείται στον καινούργιο κόσμο που ανακαλύπτει μέρα με τη μέρα σέρνοντας ακόμη πίσω του αυτόν τον τόσο ελαστικό λώρο, ώσπου να νιώσει τη δύναμη και την επιθυμία να τον κόψει, με τρυφερότητα και στοργή, να κάνει και τα επόμενα μεγάλα βήματα της ανεξαρτητοποίησης και της αυτονομίας.

photo:oddstuffmagazine.com
photo:oddstuffmagazine.com

Και η Μαμά που βρίσκεται αντιμέτωπη με τον τρόμο της ανατροπής, για άλλη μια φορά, της καθημερινότητας και της ρουτίνας της ζωής της, θα το σταυρώνει, γιατί έτσι έχει μάθει απ’ τη δική της τη μαμά, και θα το ξεπροβοδίζει, και θα το ενθαρρύνει και θα το στηρίζει σε κάθε του μεγάλο βήμα.

Και με τον καιρό θα περάσει το ξάφνιασμα της αλλαγής και το μούδιασμα κάθε φορά που η πόρτα κλείνει πίσω από το Παιδί, κάποτε θα περάσει και θα κοιμάται ξανά τα βράδια. Γιατί θα ξέρει ότι έκανε καλά την πιο σημαντική “δουλειά” της ζωής της, αυτή της μητέρας που μεγαλώνει ένα παιδί όχι για την ίδια, αλλά για τον εαυτό του.

 

 

 

 

 

Σε φιλώ,

Ελένη

Άφησε το παιδί να βαρεθεί


Νομίζω πως όταν είχα τα παιδιά μου μικρά, ο φόβος μου ήταν μήπως βαρεθούν, μέσα ή έξω από το σπίτι. Μέχρι που έγραψα το παρακάτω άρθρο, για το περιοδικό Παιδί και Νέοι Γονείς αν θυμάμαι καλά, και άλλαξα εντελώς προσέγγιση, ακολουθώντας τις συμβουλές της Άννας Μαρίας. Και σήμερα, τις εφαρμόζω και στον εαυτό μου αφού έχω πια αναγνωρίσει τα καλά της βαρεμάρας (ανίας, για να το πω πιο κομψά). Συνέχεια ανάγνωσης «Άφησε το παιδί να βαρεθεί»

Μπορείς να γίνεις άλλη μαμά;


Μπορείς να γυρίσεις κάποια μέρα το διακόπτη και να γίνεις μια άλλη μαμά; Μπορείς να γίνεις από τη μια μέρα στην άλλη, από τον ένα μήνα στον άλλον, η μαμά που δεν φιλάει στο κεφαλάκι;

Όσο κι αν μεγαλώσει, εσύ θα είσαι πάντα η μαμά του.

Η μαμά που δεν ρωτάει αν χόρτασε και μήπως θέλει λίγο ακόμη φαγητό; Που βάζει τα χαρτομάντηλα στην τσέπη; Συνέχεια ανάγνωσης «Μπορείς να γίνεις άλλη μαμά;»