Σκόρπιες σκέψεις δύο εβδομάδες πριν από τις Πανελλήνιες


Το ποστ αυτό το έγραψα πριν από πέντε χρόνια, όταν ο γιος μου έδινε Πανελλαδικές εξετάσεις. Από τότε, ζήσαμε πολλά που κάποια από αυτά θα μοιραστώ μαζί σου εν καιρώ! Στο μεταξύ, ο γιος μου ξεκινάει μεταπτυχιακό και η κόρη μου τελειώνει το δεύτερο έτος της σχολής της. Όμως κάθε φορά που διαβάζω αυτό το ποστ, συγκινούμαι. Και ελπίζω πως μέσα από τη δική μου εμπειρία κάπου θα ταυτιστείς αν έχεις μεγάλα παιδιά, κάπου θα ξέρεις τι θα σε περιμένει αν έχεις μικρότερα και ίσως συγκινηθείς κι εσύ αν τα παιδιά σου έχουν περάσει από αυτή τη φάση. 

Σε κάθε περίπτωση, σήμερα βγαίνουν τα αποτελέσματα από τις Πανελλήνιες εξετάσεις του 2020, μέσα σε μια ιδιαίτερη συγκυρία, και εύχομαι σε όλα τα παιδιά και τους γονείς τους ηρεμία και δύναμη – και να θυμόμαστε πως η εισαγωγή ή όχι σε μια πανεπιστημιακή σχολή είναι μία από τις πολλές πόρτες που θα διαβούμε στη ζωή μας. 

5 χρόνια πριν…

Το πρόγραμμα των εξετάσεων είναι κολλημένο στο ψυγείο εδώ και εβδομάδες. Του ρίχνω κλεφτές ματιές και κάνω σκόρπιες σκέψεις για τις Πανελλήνιες, τις εξετάσεις στα σχολεία, για το άγχος των παιδιών, για το άγχος των γονιών, για τις διακοπές, για το μέλλον, για όλα.

Σκόρπια σκέψη Νο 1

Να του πω να διαβάζει ή θα τον αγχώσω; Aν και μάλλον από μόνο του το πρώτο συνθετικό της πρότασης, να του πω να διαβάζει, είναι άκυρο. Τι θα πει, να του πω να διαβάζει; Μπορεί να κάθεται όλη τη μέρα στο δωμάτιό του και να διαβάζει – manga στον υπολογιστή. Μπορεί να κάθεται όλη μέρα μπροστά από ένα βιβλίο και το μυαλό του να ταξιδεύει στην Πάρο. Μπορεί να κάθεται όλη μέρα μπροστά από ένα βιβλίο και να διαβάζει – να απομνημονεύει μέχρι τελείας ανώφελα και άχρηστα για τη ζωή του κείμενα. Έχει καμιά σημασία τι θα πω εγώ;

Σκόρπια σκέψη Νο 2

Κι αν διαβάζει και περάσει στη σχολή που θέλει, τι θα γίνει; Έχουμε μπροστά μας χρόνια και χρόνια φοίτησης και μεταπτυχιακά που ελπίζω να μπορούμε να χρηματοδοτήσουμε ή να πάρει ο ίδιος μια καλή υποτροφία, και μετά στρατό, και μετά αναζήτηση εργασίας. Αυτό είναι μάλλον το πιο πιθανό σενάριο. Ωραία. Το δεύτερο πιο πιθανό σενάριο, που εύχομαι και απεύχομαι ταυτόχρονα, είναι να φύγει το παιδί στο εξωτερικό μετά το πτυχίο του, να κάνει εκεί το μεταπτυχιακό του, να τον τσιμπήσουν για μια καλή δουλειά, ενδιαφέρουσα και δίκαια αμειβόμενη ανάλογα με τα προσόντα του και να ζήσει για πάντα εκεί, σε ένα κράτος που θα τον σέβεται ως φορολογούμενο και θα του ανταποδίδει όπως πρέπει τις εισφορές του. (Αλλά εγώ δεν θα τον βλέπω; Κι αν κάνει εκεί οικογένεια, δεν θα βλέπω τα εγγόνια μου όποτε θέλω;)

Θα μας φάνε τα αεροδρόμια;
Θα μας φάνε τα αεροδρόμια;

Σκόρπια σκέψη Νο 3

Κι ακολουθεί η κόρη μου από πίσω. Ξανά μανά φροντιστήρια, ξανά μανά εξετάσεις, ξανά μανά οι ίδιες σκόρπιες σκέψεις. Το μόνο που θα αλλάζει θα είναι πως θα έχουμε ήδη πάρει μια πρώτη γεύση και θα είμαστε ίσως πιο προετοιμασμένοι – και εμείς και η ίδια. Και για την κόρη μου, επειδή έχει ακόμη μερικά χρόνια μπροστά της, ελπίζω πως θα είναι λίγο καλύτερα τα πράγματα εδώ και θα έχουμε περισσότερες ελπίδες να βρει μια δουλειά αντάξια των όποιων προσόντων της και να μπορεί να φτιάξει τη ζωή της όπως την ονειρεύεται.

κορίτσι μελετά

Σκόρπια σκέψη Νο 4

Χριστέ μου, έχει κλείσει δωμάτιο και εισιτήρια για τις πρώτες του διακοπές μόνος του αυτό το καλοκαίρι. Δεν-θα-πάθω-τώρα-εγκεφαλικό. Δεν-θα-το-σκεφτώ-τώρα. Δεν-θα-πάθω-τώρα-εγκεφαλικό. Δεν-θα-το-σκεφτώ-τώρα. Δεν-θα-πάθω-τώρα-εγκεφαλικό. Δεν-θα-το-σκεφτώ-τώρα.

