Μετά από 18 χρόνια σχολείο – ένα παιδικό χεράκι στο ένα χέρι και το χαρτομάντιλο στο άλλο!


Στην αρχή είναι ένα μικροσκοπικό χεράκι που κρατάς και σε ακολουθεί δύσπιστα προς το καινούργιο, παράξενο, μυστήριο, φοβιστικό «σχολείο». Τον παιδικό σταθμό. Με μια μινιατούρα στην τσάντα, παγουράκι για το νερό του, την πετσετούλα του και δυο μάτια που σε κοιτάζουν όλο απορία: Γιατί δηλαδή πρέπει να πάω εκεί; Εγώ προτιμώ να είμαι μαζί σου.

Μετά έρχεται κι ένα δεύτερο χεράκι, και φτιάχνεις πρωί πρωί κοτσιδάκια, και διαλέγεις πολύχρωμα φουστανάκια. Και γεμίζουν τα χέρια σου χεράκια που αφήνουν το δικό σου πότε διστακτικά πότε πρόθυμα στην πόρτα του σχολείου.

Και έρχεται -άξαφνα- η ώρα για την Πρώτη. Και τα πρωτάκια σου είναι τόσο μωρά που δεν θέλεις να τα στείλεις εκεί. Και ούτε την δεύτερη φορά που το ζεις γίνεται πιο εύκολο. Γιατί αυτό είναι το ροζ μωρό σου, τι δουλειά έχει εκεί στο σχολικό προαύλιο με τα μεγάλα παιδιά.

Και τα χρόνια περνάνε και οι τάξεις το ίδιο. Και δακρύζεις κάθε χρόνο τέτοια εποχή παρακολουθώντας τις σχολικές γιορτές. Και έχεις τόση αγωνία αν θα θυμηθεί το Παιδί τα δύο στιχάκια που έχει να απαγγείλει. Κι ανησυχείς μήπως δεν έραψες καλά το γράμμα στο μπλουζάκι και ξεκολλήσει την ώρα που το ροζ μωρό σου γράμμα-της-αλφαβήτου θα τραγουδάει και θα χορεύει. Και ξεχνάς να τραβήξεις βίντεο, γιατί έχεις συγκινηθεί: Με το Νι και με το Σίγμα θα σας πούμε όλα τα Νέα. Στη Νέα Γουινέα, παΝτρεύτηκε μια Νέα, ετών δεκαεΝΝέα, με άΝτρα δεκαΝέα… Μα είναι δυνατό να μεγάλωσε τόσο το μωρό σου;

Και μετά έρχεται η πρώτη «αποφοίτηση». Το εκτάκι σου θα πάει τώρα πια στο Γυμνάσιο. Τα Παιδιά δεν θα είναι ξανά στο ίδιο σχολείο. Το ένα θα φεύγει και το άλλο θα έρχεται. Σε περιμένουν έξι χρόνια Γυμνάσιο και έξι χρόνια Λύκειο.

Και τα βλέπεις όλα τα εκτάκια, που τα θυμάσαι από μωρά κι αυτά να μεγαλώνουν μαζί με τα δικά σου παιδιά και συγκινείσαι με τα λόγια των δασκάλων και με τον αποχαιρετισμό τους στα παιδιά, που ανοίγεται μπροστά τους ένας υπέροχος κόσμος να εξερευνήσουν, να ανακαλύψουν και να κατακτήσουν. Κι ακούς τις ευχές που τους δίνουν και κλαις – (όπως εγώ αυτήν εδώ τη στιγμή που γράφω, τόσα χρόνια μετά, αλλά δεν μπορώ να συγκρατηθώ γιατί τελικά υπάρχουν φάσεις στη ζωή του γονιού που είναι δυνατά ορόσημα).

Και η σκυτάλη περνάει στο επόμενο παιδί. Και ξαφνικά έχεις δύο αγιασμούς που γίνονται ταυτόχρονα, και τρέχεις από το ένα σχολείο στο άλλο – ευτυχώς είναι κοντά. Και στο ένα σχολείο μένεις δίπλα στο «ροζ μωρό» που δεν είναι πια μωρό, και το καμαρώνεις που στέκεται σοβαρό σοβαρό δίπλα στη φιλεναδίτσα της. Στο άλλο σχολείο παρακολουθείς πίσω από τα κάγκελα, κρυφά, για να δεις πώς θα χωριστούν τα τμήματα, με ποιους θα είναι το μεγάλο Παιδί πια, θα έχει φίλους του στην ίδια τάξη;

Και νά’ σου η δεύτερη «αποφοίτηση». Πώς κυλάει ο χρόνος…. Και καμαρώνεις, και κλαις, και καμαρώνεις, και κλαις και δεν το πιστεύεις ότι τελείωσε η φάση του Δημοτικού. Μεγάλωσε το ροζ μωρό; Πού πήγαν τα κοτσιδάκια; Πού πήγαν τα ροζ φορεματάκια;

Και μετά έρχεται το Γυμνάσιο ξανά και τα κάγκελα εκείν σε περιμένουν να σταθείς για να δεις σε ποιο τμήμα θα πάει το μικρό μας; Θα είναι η φιλεναδίτσα της, η κολλητή από την πρώτη δημοτικού, μαζί; Πώς γίνεται αυτό το μωρό που σούφρωνε τα ροζ χειλάκια του όταν θύμωνε κι εσύ έχεις αυτή την εικόνα χαραγμένη στο μυαλό σου να έχει γίνει ξαφνικά μια κοπέλα μέχρι επάνω, μια έφηβη, έτοιμη να ανοίξει φτερούγες και να πετάξει κι αυτή ψηλά για να κυνηγήσει τα όνειρά της;

Και πάλι κλαις από τη συγκίνηση.

