Η Σοφία Κλώτσα ΔΕΝ είναι η Πολυάννα αλλά έχει πάρει την Απόφαση της Ευτυχίας


Αν είσαι fortysomething πιθανότατα θυμάσαι την Πολυάννα, το κοριτσάκι στα βιβλία που έπαιζε το παιχνίδι της χαράς για να ανταποκρίνεται στις δυσκολίες της ζωής. Ε, η Σοφία Κλώτσα δεν είναι η Πολυάννα, γιατί το δικό της «παιχνίδι της χαράς» βασίζεται επάνω σε επιστημονική γνώση, παρατήρηση και εφαρμογή μεθόδων που έχουν αποδειχτεί ότι μπορούν να μας βοηθήσουν να βρούμε την ευτυχία στη ζωή μας. 

Ο λόγος που σου γράφω για τη Σοφία, είναι επειδή δεν ξύπνησε μια μέρα και αποφάσισε να γράψει ένα βιβλίο, αλλά έχει περάσει από πολλούς επαγγελματικούς χώρους μέχρι που κατέληξε ότι αυτό είναι που αγαπά και αυτό θέλει να κάνει: Να γράφει βιβλία και να βοηθάει ανθρώπους να βρίσκουν το δικό τους δρόμο για την ευτυχία.

«Το να είναι κάποιος ευτυχισμένος δεν σημαίνει φυσικά ότι είναι συνεχώς χαρούμενος -αυτό θα ήταν ουτοπικό- και ότι δεν βιώνει ποτέ αρνητικά συναισθήματα. ‘Ολοι μας κάποια στιγμή στη ζωή μας θα βιώσουμε πόνο, πίκρα, αδικία.  Σημασία έχει πώς αντιμετωπίζουμε αυτά που μας συμβαίνουν και πώς ανακάμπτουμε από αυτά τα συναισθήματα».

«Το να λειτουργεί κάποιος θετικά στη ζωή του δεν έχει να κάνει επίσης με το πόσα χρήματα ή υλικά πράγματα διαθέτει, με την προϋπόθεση ότι έχει λύσει όλες τις βασικές του ανάγκες. Οι τελευταίες έρευνες στην ψυχολογία έχουν βρει ότι τα ποσοστά ευτυχίας μας αυξάνονται όσο αποκτούμε περισσότερα χρήματα αλλά μέχρι το ποσό των 75.000 δολαρίων τον χρόνο.  Από εκεί και πέρα δεν υπάρχει πλέον επιστημονική συσχέτιση μεταξύ του επίπεδου ευτυχίας που βιώνει κάποιος και των χρημάτων που αποκτάει».

Νομίζω ότι έχει ενδιαφέρον το απόσπασμα αυτό που μας παραχώρησε η Σοφία Κλώτσα σχετικά με την Απόφαση της Ευτυχίας:

«Η Ευτυχία, όπως συζητάμε και στα μαθήματα που παρακολουθώ αυτήν την περίοδο στο Harvard και στο Yale, δεν είναι μία μόνιμη κατάσταση μια και κανείς μας δεν μπορεί να είναι συνέχεια ευτυχισμένος-αυτό είναι μία ουτοπία και μη εφικτό. ‘Ολοι μας βιώνουμε και θετικά και αρνητικά συναισθήματα στη ζωή μας. Ενώ πολλές φορές τα αρνητικά συναισθήματα θέλουμε να τα αποφύγουμε, όπως καθετί που πονάει, αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή να τα βιώσουμε ώστε να μπορέσουμε στη συνέχεια να προχωρήσουμε και να πάμε παρακάτω στη ζωή μας.

Η ευτυχία λοιπόν έχει περισσότερο να κάνει με μία διαδικασία όπου μαθαίνω τρόπους να σκέφτομαι και να λειτουργώ θετικά σε αυτά που μου συμβαίνουν, να μην τα παρατάω και να προσπαθώ  πάντα για το καλύτερο, παρά με μία μόνιμη κατάσταση.

Οπότε για να απαντήσω στην πιθανή σας ερώτηση, το πόσο καλά είναι κάποιος δεν έχει να κάνει πάντα με το πόσο καλά πάνε τα πράγματα στη ζωή αυτού του ανθρώπου. ‘Ολοι γνωρίζουμε ανθρώπους που ενώ θεωρητικά τα έχουν όλα συνέχεια γκρινιάζουν και δεν είναι ευτυχισμένοι. 

