Σκόρπιες σκέψεις δύο εβδομάδες πριν από τις Πανελλήνιες


Το ποστ αυτό το έγραψα πριν από πέντε χρόνια, όταν ο γιος μου έδινε Πανελλαδικές εξετάσεις. Από τότε, ζήσαμε πολλά που κάποια από αυτά θα μοιραστώ μαζί σου εν καιρώ! Στο μεταξύ, ο γιος μου ξεκινάει μεταπτυχιακό και η κόρη μου τελειώνει το δεύτερο έτος της σχολής της. Όμως κάθε φορά που διαβάζω αυτό το ποστ, συγκινούμαι. Και ελπίζω πως μέσα από τη δική μου εμπειρία κάπου θα ταυτιστείς αν έχεις μεγάλα παιδιά, κάπου θα ξέρεις τι θα σε περιμένει αν έχεις μικρότερα και ίσως συγκινηθείς κι εσύ αν τα παιδιά σου έχουν περάσει από αυτή τη φάση. 

Σε κάθε περίπτωση, σήμερα βγαίνουν τα αποτελέσματα από τις Πανελλήνιες εξετάσεις του 2020, μέσα σε μια ιδιαίτερη συγκυρία, και εύχομαι σε όλα τα παιδιά και τους γονείς τους ηρεμία και δύναμη – και να θυμόμαστε πως η εισαγωγή ή όχι σε μια πανεπιστημιακή σχολή είναι μία από τις πολλές πόρτες που θα διαβούμε στη ζωή μας. 

5 χρόνια πριν…

Το πρόγραμμα των εξετάσεων είναι κολλημένο στο ψυγείο εδώ και εβδομάδες. Του ρίχνω κλεφτές ματιές και κάνω σκόρπιες σκέψεις για τις Πανελλήνιες, τις εξετάσεις στα σχολεία, για το άγχος των παιδιών, για το άγχος των γονιών, για τις διακοπές, για το μέλλον, για όλα.

Σκόρπια σκέψη Νο 1

Να του πω να διαβάζει ή θα τον αγχώσω; Aν και μάλλον από μόνο του το πρώτο συνθετικό της πρότασης, να του πω να διαβάζει, είναι άκυρο. Τι θα πει, να του πω να διαβάζει; Μπορεί να κάθεται όλη τη μέρα στο δωμάτιό του και να διαβάζει – manga στον υπολογιστή. Μπορεί να κάθεται όλη μέρα μπροστά από ένα βιβλίο και το μυαλό του να ταξιδεύει στην Πάρο. Μπορεί να κάθεται όλη μέρα μπροστά από ένα βιβλίο και να διαβάζει – να απομνημονεύει μέχρι τελείας ανώφελα και άχρηστα για τη ζωή του κείμενα. Έχει καμιά σημασία τι θα πω εγώ;

Σκόρπια σκέψη Νο 2

Κι αν διαβάζει και περάσει στη σχολή που θέλει, τι θα γίνει; Έχουμε μπροστά μας χρόνια και χρόνια φοίτησης και μεταπτυχιακά που ελπίζω να μπορούμε να χρηματοδοτήσουμε ή να πάρει ο ίδιος μια καλή υποτροφία, και μετά στρατό, και μετά αναζήτηση εργασίας. Αυτό είναι μάλλον το πιο πιθανό σενάριο. Ωραία. Το δεύτερο πιο πιθανό σενάριο, που εύχομαι και απεύχομαι ταυτόχρονα, είναι να φύγει το παιδί στο εξωτερικό μετά το πτυχίο του, να κάνει εκεί το μεταπτυχιακό του, να τον τσιμπήσουν για μια καλή δουλειά, ενδιαφέρουσα και δίκαια αμειβόμενη ανάλογα με τα προσόντα του και να ζήσει για πάντα εκεί, σε ένα κράτος που θα τον σέβεται ως φορολογούμενο και θα του ανταποδίδει όπως πρέπει τις εισφορές του. (Αλλά εγώ δεν θα τον βλέπω; Κι αν κάνει εκεί οικογένεια, δεν θα βλέπω τα εγγόνια μου όποτε θέλω;)

Θα μας φάνε τα αεροδρόμια;
Θα μας φάνε τα αεροδρόμια;

Σκόρπια σκέψη Νο 3

Κι ακολουθεί η κόρη μου από πίσω. Ξανά μανά φροντιστήρια, ξανά μανά εξετάσεις, ξανά μανά οι ίδιες σκόρπιες σκέψεις. Το μόνο που θα αλλάζει θα είναι πως θα έχουμε ήδη πάρει μια πρώτη γεύση και θα είμαστε ίσως πιο προετοιμασμένοι – και εμείς και η ίδια. Και για την κόρη μου, επειδή έχει ακόμη μερικά χρόνια μπροστά της, ελπίζω πως θα είναι λίγο καλύτερα τα πράγματα εδώ και θα έχουμε περισσότερες ελπίδες να βρει μια δουλειά αντάξια των όποιων προσόντων της και να μπορεί να φτιάξει τη ζωή της όπως την ονειρεύεται.

