Slow down (χρόνε)!


Βλέπω γύρω μου μαμάδες με μωράκια ή με νήπια, κουρασμένες, ξενυχτισμένες, αγχωμένες, θυμωμένες, βιαστικές, και θέλω να τις πιάσω από το μανίκι και να τους πω να πατήσουν για μια στιγμή pause και να κοιτάξουν το μωρό/νηπιάκι τους. Να το δουν πραγματικά, να κρατήσουν την εικόνα του στον εγκέφαλό τους, να πιάσουν το χεράκι του που μπορεί να κολλάει από τις καραμέλες που πιπιλάει.

Εύη

Να του φτιάξουν τα μαλλάκια -δήθεν-, αφορμή για να χαϊδέψουν ξανά το κεφαλάκι του.

Να το πάρουν αγκαλιά αμέσως μόλις κλάψει και να απολαύσουν την αίσθηση των χεριών του τυλιγμένα γύρω από το λαιμό τους.

Να το έχουν μαζί τους στην κουζίνα την ώρα που μαγειρεύουν.

Να στήνουν αυτοκινητόδρομους και να πίνουν τσάι σε μικροσκοπικά φλιτζάνια.

Να του διαβάζουν παραμύθια το βράδυ και να βλέπουν τα ματάκια του μικρού τους να γλαρώνουν και να κλείνουν. Και να σκύβουν να το σκεπάσουν και να το γεμίζουν με φιλιά.

Δεν τα λέω βέβαια όλα αυτά γιατί θα νομίσει ο κόσμος ότι είμαι η τρελή του χωριού (ή του σούπερ μάρκετ). Τα νιώθω όμως. Και παρότι ήμουνα από τις πολύ τυχερές μαμάδες που μπορούσα να εργάζομαι από το σπίτι μεγαλώνοντας ταυτόχρονα τα δύο παιδιά μου, μου λείπουν τώρα εκείνα τα χρόνια που ήμουν η «μανούλα», τόσο απαραίτητη στη ζωή τους.

Αν έχεις μωρό ή μικρό παιδί ίσως δεν συνειδητοποιείς πόσο γρήγορα περνάνε τα χρόνια. Κυλάνε σαν το νεράκι αλλά επειδή σχεδόν κάθε στιγμή της ζωής σου ως μαμά είναι μοναδική, οι αναμνήσεις τους μένουν και σε συντροφεύουν. Και πετάγονται σαν φωτογραφίες σε άκυρες (όπως θα έλεγε τώρα η κόρη μου) στιγμές. Εκεί που βλέπεις το γιο σου να ξυρίζεται περνώντας μπροστά από τη μισάνοιχτη πόρτα του μπάνιου, τον βλέπεις μέσα στη μπανιέρα να παίζετε με ένα καραβάκι και να τον παρακαλάς να βγει κι εκείνος να γελάει και να σε πιτσιλάει.

Ή εκεί που βλέπεις την κόρη σου να βάζει προσεκτικά κραγιόν για να βγει, εσύ βλέπεις ένα μωρό με ροζ μάγουλα και πάνλευκο δέρμα, ένα μικρό μπουμπούκι -όπως τη λες ακόμη κι ας (κάνει πως) νευριάζει- να σου χαμογελάει με το φαφούτικο στοματάκι του.

Δεν θα συνεχίσω γιατί θα βάλω πάλι τα κλάματα. Όπως τα έβαλα βλέποντας το βίντεο αυτό. Slow down χρόνε γιατί δεν είμαι ακόμη έτοιμη για τις επόμενες πίστες!

Σε φιλώ,

Ελένη

Advertisements

10 thoughts on “Slow down (χρόνε)!

    1. Τυχερά όλα τα παιδάκια μας που έχουν γονείς που στέκονται στο πλευρό τους και τους δείχνουν αγάπη με όλους τους πιθανούς και απίθανους τρόπους!
      Να είσαι καλά γλυκιά μου!

      Αρέσει σε 1 άτομο

  1. Ελένη, καμιά δεν είναι έτοιμη για την επόμενη πίστα!!!! Εγώ ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω ότι είμαι μαμά κι ας έχω δύο κόρες 15 και 10. Κάθε φορά που φωνάζουν «μαμά» ταράζομαι, λέω εγώ είμαι αυτή; Αλλά το καλύτερο δώρο που μου έκανε ο Θεός, μετά τον άντρα μου, είναι η δυνατότητα που είχα μα μείνω στο σπίτι και να τις δω να μεγαλώνουν, να τις φροντίζω εγώ και να απολαμβάνω την κάθε στιγμή. Κι ας γκρινιάζω τώρα για την καριέρα που δεν έκανα. Το πιο μεγάλο μου κατόρθωμα είναι αυτά τα δύο κορίτσια που για μένα είναι ο θησαυρός μου.
    Θέλω να πιστεύω πως η επόμενη πίστα είναι ακόμα μακριά……………..
    Σε φιλώ
    ΥΓ. Keep blogging!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Λοιπόν, το ίδιο ακριβώς παθαίνω κι εγώ βρε Φένια. Μου φωνάζουν τα παιδιά, γυρίζω κοιτάζω και βλέπω δύο «μεγάλους» ανθρώπους και αναρωτιέμαι αν είναι δικά μου, πότε έγινα μαμά, πώς πέρασαν τα χρόνια, πόσο τυχερή και περήφανη είμαι…
      Ίσως είναι τόσο συγκλονιστικά τα χρόνια που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, γίνονται τόσα πολλά πράγματα ταυτόχρονα, που θέλουμε χρόνο, πολύ χρόνο, για να καταλαγιάσουν όλα μέσα μας και να συνειδητοποιήσουμε πόσα βήματα έχουμε κάνει σε αυτή τη ζωή.
      Φιλιά πολλά πολλά

      Μου αρέσει!

  2. Υπέροχο το κείμενο σου, ανατρίχιασα.. Έτσι είναι, εγώ το φωνάζω – αστε την μιζέρια, τα πρέπει, τα μη- απολαύστε τα όσο είναι καιρός… Ο χρόνος περνάει τόσο μα τόσο γρήγορα… Πόση ευλογία να μην έχεις «χάσει » το μεγάλωμα των παιδιών σου!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Ναι, είναι. Δεν το επιτρέπουν σε όλους τους γονείς οι συνθήκες, αλλά εγώ στάθηκα από τους πολύ τυχερούς σε αυτό τον τομέα.
      Φιλιά πολλά

      Μου αρέσει!

  3. Μόνο μια μανούλα που τα πέρασε «όλα» και τώρα απολαμβάνει τα εγγόνια της «ξέρει» πόσο γρήγορα περνούν τα χρόνια…. σταματώ σε κάθε λέξη, γιατί τα δάκρυα τρέχουν ποτάμι και θόλωσε και η οθόνη…
    Το προωθώ σε νέες μανούλες και σε φιλώ με πολύ Αγάπη! ❤

    Αρέσει σε 1 άτομο

  4. Δεν θα στο συγχωρήσω ποτέ Ελένη μου! Έχω βαλαντώσει στο κλάμα!! Πως περνάνε έτσι τα χρόνια;… 😥 😥 Ανεπανάληπτες, πολύτιμες στιγμές που δεν γυρίζουν πίσω…

    Αρέσει σε 2 άτομα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s