Το να είμαι καλά όπως και τα περισσότερα πράγματα στη ζωή μας έχουν να κάνουν με τις αποφάσεις και τις επιλογές που κάνουμε. ‘Οπως λέει άλλωστε και ο Τόνυ Ρόμπινς-ο καλύτερος motivational coach στον κόσμο- όλα στη ζωή μας ξεκινάνε από μία απόφαση! Ο λόγος που έδωσα αυτόν τον τίτλο στο βιβλίο μου είναι γιατί πραγματικά πιστεύω ότι το να είμαι καλά είναι μία απόφαση που παίρνω εγώ για τον εαυτό μου και δεν έχει να κάνει με τις αντικειμενικές συνθήκες της ζωής μου.

‘Οπως προανέφερα, υπάρχουν άνθρωποι που ενώ έχουν πολλά καλά στη ζωή τους δεν τα εκτιμούν αντίστοιχα και είναι δυστυχισμένοι, και άλλοι που ενώ έχουν αντικειμενικές δυσκολίες λειτουργούν θετικά.  Οπότε το πόσο καλά είμαι στη ζωή μου έχει να κάνει με τον τρόπο που εγώ αντιδρώ σε αυτά που μου συμβαίνουν.

Ο Δαλάι Λάμα λέει ότι το καλύτερο φάρμακο για την υγεία μας είναι το να είμαστε ευτυχισμένοι! Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι οι περισσότερες ασθένειες – εάν όχι όλες-συνδέονται με την ψυχολογική μας κατάσταση. Εάν δεν είμαι καλά, ζορίζομαι ή στενοχωριέμαι υπερβολικά, το πιο πιθανό είναι ότι αυτό κάπως θα εκδηλωθεί σε φυσικό επίπεδο και στο σώμα μου.

Στη ζωή μας αξίζει να ζούμε την κάθε στιγμή στο έπακρο, να εκτιμάμε αυτά που έχουμε, να συγχωρούμε, να προσφέρουμε, να αγαπάμε τους άλλους και τον εαυτό μας. Γιατί εάν δεν αγαπάμε τον εαυτό μας, δεν μπορούμε να αγαπήσουμε πραγματικά και τους άλλους. Πώς θα προσφέρω στους άλλους εάν δεν είμαι εγώ πρώτα καλά; Μου αρέσει να βοηθάω τους άλλους να βρίσκουν αυτό που θέλουν επαγγελματικά αλλά και σε προσωπικό επίπεδο.

Και εγώ ταλαιπωρήθηκα αρκετά μέχρι να τα βρω και ξέρω πως είναι.  Εάν και έχω ασχοληθεί πολύ με την επαγγελματική ανάπτυξη, η προσωπική παραμένει το αγαπημένο μου κομμάτι γιατί πιστεύω ακράδαντα ότι ο εαυτός μας και οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ότι πολυτιμότερο έχουμε!»

Η παρουσίαση του βιβλίου της Σοφίας Κλώτσα «H Aπόφαση της Ευτυχίας», που επανεκδόθηκε με καινούργια συμπληρωμένα κομμάτια από τις εκδόσεις Καστανιώτη, θα γίνει στις 20 Ιουνίου το βράδυ στον Public στο Σύνταγμα.

 

Advertisements

Μετά τα 46 νιώθουμε πιο ευτυχισμένοι


Δεν το λέω εγώ – αν και θα μπορούσα. 46 years old

Το λέει μεγάλη έρευνα που μελέτησε ανθρώπους από 72 χώρες με τουλάχιστον 4 κριτήρια (ηλικία, φύλο, χαρακτήρας και εξωτερικές παράμετροι) και κατέληξε πως το πόσο ευτυχισμένοι νιώθουμε στη ζωή μας απεικονίζεται με μια καμπύλη σχήματος U. Στα 20 είμαστε στην κορύφωση της ευτυχίας και ξεκινάμε περιχαρείς τη ζωή μας, και εκεί γύρω στα 46 έχουμε φτάσει στο χαμηλότερο σημείο της, το ναδίρ. Υπάρχει ακόμη και επίσημη μέτρηση, η Ακαθάριστη Εθνική Ευτυχία χωρίς την οποία το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν δεν έχει νόημα για την ευημερία των πολιτών, δηλώνουν οι ειδικοί. Continue reading «Μετά τα 46 νιώθουμε πιο ευτυχισμένοι»

Τα δικά σου πέντε λεπτά της ημέρας


Είναι εκείνη τη στιγμή της ημέρας. Της νύχτας για να ακριβολογούμε. Που έχεις μαζέψει το νεροχύτη, ακόμη και εκείνα τα δύο ξεχασμένα τελευταία ποτήρια που μάζεψες στη διαδρομή από το σαλόνι μέχρι την κουζίνα, που έχεις πλυθεί, έχεις πλύνει τα δόντια σου, έχεις φορέσει πιζάμες. Τα παιδιά είναι στα δωμάτιά τους, αν ήταν πιο μικρά θα τα είχες κάνει μπάνιο, θα τους είχες διαβάσει παραμύθι και θα τα είχες σκεπάσει για να κοιμηθούν γλυκά. Τώρα που δεν είναι μικρά, δεν ακούνε την καληνύχτα. Η μία φοράει ακουστικά και ο άλλος παίζει στον υπολογιστή οπότε δεν λειτουργούν τα αφτιά του.