κορίτσι μελετά

Σκόρπια σκέψη Νο 4

Χριστέ μου, έχει κλείσει δωμάτιο και εισιτήρια για τις πρώτες του διακοπές μόνος του αυτό το καλοκαίρι. Δεν-θα-πάθω-τώρα-εγκεφαλικό. Δεν-θα-το-σκεφτώ-τώρα. Δεν-θα-πάθω-τώρα-εγκεφαλικό. Δεν-θα-το-σκεφτώ-τώρα. Δεν-θα-πάθω-τώρα-εγκεφαλικό. Δεν-θα-το-σκεφτώ-τώρα.

Πού πας παιδί μου; Έβαλες αντηλιακό; Πάρε κι ένα καπελάκι!
Πού πας παιδί μου; Ζακέτα πήρες;

Σε φιλώ,

Ελένη

Πώς γίνομαι καλύτερη κόρη


Έχοντας κόρη (στην εφηβεία), διδάσκομαι πώς να γίνω κι εγώ καλύτερη κόρη με τη σειρά μου. Γιατί παρότι αγαπάω τη μαμά μου, αντιλήφθηκα πως δεν της το δείχνω με όλους του δυνατούς τρόπους.daughter

Της γκρινιάζω, την αμφισβητώ, τη βάζω στη θέση της με ένα βλέμμα, τη μαλώνω, βαριέμαι να της μιλήσω, βαριέμαι να την ακούσω, νευριάζω όταν μου πιάνει τα μαλλιά, όταν μου λέει ότι η μπλούζα που φοράω δεν μου πηγαίνει τόσο… Συνέχεια ανάγνωσης «Πώς γίνομαι καλύτερη κόρη»

Περνάω εφηβεία


Άστα, περνάω εφηβεία. Ξανά. Και τώρα είναι χειρότερα. Γιατί τώρα είμαι εγώ η μαμά οπότε δεν είναι εύκολο να θυμώνω, να κρατάω μούτρα, να χτυπάω πόρτες, να διεκδικώ, να κατηγορώ κάποιον άλλο πως είναι πολύ αυστηρός/παράλογος…

Γιατί τώρα δεν είναι το δικό μου αίμα που βράζει. Δεν είμαι εγώ που θέλω να ανακαλύψω τον κόσμο, κάθε του γωνία, κάθε του σκέψη, κάθε του όψη. Συνέχεια ανάγνωσης «Περνάω εφηβεία»

Πάλι γενέθλια; Αλλάζουνε εντός μου τα σύνορα του κόσμου…


Νομίζω πως έχω γράψει τόσα σχετικά με την ηλικία μου αυτό τον ένα χρόνο που έχω το blog, που μου φαίνεται πως έχω κάθε τόσο γενέθλια! Τώρα όμως, σήμερα δηλαδή, είναι τα πραγματικά.

ελένη

Τι έχει αλλάξει από πέρυσι; Έχουν συμβεί ουκ ολίγα πράγματα στη ζωή μου, και όχι όλα καλά. Αν κάτι έχει αλλάξει είναι το μέσα μου, που το νιώθω λίγο έκκεντρο και ταρακουνημένο ακόμη. Τρομαγμένο επίσης. Άκουσα σήμερα στο ραδιόφωνο το τραγούδι του Αλκίνοου Ιωαννίδη, αυτό που λέει “θέλω να πιω όλο το Βόσπορο, αλλάζουνε, εντός μου τα σύνορα του κόσμου” και ένιωσα πως μου μιλούσε σε μένα προσωπικά – είναι κι αυτή η εποχή της γενικής μελαγχολίας που βιώνουμε. Συνέχεια ανάγνωσης «Πάλι γενέθλια; Αλλάζουνε εντός μου τα σύνορα του κόσμου…»

Πώς θα γίνει η κόρη μου όταν μεγαλώσει;


Έκανα μια βόλτα χθες στο Μοναστηράκι και το Θησείο. (Κυριακή ήταν το χθες.) Και το βλέμμα μου έπεσε πάνω στα αγόρια και τα κορίτσια που κυκλοφορούσαν, μεσημεροαπόγευμα ήταν.

κόρη κορίτσι

Για κάποιο λόγο στάθηκε πάνω στα κορίτσια. Συνέχεια ανάγνωσης «Πώς θα γίνει η κόρη μου όταν μεγαλώσει;»