Πώς γίνομαι καλύτερη κόρη


Έχοντας κόρη (στην εφηβεία), διδάσκομαι πώς να γίνω κι εγώ καλύτερη κόρη με τη σειρά μου. Γιατί παρότι αγαπάω τη μαμά μου, αντιλήφθηκα πως δεν της το δείχνω με όλους του δυνατούς τρόπους.daughter

Της γκρινιάζω, την αμφισβητώ, τη βάζω στη θέση της με ένα βλέμμα, τη μαλώνω, βαριέμαι να της μιλήσω, βαριέμαι να την ακούσω, νευριάζω όταν μου πιάνει τα μαλλιά, όταν μου λέει ότι η μπλούζα που φοράω δεν μου πηγαίνει τόσο… Continue reading «Πώς γίνομαι καλύτερη κόρη»

Περνάω εφηβεία


Άστα, περνάω εφηβεία. Ξανά. Και τώρα είναι χειρότερα. Γιατί τώρα είμαι εγώ η μαμά οπότε δεν είναι εύκολο να θυμώνω, να κρατάω μούτρα, να χτυπάω πόρτες, να διεκδικώ, να κατηγορώ κάποιον άλλο πως είναι πολύ αυστηρός/παράλογος…

Γιατί τώρα δεν είναι το δικό μου αίμα που βράζει. Δεν είμαι εγώ που θέλω να ανακαλύψω τον κόσμο, κάθε του γωνία, κάθε του σκέψη, κάθε του όψη. Continue reading «Περνάω εφηβεία»

Πάλι γενέθλια; Αλλάζουνε εντός μου τα σύνορα του κόσμου…


Νομίζω πως έχω γράψει τόσα σχετικά με την ηλικία μου αυτό τον ένα χρόνο που έχω το blog, που μου φαίνεται πως έχω κάθε τόσο γενέθλια! Τώρα όμως, σήμερα δηλαδή, είναι τα πραγματικά.

ελένη

Τι έχει αλλάξει από πέρυσι; Έχουν συμβεί ουκ ολίγα πράγματα στη ζωή μου, και όχι όλα καλά. Αν κάτι έχει αλλάξει είναι το μέσα μου, που το νιώθω λίγο έκκεντρο και ταρακουνημένο ακόμη. Τρομαγμένο επίσης. Άκουσα σήμερα στο ραδιόφωνο το τραγούδι του Αλκίνοου Ιωαννίδη, αυτό που λέει “θέλω να πιω όλο το Βόσπορο, αλλάζουνε, εντός μου τα σύνορα του κόσμου” και ένιωσα πως μου μιλούσε σε μένα προσωπικά – είναι κι αυτή η εποχή της γενικής μελαγχολίας που βιώνουμε. Continue reading «Πάλι γενέθλια; Αλλάζουνε εντός μου τα σύνορα του κόσμου…»

Πώς θα γίνει η κόρη μου όταν μεγαλώσει;


Έκανα μια βόλτα χθες στο Μοναστηράκι και το Θησείο. (Κυριακή ήταν το χθες.) Και το βλέμμα μου έπεσε πάνω στα αγόρια και τα κορίτσια που κυκλοφορούσαν, μεσημεροαπόγευμα ήταν.

κόρη κορίτσι

Για κάποιο λόγο στάθηκε πάνω στα κορίτσια. Continue reading «Πώς θα γίνει η κόρη μου όταν μεγαλώσει;»

Σκόρπιες σκέψεις δύο εβδομάδες πριν από τις Πανελλήνιες


Το πρόγραμμα των εξετάσεων είναι κολλημένο στο ψυγείο εδώ και εβδομάδες. Του ρίχνω κλεφτές ματιές και κάνω σκόρπιες σκέψεις για τις Πανελλήνιες, τις εξετάσεις στα σχολεία, για το άγχος των παιδιών, για το άγχος των γονιών, για τις διακοπές, για το μέλλον, για όλα.

Το πρόγραμμα των Πανελληνίων, με τα μαγνητάκια του Ντίσνεϊ να θυμίζουν τα χρόνια που έχουν περάσει.

Σκόρπια σκέψη Νο 1

Να του πω να διαβάζει ή θα τον αγχώσω; Aν και μάλλον από μόνο του το πρώτο συνθετικό της πρότασης, να του πω να διαβάζει, είναι άκυρο. Τι θα πει, να του πω να διαβάζει; Μπορεί να κάθεται όλη τη μέρα στο δωμάτιό του και να διαβάζει – manga στον υπολογιστή. Μπορεί να κάθεται όλη μέρα μπροστά από ένα βιβλίο και το μυαλό του να ταξιδεύει στην Πάρο. Μπορεί να κάθεται όλη μέρα μπροστά από ένα βιβλίο και να διαβάζει – να απομνημονεύει μέχρι τελείας ανώφελα και άχρηστα για τη ζωή του κείμενα. Έχει καμιά σημασία τι θα πω εγώ; Continue reading «Σκόρπιες σκέψεις δύο εβδομάδες πριν από τις Πανελλήνιες»