Αν βρεθείς στην Αθήνα τον Αύγουστο


Ο Αύγουστος ήταν πάντα ο αγαπημένος μου μήνας για να είμαι στην Αθήνα. Συνήθως είχα γυρίσει από τις διακοπές μου σε κάποιο νησί, είχα γεμίσει τις αποσκευές μου με άμμο, κυκλαδίτικο λευκό και άνεμο, και ήμουν έτοιμη να συνεχίσω σε μια σαν-σε-διακοπές Αθήνα. Τώρα τα έχει φέρει έτσι η ζωή που φεύγω διακοπές μόνο τον Αύγουστο, αλλά θυμάμαι ακόμη να σου πω μερικές ιδέες για να λατρέψεις αυτή την πόλη. Continue reading «Αν βρεθείς στην Αθήνα τον Αύγουστο»

Όταν θα μείνουμε (ξανά) οι δυο μας


«Θυμάσαι πως όλα ξεκίνησαν από τους δυο μας; Εμείς οι δυο, μόνοι στη Γη, σαν το τραγούδι, ερωτευμένοι, αγαπημένοι, που διψούσαμε ο ένας για τη συντροφιά του άλλου, που οργώναμε την Ελλάδα οι δυο μας. Ώσπου το «οι δυο μας» έγινε «οι τρεις μας» και μετά, πόση ευτυχία μπορεί να αντέξει κανείς, «οι τέσσερίς μας». Και μείναμε οι τέσσερίς μας, με διάφορες μορφές σύνθεσης, για πολλά πολλά χρόνια. Continue reading «Όταν θα μείνουμε (ξανά) οι δυο μας»

Το καλοκαίρι της μάνας (εφήβων)


Είναι κι αυτό κάτι. Με ακούς (διαβάζεις) που γκρινιάζω και κλαίγομαι συχνά πυκνά πόσο δύσκολο είναι συναισθηματικά τώρα που έχουν μεγαλώσει τα παιδιά μου, και αρχίζουν να έχουν δική τους ζωή (λέμε τώρα). Σε αυτό το post θα σου μιλήσω για τις χαρές και το καλοκαίρι της μάνας (εφήβων).

Έχω αφήσει πίσω μου τα κουβαδάκια και δεν κάνω πια ολόκληρη μετακόμιση για να πάω στην παραλία. Η ομπρέλα δεν είναι πια απαραίτητη για να κρατάω στη σκιά το νερό, τα φρούτα, τα σαντουιτσάκια, ούτε για να στήνω καρεκλάκια από κάτω της με τη (φρούδα) ελπίδα ότι θα καθίσουν από κάτω της τα πιτσιρίκια.

 

Continue reading «Το καλοκαίρι της μάνας (εφήβων)»

Ευχές στον εαυτό μου


Παρότι έχω γράψει ξανά και ξανά posts για τα γενέθλια (τα δικά μου κυρίως αλλά και άλλων), νιώθω ότι τα γενέθλια οφείλουμε να τα γιορτάζουμε. Μάλιστα, θα χρησιμοποιούσα την αγγλική λέξη celebrate, γιατί οι αγγλόφωνοι δίνουν μια ξεχωριστή έννοια στο ρήμα αυτό, κάτι μεταξύ γιορτής, τιμής και ευγνωμοσύνης. Όλα αυτά λοιπόν νιώθω όταν πλησιάζουν γενέθλια, τα δικά μου, των αγαπημένων μου, των παιδιών μου. Continue reading «Ευχές στον εαυτό μου»

Γιατί στα 40+ είσαι καλύτερη απ’ ότι στα 30+


Κι όταν λέω καλύτερη, εννοώ παντού και με κάθε έννοια: πιο όμορφη, πιο σέξι, πιο έξυπνη, πιο ενδιαφέρουσα, πιο ανταγωνιστική…