Αυτό το δάκρυ έχει μόνιμο χαραγμένο μονοπάτι στο μάγουλο. Κι ακόμη κι όταν δεν κυλάει φανερά, εσύ το καταπίνεις και η γεύση του σου έχει γίνει τόσο οικεία όλα αυτά τα χρόνια…

Γιατί τα παιδιά μεγαλώνουν και φεύγουν. Και καλά κάνουν γιατί αυτό τους πρέπει. Και μακάρι να το κάνουν γιατί τότε ξέρεις ότι έχεις κάνει κάτι καλά αφού έχουν τη δύναμη να φύγουν μακριά σου.

Απλά αυτά τα ορόσημα σε συγκινούν βαθιά. Να τώρα τελείωσε και το ροζ μωρό το σχολείο πια. Μπορεί σε λίγους μήνες να είναι φοιτήτρια, μπορεί όχι, αλλά σίγουρα θα βρει το δρόμο της. Και όλα είναι όπως πρέπει. Αλλά εσύ Μάνα δακρύζεις πάλι πλένοντας τη σχολική τσάντα γιατί μεγαλώνοντας και το δεύτερο παιδί σου, μια ανάσα πριν την ενηλικίωση, ε δεν μπορείς να μην αναπολήσεις αυτά τα 18 χρόνια που πηγαίνατε μαζί στο σχολείο.

Καλή αποφοίτηση, ροζ μωρό μου, και καλή ενηλικίωση. Ξέρω ότι κι εσύ θα φύγεις μακριά, αλλά ένα κομμάτι από την καρδιά μου θα είναι πάντα μαζί σου. Κι όποτε με χρειαστείς, θα είμαι πάντα εκεί, Οπότε, όλα θα είναι πάντα καλά. Σε λατρεύω.

 

Advertisements

10 σκέψεις σχετικά με το “Μετά από 18 χρόνια σχολείο – ένα παιδικό χεράκι στο ένα χέρι και το χαρτομάντιλο στο άλλο!

  1. Καλή επιτυχία 🤞στις εξετάσεις να έχετε! Καλή δύναμη και καλά αποτελέσματα! Εύχομαι το μωρό σου να πετύχει τον στόχο του και να το βλέπεις πάντα χαρούμενο!
    Και μακάρι όλα τα παιδιά να είναι καλοτυχα! Αυτό εύχομαι και εγώ πάντα. Να είναι καλότυχα και να έχουν υγεία ! Όλα τα αλλά θα τα βρουν.. Σ ε φιλώ Ελένη μου!

    Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Πολύ τρυφερή και συγκινητική εξομολόγηση, Ελένη. Ο κύκλος της ζωής για τους γονείς…
    Καλή επιτυχία στο πρώτο ροζ μωρό σου!Τα όνειρά της να γίνουν πραγματικότητα, για να συνεχίσεις να συγκινείσαι και στα ορόσημα που θ΄ακολουθήσουν. Έτσι κι αλλιώς θα είσαι πάντα η μανούλα… ❤

    Αρέσει σε 2 άτομα

  3. Καλή δύναμη Ελένη μου, στην μικρούλα σου, πρώτα και φυσικά καλή δύναμη και σε σένα, γιατί όταν φύγει, θ’ αρχίσει για σένα μια νέα και πρωτόγνωρη φάση της ζωής σου που θα είναι πια η ζωή του ζεύγους! 😉
    Καλή της επιτυχία!

    ΑΦιλάκια πολλά και τρυφερά σε όλη την οικογένεια! 🙂

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Ευχαριστώ πολύ Στεφανία μου!
      όσο γι’ αυτή τη φάση, δεν είναι πρωτόγνωρη, αφού υπήρξαμε «ζεύγος» αλλά είναι σίγουρα διαφορετική γιατί 20+ χρόνια μετά, έχουμε αλλάξει κι εμείς και οι συνθήκες. Αυτό θα είναι το τεστ!!!

      Αρέσει σε 2 άτομα

  4. Πολύ συγκίνηση … το διάβασα και δάκρυσα … γτ έχω και εγώ ένα κοριτσάκι που ανοίγει τα φτερά του και αφήνει πίσω του το δημοτικό για να πάει στο γυμνάσιο … και όλα αυτά τα χρόνια έκανα ακριβώς τα ίδια με σένα … καλή πρόοδο σε όλα τα παιδάκια , καλή ζωή σε μας

    Αρέσει σε 1 άτομο

  5. Είμαι ακριβώς στην ίδια φάση αυτή την περίοδο και σε καταλαβαίνω τόσο πολύ! Πολύ συγκινητικό το άρθρο σου! Τουλάχιστον ξέρω πως δεν είμαι η «χαζή και ευσυγκίνητη» μάνα που έχει το δάκρυ πάντα…έτοιμο κάθε στιγμή για τα «ροζ» μωρά της! Είμαστε πολλές, είμαστε ΟΛΕΣ έτσι, όσο «σκληρές» κι αν θέλουμε να δείχνουμε κάποιες φορές. Καλή επιτυχία εύχομαι σε όλα τα ροζ μωράκια του κόσμου. Πάνω απ’όλα όμως υγεία και ευτυχία στη ζωή τους.

    Αρέσει σε 3 άτομα

    1. Άσε, την πήγα το πρωί στο σχολείο για να δώσει και με έπιασε μια τρελή συγκίνηση. Ήταν εκεί παιδιά που τα ξέρω από το προνήπιο, και τώρα τα έβλεπα γυναίκες και άντρες, και ήταν όλα τους αγχωμένα,τα πουλάκια μου.
      Να είναι όλα τα παιδιά μας υγιή, ευτυχισμένα στη ζωή τους και να έχουν καλή τύχη σε ό,τι κι αν κάνουν!

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.