Τι επανεκτίμησα αυτό το (παράξενο) καλοκαίρι


Αυτές οι σαράντα-κάτι ημέρες της καραντίνας και όλα όσα έπονται, ας είναι η αφορμή να επαναξιολογήσουμε τα «δεδομένα» της ζωής μας.


Πολλοί έλεγαν για τη γενιά μας πόσο τυχεροί είμαστε. Οι γονείς μας και οι παππούδες μας έζησαν πολέμους, κατοχή, μετανάστευση, πείνα. Ενώ εμείς, ζητωκραυγάσαμε για το euro που κέρδισε η Ελλάδα, ζήσαμε την Αθήνα να διοργανώνει Ολυμπιακούς Αγώνες, μέχρι και στη Eurovision κερδίσαμε.

Τα είχαμε όλα, θα έλεγε κανείς.

Και ξαφνικά (;), τα δεδομένα ανατράπηκαν. Θα αναφέρω τα βασικά, χωρίς πολλά πολλά, γιατί πιθανότατα τα έχεις ήδη ζήσει κι εσύ στο πετσί σου. Οικονομική κρίση, ανεργία, ακόμη μεγαλύτερη οικονομική κρίση, μνημόνια… και πάνω που είπαμε ότι πήραμε μια ανάσα, συνέβη αυτό που δεν θα φανταζόμασταν ποτέ. Ένας νέος κορονοϊός, ο SARS-COV-2, ήρθε σαν κεραυνός εν αιθρία στη ζωή μας και στην καθημερινότητά μας μπήκαν τα κρούσματα, οι ιχνηλατήσεις, και φυσικά η καραντίνα.

Και μετά ήρθε το καλοκαίρι.

Ένα καλοκαίρι που δεν μοιάζει σαν τα άλλα. Που πήγε λίγο να θυμίσει «κανονικό», γνώριμο καλοκαίρι, αλλά είμαστε έτοιμοι να το πάρουμε πίσω. Είμαστε έτοιμοι να προσέχουμε (περισσότερο) τις αποστάσεις, να πλένουμε συνέχεια τα χέρια μας, να φοράμε μάσκα για να προστατευόμαστε εμείς και να προστατεύουμε τους άλλους.

Και μέσα στη μέση αυτού του παράξενου καλοκαιριού, και έχοντας μόλις ακυρώσει τις ολιγοήμερες διακοπές που θα πήγαινα γιατί δεν θέλω να φοβάμαι μήπως εκτεθώ στον ιό, αποφάσισα αντί να μελαγχολήσω, να σκεφτώ τα μαθήματα ζωής που παίρνουμε από αυτή την πρωτόγνωρη κατάσταση.

3 πράγματα που επανεκτιμούμε μετά την καραντίνα

Πόσο σημαντική είναι η αγκαλιά των δικών μας ανθρώπων. Έχω να αγκαλιάσω τους γονείς μου, που μένουν μερικούς δρόμους μακριά από το σπίτι μου, μήνες. Όταν θα είναι και πάλι ασφαλές, θα τους σφίξω κοντά μου…

Πόσο καλή ή όχι καλή είναι η σχέση με τον σύντροφό μας. Μείναμε κλεισμένοι σε ένα σπίτι για περίπου σαράντα ημέρες. Χωρίς να βλέπουμε άλλους εκτός από τα παιδιά μας. Δυσκολάκι το λες. Δεν με παραξενεύει που οι έρευνες λένε πως αυξήθηκαν ραγδαία τα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας μέσα στην καραντίνα, σε όλη την Ευρώπη. Και αυτές τις 40 περίπου ημέρες, ήταν εύκολο να διαπιστώσει ο καθένας μας -αρκεί να ήθελε να δεχτεί το συμπέρασμα στο οποίο κατέληγε το μυαλό του- πού πηγαίνει η σχέση. Εάν είναι ζωντανή, εάν πνέει τα λοίσθια, εάν έχει βαλτώσει αλλά με το οκ βάλτωμα των πολλών ετών ή αν έχει βαλτώσει με το όχι οκ βάλτωμα που σημαίνει ότι είναι ώρα να τα μαζεύουμε και να φεύγουμε από το βάλτο.