Θα σου απαντήσω λοιπόν γιατί στα 40+ είσαι καλύτερη απ’ ότι στα 30+. Επειδή το προσπαθείς. Οτιδήποτε κάνεις, το προσπαθείς (πιο) συνειδητά απ’ ότι όταν είσαι παιδούλα και όλα σου είναι εύκολα. Να σου πω ένα απλό παράδειγμα. Λίγο πριν, λίγο μετά τα 30 είσαι μια χαρά νέα κοπέλα. Τα νιάτα και η λάμψη πάνε πακέτο. Κι αν δεν μοιάζεις τόσο με αγγελούδι της Victoria Secret ποιος νοιάζεται, έχεις τη φρεσκάδα, το σφρίγος, την αυτοπεποίθηση των 30 χρόνων σου. Οπότε δεν τρέχει και τίποτε αν «ξεχνάς» να πας στο γυμναστήριο περίπου τις μισές φορές, ή αν κοιμάσαι το βράδυ με το makeup, ή αν το παρακάνεις που και που (συχνά) με το φαγητό και τα ποτάκια.

Πειράζει που όσο μεγαλώνεις γίνεσαι καλύτερη;;;

Στα 40+ όμως, αχά, για σκέψου το. Για ό,τι έχεις, έχεις προσπαθήσει. Σκληρά μερικές φορές. Για να είσαι στα ιδανικά σου κιλά, για να προσέχεις το δέρμα σου, για να διατηρείς το σφρίγος και τη λάμψη των 20 και των 30 (φυσικά και γίνεται!), για να μην κρεμάσουν διάφορα που με το πέρασμα του χρόνου κρεμάνε, για να μην χαλαρώσουν αυτά που είναι η μοίρα τους να χαλαρώσουν. Για όλα προσπαθείς και προσπαθείς με πλήρη συναίσθηση. Κι αυτό αγαπημένη μου, κάνει αποτελεσματική την προσπάθειά σου – και φαίνεται και το βλέπεις κάθε μέρα στον καθρέφτη σου. Και όσο το βλέπεις, τόσο θέλεις να το διατηρήσεις – και συνεχίζεις την προσπάθεια, να τρως πιο υγιεινά, να φροντίζεις την υγεία σου, να γυμνάζεσαι, να βάζεις τις κρεμούλες σου, να κάνεις τα μποτέ σου, να ανανεώνεσαι. Κι έτσι κάπως «καταλήγεις» στα 40+ να είσαι καλύτερη απ’ ότι ήσουν στα είκοσί σου!

Να το πω κι αλλιώς όμως, επειδή η ομορφιά και το σεξαπίλ δεν έχουν σχέση μόνο με την εξωτερική μας εικόνα. Στα 40+ σου έχεις ζήσει και πέντε εμπειρίες στη ζωή σου. Όχι τις εύκολες, τις δύσκολες και τις απαιτητικές εννοώ, εκείνες που χτίζουν χαρακτήρα. Στα 40+ σου δεν έχεις την εφηβική αφέλεια των 20, ούτε θεωρείς πως τα πάντα είναι αγγελικά πλασμένα όπως ίσως στα 30 σου. Ξέρεις τα δεδομένα, τα βάζεις κάτω κι αν θέλεις στρώνεσαι για να επιτύχεις τους στόχους σου. Παλεύεις, παίρνεις αποφάσεις, κάνεις θυσίες… για τη δουλειά σου, για τους ανθρώπους που θέλεις να έχεις γύρω σου, για τους ανθρώπους που δεν αξίζουν να είναι γύρω σου, για το πού θα αφιερώσεις το χρόνο σου. Όλα αυτά, αυτόματα, μπορεί να σε εξαντλούν, να σε ρίχνουν κάτω, να σε ξεζουμίζουν, σου χαρίζουν όμως αγαπητή μου όλα τα υπέροχα χαρακτηριστικά που αποκτούμε μόνο όσο μεγαλώνουμε: αυτοπεποίθηση, αυτογνωσία και ένα ενδιαφέρον σεξαπίλ που έρχεται από μέσα σου, απ’ το ότι ξέρεις ποια είσαι και τι θέλεις από τη ζωή σου.

Γι’ αυτό σου λέω, στα 40+, είσαι όπως και να το δεις, καλύτερη. Σωστά;

Σε φιλώ,

Ελένη