Εσύ ξαγρυπνάς τα βράδια; Η ζωή με δύο ενήλικα «παιδιά»


Πώς είναι οι νύχτες σου όταν το ενήλικο παιδί σου απολαμβάνει τις δικές του μακριά από το σπίτι – όπως πρέπει και είναι φυσιολογικό;


Είναι τα παιδιά σου μικρά; Είναι μωρά και σε κρατάνε ξύπνια τη μισή νύχτα με τη γκρίνια τους; Είναι τα παιδιά σου μεγαλύτερα και δεν έχεις θέματα ύπνου; (Δικού σου, όχι δικού τους, αφού επιτέλους μετά από χρόνια κοιμάσαι ολόκληρες νύχτες και χορταίνεις ύπνο.)

Όποια κι αν είναι η φάση που βρίσκεσαι, θα βρεθείς εκεί που είμαι εγώ: Να ξαγρυπνάς τα βράδια περιμένοντας να στείλει μήνυμα το ενήλικο «παιδί» σου ή να ακούσεις το κλειδί στην κλειδαριά του σπιτιού. Τότε θα μπορείς επιτέλους να κοιμηθείς ήρεμα – τις 2-3 ώρες που μένουν μέχρι να χτυπήσει το ξυπνητήρι!

Ανακάλυψε εδώ τι σημαίνει η ευτυχία να κλειδώνεις την πόρτα του σπιτιού σου!

Τι σημαίνει όμως ενήλικα παιδιά και αφού είναι ενήλικα, γιατί να περιμένεις να γυρίσουν για να κοιμηθείς;

Ναι, γράφοντας τις λέξεις ενήλικα παιδιά τη μία δίπλα στην άλλη, υπάρχει μια ανακολουθία: Είναι ή ενήλικες ή παιδιά. Εκτός κι αν μιλάς για τα παιδιά σου. Τότε και εφόσον μένουν μαζί σου, στο ίδιο σπίτι, ακόμη και ενήλικα, παραμένουν παιδιά. Και άρα δεν έχεις μόνο την ευθύνη να υπάρχει μαγειρεμένο φαγητό στο σπίτι και καθαρά ρούχα, αλλά έχεις και όλα τα άγχη για την ευημερία τους που είχες και όταν ήταν μικρότερα.

Κι αν έχεις διαφορετική άποψη και εμπειρία με χαρά θα την ακούσω.

Να σου πω επίσης ότι συνειδητοποίησα ότι η συγκατοίκηση ή όχι αλλάζει εντελώς την οπτική. Όταν ο γιος μου στα 20 έζησε για ένα εξάμηνο σε άλλη χώρα, προφανώς δεν έμενα ξύπνια όλη τη νύχτα. Δεν είναι ούτε σωματικά ούτε ψυχικά εφικτό. Εκεί είχε μπει το μυαλό μου σε ένα mode «όλα είναι καλά» και όταν το πρωί που ξυπνούσα έβλεπα στο εικονίδιο στο messenger το προσωπάκι του και έγραφε ότι ήταν ενεργός πριν από 3, από 4, από 5 ώρες το εκλάμβανα ότι κάπου τότε γύρισε στην εστία. (Σε λίγους μήνες, καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα φύγει η κόρη μου για ένα αντίστοιχο εξάμηνο. Ελπίζω και εύχομαι να το αντιμετωπίσω αντίστοιχα ψύχραιμα!!!!)

Μόλις επέστρεψε στο σπίτι μας, το άγχος του «γύρισε το παιδί;», αναζωπυρώθηκε! Αφού μέναμε μαζί, ήθελα να έχω μια εικόνα του αν τον περιμένω να έρθει στη 1 το βράδυ ή στις 6 το πρωί. Να μην ξυπνάω μέσα στη νύχτα, να βλέπω στο ρολόι 04:15 και να μην έχω ιδέα που είναι και τι κάνει. Ή, όταν μένω στο εξοχικό μας, να μου στέλνει ένα Γ στο κινητό, όπως είχε καθιερώσει. (Όπου Γ = Γύρισα αν και μερικές φορές για να μου κάνει πλάκα μου έστελνε ένα μήνυμα τύπου ΖΩ. Οκ, και αυτό μου κάνει, της μάνας!)

Εγώ ξαγρυπνάω, εσύ ξαγρυπνάς;

Με αυτά και με κείνα, τώρα είναι η κόρη μου στο… στόχαστρο της ανησυχίας. Που απολαμβάνει, όπως θα έπρεπε, τη φοιτητική της ζωή στην πόλη μας. Και κάνει όσα έκανε ο αδερφός της και όλα όσα κάνει κάθε φοιτητής και φοιτήτρια.

Κι εγώ μπορεί να ξυπνήσω αλαφιασμένη μέσα στη νύχτα για να την αναζητήσω έντρομη και να πάρω την απάντηση «α, θα έρθω το πρωί, ξέχασα να σου στείλω μήνυμα» ή για να διαπιστώσω ανακουφισμένη ότι με ξύπνησε ο ήχος του κλειδιού στην πόρτα.

(Όσο για τον γιο μου, διαπίστωσα πολύ πρόσφατα ότι έχει αρχίσει να με «εκπαιδεύει», συνειδητά ή μη. Έτσι, και καθώς περάσαμε μεγάλο μέρος του καλοκαιριού χωριστά, τα μεταμεσονύχτια μηνύματα έχουν αραιώσει έως εξαφανιστεί και απλά περιμένω το πρωί για να μιλήσουμε και προσπαθώ να παραμένω στο mode «όλα θα είναι καλά». Φυσιολογικό από τη μεριά του και το δέχομαι – γιατί άλλωστε δεν θα με ρωτήσει και κανείς!)

