Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε;


Δεν ξέρω αν τελικά θα ξαναδούμε στις οθόνες μας το υπέροχο σίριαλ που σημάδεψε τα νεανικά μας χρόνια, το Λόγω Τιμής. Το εύχομαι και το ελπίζω. Με αφορμή όμως την είδηση της επιστροφής της σειράς και το τραγούδι των τίτλων που είχε ερμηνεύσει ο Γεράσιμος Ανδρεάτος, έκανα συνειρμικά μερικές σκέψεις. Αναλογίστηκα και κατέληξα πως όσο κι αν το θέλουμε είναι τόσο δύσκολο τελικά να ορκιστούμε πως στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε με τους φίλους μας, με τους ανθρώπους που έχουν περάσει από τη ζωή μας. Continue reading «Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε;»

Advertisements

Το καλοκαίρι της μάνας (εφήβων)


Είναι κι αυτό κάτι. Με ακούς (διαβάζεις) που γκρινιάζω και κλαίγομαι συχνά πυκνά πόσο δύσκολο είναι συναισθηματικά τώρα που έχουν μεγαλώσει τα παιδιά μου, και αρχίζουν να έχουν δική τους ζωή (λέμε τώρα). Σε αυτό το post θα σου μιλήσω για τις χαρές και το καλοκαίρι της μάνας (εφήβων).

Έχω αφήσει πίσω μου τα κουβαδάκια και δεν κάνω πια ολόκληρη μετακόμιση για να πάω στην παραλία. Η ομπρέλα δεν είναι πια απαραίτητη για να κρατάω στη σκιά το νερό, τα φρούτα, τα σαντουιτσάκια, ούτε για να στήνω καρεκλάκια από κάτω της με τη (φρούδα) ελπίδα ότι θα καθίσουν από κάτω της τα πιτσιρίκια.

 

Continue reading «Το καλοκαίρι της μάνας (εφήβων)»

Αγία Πρεσβυωπία


Φοράω τα γυαλιά μου και διαβάζω το βιβλίο μου. Φοράω τα γυαλιά μου για να διαβάσω τη συνταγή στη συσκευασία της κρέμας καραμελέ που θέλω να φτιάξω. Φοράω -εννοείται!- τα γυαλιά πρεσβυωπίας για να διαβάσω τα μικροσκοπικά γράμματα στο φυλλάδιο του κολλυρίου που βάζω στα μάτια μου για τις αλλεργίες. Continue reading «Αγία Πρεσβυωπία»

Και αλλάζω δεκαετία


 

Όχι όπως ίσως φαντάζεσαι. Τα fiftysomething απέχουν, όπως και τα γενέθλιά μου άλλωστε! Αλλά σκέφτομαι να αρχίσω να μετράω ανάποδα – κι επειδή άργησα να το σκεφτώ, θα πηγαίνω δύο δύο, μη σου πω πέντε πέντε, όπως όταν μετρούσαμε στο κρυφτό (πώς μου ήρθε τώρα αυτό;).

Τι 30, τι 40, τι 50

Οπότε σιγά σιγά θα αλλάξω δεκαετία, θα μπω αισίως στα thirtysomething γιατί έτσι νιώθω, έτσι σκέφτομαι και έτσι (νομίζω ότι) φαίνομαι. Κι όποιος έχει αντίρρηση -ευτυχώς η μαμά μου που έχει αδιάσειστα στοιχεία για την πραγματική δεκαετία δεν διαβάζει αυτό το blog– να μιλήσει τώρα ή να σιωπήσει για πάντα.

Α, ωραία, δεν μίλησε κανείς, άρα συμφωνούμε.

Το όνομα του blog δεν θα το αλλάξω αφού έτσι το γνωρίσαμε έτσι το αγαπήσαμε 😉

Στην πραγματικότητα, δεν θα αλλάξω τίποτε αφού η μόνη ασυνέπεια με όλα μου, με το πώς νιώθω και πώς σκέφτομαι, είναι η ηλικία στην ταυτότητα. Ταυτότητα δεν θα αλλάξω γιατί εντάξει, μην με τρέχουνε και στα τμήματα, αλλά δεν με νοιάζει.

Αυτά τα λίγα. Ξέρω ότι έχω καιρό να γράψω, ξέρω ότι έχω παραμελήσει την επικοινωνία και την αλληλεπίδραση, αλλά θα επανέλθω, πού θα πάει… Εύχομαι στο μεταξύ να είσαι μια χαρά, να έχουν υπάρξει μόνο θετικές αλλαγές στη ζωή σου και να περιμένεις με λαχτάρα το καλοκαίρι και τα πρώτα μπάνια (τα έκανα ήδη, θα σου πω γι’ αυτό σε επόμενο post).

Σε φιλώ

Ελένη

Οι φίλοι, οι παλιοί και οι καινούργιοι


Κάποιοι έρχονται και φεύγουν. Κάποιοι κάνουν ένα σύντομο πέρασμα που μπορεί να σε σημαδέψει, για καλό ή για κακό. Άλλοι, μένουν για πάντα και ξέρεις ότι θα τους βρεις δίπλα σου όποτε τους χρειαστείς.

Η ζωή δεν είναι τηλεόραση, αλλά πραγματικούς φίλους μπορείς να βρεις!
Η ζωή δεν είναι τηλεόραση, αλλά πραγματικούς φίλους μπορείς να βρεις!

Δεν υπάρχει «καλή» και «κακή» κατηγορία. Όλοι οι άνθρωποι είναι απαραίτητοι στη ζωή σου. Continue reading «Οι φίλοι, οι παλιοί και οι καινούργιοι»