Πού πας παιδί μου; Έβαλες αντηλιακό; Πάρε κι ένα καπελάκι!
Πού πας παιδί μου; Ζακέτα πήρες;

Σε φιλώ,

Ελένη

Η ανθεκτικότητα και πώς μας κάνει καλύτερους ανθρώπους


Σε αυτό το άρθρο μου που έγραψα στο shape.gr μιλάω σε πρώτο πρόσωπο, για το πώς ως δημοσιογράφος υγείας ασχολούμαι με όλα όσα ως άνθρωποι δεν θέλουμε να μας συμβούν: Με τον καρκίνο, με την πολλαπλή σκλήρυνση, με τις σοβαρές και λιγότερο σοβαρές νόσους. Και έχω συνειδητοποιήσει πόσο μεγάλη σχέση έχουν με την ανθεκτικότητα.

Τι είναι η ανθεκτικότητα
Πρόκειται για ένα σημαντικό στοιχείο του χαρακτήρα και της προσωπικότητάς μας. «Οι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν με ψυχραιμία τα προβλήματα ανήκουν στην κατηγορία των ανθεκτικών, ενός χαρακτηριστικού που μεν δεν εξαφανίζει τα προβλήματα αλλά σου δίνει τη δύναμη να συνεχίζεις τη ζωή σου παρ’ όλες τις δυσκολίες. Η ανθεκτικότητα δεν είναι έμφυτη. Κανείς δεν γεννιέται έτοιμος να αντιμετωπίσει προβλήματα. Γεννιόμαστε, όμως, με τη δυνατότητα να αποκτήσουμε τα χαρακτηριστικά που μας κάνουν ανθεκτικούς» εξηγεί η ψυχολόγος και κοινωνιολόγος Μαρία Κοκκίνου.

Συνέχεια ανάγνωσης «Η ανθεκτικότητα και πώς μας κάνει καλύτερους ανθρώπους»

Η υπομονή και οι αρετές της


Πόσο νερό χωράει πια αυτό το ποτήρι – πότε θα πέσει η σταγόνα που θα το κάνει να ξεχυλίσει; Και πότε, βάλε νερό, βάλε νερό, το κρασί σου θα γίνει νερομπούλι;

Η υπομονή είναι τέχνη.

Η υπομονή είναι αρετή.

 

Photo: Foundationsofmorality.com
Photo: Foundationsofmorality.com

 

Η υπομονή μερικές φορές είναι αδυναμία.

Η υπομονή άλλες φορές είναι δύναμη. Συνέχεια ανάγνωσης «Η υπομονή και οι αρετές της»

Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε;


Δεν ξέρω αν τελικά θα ξαναδούμε στις οθόνες μας το υπέροχο σίριαλ που σημάδεψε τα νεανικά μας χρόνια, το Λόγω Τιμής. Το εύχομαι και το ελπίζω. Με αφορμή όμως την είδηση της επιστροφής της σειράς και το τραγούδι των τίτλων που είχε ερμηνεύσει ο Γεράσιμος Ανδρεάτος, έκανα συνειρμικά μερικές σκέψεις. Αναλογίστηκα και κατέληξα πως όσο κι αν το θέλουμε είναι τόσο δύσκολο τελικά να ορκιστούμε πως στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε με τους φίλους μας, με τους ανθρώπους που έχουν περάσει από τη ζωή μας. Συνέχεια ανάγνωσης «Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε;»

Νέοι και μετά τα σαράντα


Πιο εύκολα το λέει η αγαπητή Μαρίζα Ρίζου στο υπέροχο τραγούδι «Ας γελάμε συχνά«, αλλά έρχονται στιγμές που νιώθεις ότι δεν είναι πάντα τόσο εύκολο να είμαστε νέοι και μετά τα σαράντα. Για χίλιους δυο λόγους που δεν θα σου απαριθμήσω, ξέρεις.

Από την άλλη πλευρά, άλλες φορές -περισσότερες-, δεν ξέρεις γιατί συζητάμε για το αν θα είμαστε/αισθανόμαστε νέοι και μετά τα σαράντα. Προφανώς και δεν χωρεί αμφιβολία! Θέλεις επιχειρήματα;

Γιατί μετά τα σαράντα έχεις μάθει ποια είσαι και που πας και δεν αναλώνεσαι σε χαζά και ανούσια πράγματα.

Γιατί μετά τα σαράντα κάνεις πανεύκολα ξεκαθαρίσματα στη ζωή σου – από τα πιο εύκολα μέχρι τα πιο δύσκολα.

Γιατί μετά τα σαράντα έχεις καβατζώσει -ή περίπου- το μισό προσδόκιμο επιβίωσης και έχεις πάρει την απόφαση να ζήσεις καλά χρόνια, όχι μόνο πολλά.

Γιατί μετά τα σαράντα, δεν σε ταλαιπωρούν τα κολλήματα των είκοσι και των τριάντα. Γι’ αυτό ακριβώς και λες με άνεση την ηλικία σου, γι’ αυτό φοράς τα σορτσάκια σου και το μαγιό σου με καμάρι – γιατί θέλεις και μπορείς. (Και δεν επιτρέπεις σε κανέναν να σου πει ότι δεν μπορείς!)

Γιατί μετά τα σαράντα ξέρεις να ζεις λίγο καλύτερα. Και να κάνεις παρέα μόνο με ανθρώπους που γουστάρεις. Και να βγαίνεις έξω και να πηγαίνεις μόνο όπου πραγματικά θέλεις. Και να χαλάς τα λεφτά σου μόνο όπου νομίζεις ότι αξίζει. Και να μην κρατάς κλειστό το στόμα σου. Ή να το κρατάς γιατί δεν σε νοιάζει. Α, και να ταξιδεύεις. Πολύ.

Σε φιλώ,

Ελένη