Πού είναι η υπερβολή και πού το λογικό;

Δεν θα το απαντήσω αυτό γιατί δεν γνωρίζω την απάντηση. Αυτό που θέλω να μοιραστώ μαζί σου μέσα από τη δική μου εμπειρία είναι πως από τη στιγμή που γίνεσαι μάνα δεν σταματάς ποτέ να ανησυχείς για τα παιδιά σου: για την υγεία τους, για την ευτυχία τους, για την ισορροπία τους, για τα πάντα.

Και ομολογουμένως όλα αυτά γιγαντώνονται όταν πλέον έχεις καθόλου ή ελάχιστο έλεγχο στη ζωή τους. Γιατί τότε εναποθέτεις την ψυχική σου ηρεμία σε όλα όσα τους έχεις μάθει τα προηγούμενα χρόνια, στην καλή τους τύχη, στις καλές τους παρέες και στις στατιστικές – και ελπίζεις ότι κάθε βράδυ θα ακούς το κλειδί στην πόρτα.

Μέχρι το ενήλικο παιδί σου να κάνει το επόμενο βήμα και να μετακομίσει από την οικογενειακή εστία. (Εδώ σε θέλω, Ελενίτσα! Τότε πιθανότατα θα γράψω ένα ποστ για το σύνδρομο της άδειας φωλιάς – ή ίσως το γράψω τώρα, γιατί κατά τη γνώμη μου μπορείς να το βιώνεις ακόμη κι αν τα ενήλικα παιδιά σου ζουν ακόμη στη «φωλιά».

Σε φιλώ,

Ελένη

6 σκέψεις σχετικά με το “Εσύ ξαγρυπνάς τα βράδια; Η ζωή με δύο ενήλικα «παιδιά»

  1. Κάποτε είχα παρακολουθήσει ένα σεμινάριο, όπου υποστήριζε ότι η αγωνία της μάνας (ειδικά όταν το παιδί έχει φύγει πχ από το σπίτι και έχει επιστρέψει, όπως ο γιος σου) επιστρέφει καθαρά και μόνο λόγω εγωισμού: η μάνα-αρχηγός που θέλει να έχει τον έλεγχο των πάντων εντός της οικίας της. Δεν ξέρω, μπορεί….όταν θα φτάσω σε αυτό το στάδιο θα το έχω στην άκρη του μυαλού μου και ίδωμεν!

    Μου αρέσει!

  2. Εγώ Ελένη μου θελεις γιατί έφυγε το κορίτσι μου στα 18 για σπουδες στο εξωτερικό θέλεις λόγω χαρακτήρα, όχι δεν ανησυχώ. Το ιδιο έγινε και με το γιο μου που ηταν μαζι μας μέχρι τα 25 του. Ποτέ δε τα περίμενα . Μου αρκούσε να βρω ενα μήνυμα θα γυρισω με το πρώτο (μέτρο) ή κοιμήθηκα στο ταδε κλπ κλπ. Αυτο φυσικα οταν ειμασταν μαζι. Οταν λειπαμε από το σπίτι ουτε ηξερα που ηταν οπως ακριβως δηλ γινεται κ τωρα που ειναι κ τα δυο εξωτερικο. Πιστεψε με πιο πολυ με ανησυχεί μηπως δεν ειναι καλά μηπως δεν ειναι ευτυχισμένα μηπως μηπως μηπως παρά ότι κατι μπορεί να τους έχει συμβεί. Μεγαλωσα με γονείς με πολυ ανοιχτο μυαλό για την εποχή τους (προ αμνημονεύτων δηλ) και μπορει και αυτο να εχει παιξει το ρολο του. Ο πατερας μου ελεγε «το κακο μαθαίνεται ευκολα αρα γιατι να ανησυχώ χωρις λόγο «. Σε γλυκοφιλω

    Μου αρέσει!

  3. Ευτυχώς, δεν είμαι μόνη μου σε όλο αυτό! 😊 Τα ίδια ακριβώς περνάω κι εγώ με τα…ενήλικα παιδάκια μου, ετών 19! Το άγχος και η ανησυχία μου κάποιες φορες, ειδικά μεταμεσονύχτια, χτυπάει κόκκινο! Σκέφτομαι ΟΛΑ τα αρνητικά και άσχημα που θα μπορούσαν να είχαν συμβεί, όσα άσχημα έχω ακούσει στις ειδήσεις με θύματα/πρωταγωνιστές νέα παιδιά και κυριολεκτικά τρελαίνομαι! Με τις φίλες μου δεν μπορώ να το μοιραστώ όλο αυτό. Με λένε υπερβολική και ότι θα έπρεπε να τα είχα ξεπεράσει πια αυτά γιατί είναι ολόκληρα παιδιά και μπορούν να κάνουν ότι θέλουν. Όσο κι αν προσπάθησα όμως η αγωνία και το άγχος είναι πάντα εκει μέχρι να ακούσω το κλειδί στην πόρτα.
    Ελένη μου, σε ευχαριστώ πολύ που το μοιραστηκες αυτό μαζί μας! Ο Θεός να μας δίνει δύναμη, λέω εγώ. 🥴

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.