Πόσο σημαντική είναι η καθημερινότητά μας και όσα θεωρούσαμε δεδομένα. Όπως διαπιστώσαμε τίποτε τελικά δεν είναι δεδομένο. Ακόμη και ένας καφές με την κολλητή μας, ή μια βόλτα για μπάνιο στην παραλία, δεν είναι αυτονόητα. Και τώρα που έχουμε τη δυνατότητα να τα ζούμε, ας τα ζήσουμε στο 100%. Ας είναι αυτό το καλοκαίρι το καλοκαίρι που θα ξαναδούμε, χωρίς αγκαλιές και φιλιά, τους φίλους μας. Που θα κάνουμε βουτιές με τη χαρά ενός μικρού παιδιού. Που θα καθαρίσουμε το εξοχικό ή το σπίτι στο χωριό, χωρίς να βαρυγκωμάμε – γιατί θα ξέρουμε πόσο τυχεροί είμαστε που το έχουμε. Που, όσοι πάμε διακοπές, θα εκτιμήσουμε τη δυνατότητα που μας δίνεται, από την πρώτη στιγμή που θα μπούμε στο αυτοκίνητο ή στο καράβι.

Γιατί αυτό το παράξενο καλοκαίρι είναι η ευκαιρία να δούμε τη ζωή με μια πιο καθαρή ματιά. Και να εκτιμήσουμε όλα όσα θεωρούμε δεδομένα. Γιατί, φίλη μου, δεν είναι.

Σε φιλώ

Ελένη

Υ.Γ. Τα κρούσματα του κορονοϊού αυξάνονται. Ήταν αναμενόμενο και δεν «φταίνε» μόνο οι τουρίστες. Φταίμε κι εμείς που χαλαρώσαμε. Καλό πλύσιμο των χεριών, αποστάσεις και μάσκα όπου είναι απαραίτητο είναι βασικά για να υποχωρήσει το κύμα χωρίς να γιγαντωθεί. Μην τα αμελείς σε παρακαλώ.

*Το φυτό της φωτογραφίας ακμάζει στην παραλία. Είναι για μένα η επιτομή της ανθεκτικότητας και της προσαρμοστικότητας. Δύο βασικές δεξιότητες για τη μετά-κορονοϊό ζωή μας, στις οποίες θα πρόσθετα την ενσυναίσθηση και την ενδοσκόπηση.

4 σκέψεις σχετικά με το “Τι επανεκτίμησα αυτό το (παράξενο) καλοκαίρι

  1. Με το καλό να δεχτείτε το παιδάκι σας! (Αλλά ΔΕΝ το παίρνουν είδηση όταν μπαίνουμε κρυφά την ώρα που κοιμούνται για τα χαζέψουμε – ή είναι τόσο καλά παιδιά που κάνουν ότι δεν το καταλαβαίνουν για να μας αφήσουν να τα χαρούμε λίγο!

    Μου αρέσει!

  2. Καλημέρα Ελένη μου.
    Σου εχω πει ποσο χαρούμενη ειμαι που μου ξαναμιλας μεσα από εδω face to face
    Και σε ρωτω τωρα φιλενάδα. Οταν έχεις να δεις το παιδί σου 7 μήνες, έχοντας περάσει κι αυτο μια χειρότερη καραντίνα και με ολη την αβεβαιότητα που αντιμετωπίζουν κι αυτα όντας σε μια ξενη χώρα αυτη την εποχή , μπορεις να μη το βουτήξεις στην αγκαλιά σου. … οχι πες μου 😓.

    Μου αρέσει!

      1. Τη λύση στη δίνει το ίδιο το παιδί
        » μανούλα δε θα με αγγίξετε όταν φτάσω . Θα φοράμε όλοι μάσκες . Θα πάμε πρώτα σπίτι να κανω μπανιο να βάλω τα ρούχα στο πλυντήριο στους 90 βαθμούς . Μετα θα με φιλήσεις στη πλάτη και να εισαι σίγουρη θα σε πάρω είδηση αν έρθεις κρυφά που θα κοιμάμαι. Ειναι πολιτισμικό σοκ να βγαίνεις μετα απο 4 μήνες και να εισαι με τόσο κόσμο » τα λέμε σε πολυ λίγο μανουλακι……»

        Φεύγουμε για αεροδρομιο φίλη μου
        Φιλια πολλα

        Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.