Και σε λίγες ώρες… πάλι από την αρχή!

Δεν πειράζει, εκμεταλλεύεσαι τη στιγμή και τα φιλάς πεταχτά στο κεφάλι – μη σου αγριέψουν.

Συνεχίζεις τη βόλτα σου, κλείνεις παντζούρια, σβήνεις φώτα, ισιώνεις το ριχτάρι στον καναπέ, αφρατεύεις τα μαξιλάρια. Ρίχνεις μια τελευταία ματιά στο κάθε δωμάτιο πριν πας κι εσύ να ξαπλώσεις. Εντάξει, είναι όλα στη θέση τους.

Αλλά δεν ξαπλώνεις ακόμη. Γιατί ο υπολογιστής είναι ανοιχτός και γιατί οι σκέψεις αφού δεν λέγονται, ας γραφτούν τουλάχιστον.

Αυτά είναι τα δικά σου 5 λεπτά ησυχίας, ηρεμίας, ΔΙΚΑ ΣΟΥ! Σπάνιο, ακόμη και τώρα που τα παιδιά είναι μεγάλα. Μόνο το βράδυ τα έχεις, ή το πρωί πολύ νωρίς, πριν αρχίσεις να τους ξυπνάς και τους τρεις έναν έναν, τους μικρούς και το μεγάλο. Εκεί, τη στιγμή που φτιάχνεις τον καφέ σου και πίνεις δυο τρεις γουλιές πριν ζεστάνεις γάλατα, βγάλεις χυμούς, περάσουν τουλάχιστον 6 φέτες ψωμί του τοστ από τα χέρια σου για να τις μεταμορφώσεις σε πρωινό για τους πολυαγαπημένους σου, έχεις πάλι 5 λεπτά ησυχίας, δικά σου.

Κι αν το βράδυ κάνεις ανασκόπηση της ημέρας, σιωπηλό απολογισμό, μαζεύεις τις σκέψεις και τα συναισθήματά σου, το πρωί τα συναισθήματα και οι σκέψεις ακόμη μισοκοιμούνται. Και είναι γλυκά και τρυφερά γιατί ξέρεις πως έχεις καλό λόγο που ξύπνησες κι αυτό το πρωί.

Και χαμογελάς και κάνεις στο μυαλό σου νοερά τη λίστα με τις υποχρεώσεις της ημέρας. Ξανασυνδέεσαι με τον πολυσχιδή εαυτό σου, τι πρέπει να θυμηθείς μόλις πας στη δουλειά, μην ξεχάσεις να βράσεις τα μακαρόνια πριν φύγεις για να φάει το παιδί όταν γυρίσει από το λύκειο, φτου! ξέχασες το βράδυ να βάλεις μπουγάδα, τι να γίνει, θα τα απλώσεις το απόγευμα, αχ, τελειώνουν οι χαρτοπετσέτες να τις σημειώσω…

Και εκεί εξαντλούνται τα δικά σου ήρεμα, ήσυχα λεπτά γιατί ακούς το πρώτο (το δεύτερο για την ακρίβεια, αφού πρώτο είναι το δικό σου) ξυπνητήρι της ημέρας και πρέπει να πας να βεβαιωθείς ότι ο ιδιοκτήτης του θα ξυπνήσει.

Κι όλα ξανά από την αρχή. Δόξα τω Θεώ.

Σε φιλώ,

Ελένη

Γιατί δεν συμβαίνει ποτέ κάτι συγκλονιστικά καλό;


Αυτή η σκέψη με παιδεύει εδώ και μέρες.

Από συγκλονιστικά άσχημα, αρνητικά και δυσάρεστα, έχουμε όλοι εμπειρίες. Πες μου, όμως, ποια ήταν η τελευταία φορά που σου συνέβη κάτι συγκλονιστικά καλό; Κάτι τόσο καλό, όμορφο, αναζωογονητικό, ενδιαφέρον, ξεσηκωτικό που να σε έκανε να βάλεις τα γέλια/τις φωνές/τις τσιρίδες;

Το αποφάσισα, σήμερα θα επιλέξω ευτυχία.

Δεν μπορεί όμως στη ζωή μας να μας συμβαίνουν μόνο άσχημα πράγματα. Γίνονται και καλά. Γιατί όμως δεν τα νιώθω τόσο έντονα; Continue reading «Γιατί δεν συμβαίνει ποτέ κάτι συγκλονιστικά καλό;»