Όταν θα μείνουμε (ξανά) οι δυο μας


«Θυμάσαι πως όλα ξεκίνησαν από τους δυο μας; Εμείς οι δυο, μόνοι στη Γη, σαν το τραγούδι, ερωτευμένοι, αγαπημένοι, που διψούσαμε ο ένας για τη συντροφιά του άλλου, που οργώναμε την Ελλάδα οι δυο μας. Ώσπου το «οι δυο μας» έγινε «οι τρεις μας» και μετά, πόση ευτυχία μπορεί να αντέξει κανείς, «οι τέσσερίς μας». Και μείναμε οι τέσσερίς μας, με διάφορες μορφές σύνθεσης, για πολλά πολλά χρόνια.

οι δυο μας

Το στοίχημα όμως είναι να μη χαθεί για πάντα το «οι δυο μας». Δεν ήμασταν πιο έξυπνοι, ούτε πιο ερωτευμένοι από άλλα παντρεμένα ζευγάρια με παιδιά όταν αρχίσαμε να αφήνουμε στην Αθήνα δύο μικρά μωρά/νήπια και να το σκάμε για λίγες πολύτιμες μέρες οι δυο μας. Είχαμε περάσει ξυστά. Είχαμε δει. Πόσο εύκολο είναι να χαθούμε. Γιατί συμβαίνει ύπουλα. Γιατί συμβαίνει υπόγεια. Και συνήθως, αν δεν χτυπήσει εκκωφαντικά ένα καμπανάκι καταστροφής, δεν το αντιλαμβάνεσαι μέχρι να είναι πολύ αργά.

Για μας ήταν οι Πέμπτες – εντάξει, όχι όλες, αλλά οι περισσότερες. Αυτή ήταν η δική μας βραδιά. Δεν ήταν εύκολο να είμαστε οι δυο μας και να μη μιλάμε για τα παιδιά και τους λογαριασμούς που πρέπει να πληρωθούν. Ήθελε αυτοπειθαρχία για να καταφέρουμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλο με άλλα μάτια – έστω δυο ώρες την εβδομάδα. Ήταν όμως τόσο ωραίο όταν τα καταφέρναμε και κυλούσαν οι ώρες χωρίς να τις καταλαβαίνουμε.

Όσο το σκέφτομαι, οι Πέμπτες και οι μικρές μας διακοπές οι δυο μας ήταν σαν σχεδόν αόρατα, μικροσκοπικά σποράκια που βάζεις στο φυτώριο το Φεβρουάριο, για να βγουν τα φυτά την άνοιξη και να προκόψουν το καλοκαίρι.

Έτσι κι εμείς, βάζαμε μικρά μικρά σποράκια στο χώμα της σχέσης μας ελπίζοντας πως αργότερα θα τα βρούμε μπροστά μας καταπράσινα και υγιή φυτά. Και ελπίζω πραγματικά πως  όταν θα μείνουμε (έρχεται, το βλέπεις, έτσι;) οι δυο μας ξανά, μόνοι μας στο σπίτι, να είμαστε πάλι μαζί. Όχι πια μόνοι μας στη Γη, γιατί τα παιδιά μας είναι τα κλαδιά που απλώσαμε γύρω μας και θα αγκαλιάζουν πάντα την ύπαρξή μας, αλλά να είμαστε μαζί και να είναι αρκετός ο ένας στον άλλο. Να θέλεις να μου μιλάς, να θέλεις να με ακούς να φλυαρώ, να θέλεις να με κοιτάζεις. Να θέλω να σε φιλάω την ώρα που κοιμάσαι, να χαίρομαι που γυρίζεις στο σπίτι.

Θυμάσαι πώς όλα ξεκίνησαν από τους δυο μας; Ελπίζω πως τώρα που σε λίγο θα μείνουμε ξανά μόνοι οι δυο μας, θα είναι πολύ εύκολο να θυμηθούμε γιατί διάλεξες εσύ εμένα και γιατί διάλεξα εγώ εσένα».

Υ.Γ. Αγάπα με όσο μπορείς.

 

 

Advertisements

4 thoughts on “Όταν θα μείνουμε (ξανά) οι δυο μας

  1. Σας εύχομαι ολόψυχα να είστε πάντα γεροί και ευτυχισμένοι, δυνατοί απέναντι στη μιζέρια και τη φθορά, ερωτευμένοι και παθιασμένοι πάντα ο ένας για τον άλλο.
    Κάθε φορά που διαβάζω ανάρτηση σου επιβεβαιώνω την ανάγκη μου να μπαίνω στο blog σου. Πάντα υπάρχει κάτι που θα με συγκινήσει, θα με κάνει να σκεφτώ λίγο παραπάνω, θα μου δώσει θάρρος και παρώθηση. Για μένα, τώρα τελευταία αποτελείς έναν φάρο, σαν το τραγούδι που διάλεξες και λατρεύω. Είσαι φάρος δύναμης και χαράς.
    Να είσαι καλά Ελένη και εγώ προσωπικά σε ευχαριστώ πολύ για τις αναρτήσεις σου!!!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Πόσο τυχερή είμαι εγώ που ακούω (διαβάζω) αυτά τα τόσο όμορφα λόγια! Σε ευχαριστώ πάρα πολύ Φένια μου. Δεν έχω τι να πω… Και αυτό να ξέρεις είναι σπάνιο 🙂

      Μου αρέσει!

  2. Εύγε, εύγε, εύγε και στα δυο σας! 😀
    Αυτό το κείμενο «πρέπει» να διαβαστεί απ΄ όλα τα νέα ζευγάρια πριν ακόμα κάνουν παιδιά γιατί συνήθως η μαγεία του ζευγαριού χάνεται μόλις γεννιούνται παιδιά. Όσο και προσεχτική να είναι η μανούλα, όσο και αν τη βοηθά ο σύζυγος, στο τέλος της μέρας είναι εξουθενωμένη και εδώ ελλοχεύουν οι κίνδυνοι…
    Εξαιρετική η ιδέα να καθιερώσει κανείς μια μέρα της βδομάδας «εξόδου» και ειδικά όταν βγαίνοντας δεν θα συζητιούνται θέματα παιδιών και οικονομικά! 😛
    Φυσικά καλό θα είναι να υπάρχει και μια γιαγιά να κρατά τα παιδιά κάτι που δεν είναι πάντα εφικτό!
    Όταν τα τρία μας παιδιά έφυγαν και φροντίσαμε να είναι ανεξάρτητα απ΄τα 21 τους, βρεθήκαμε σαν σε δεύτερο ταξείδι μέλιτος… αυτό το σσσσσσσσσ! τα παιδιά μπορεί να μην κοιμούνται, τέλος!
    Προσωπικά αισθάνθηκα μια απίστευτη ελευθερία-χαρά μια και ήμουν μαμά απ΄ τα 23 μου που σόκαρε τις δεσμευμένες φίλες μου! 😉

    ΑΦιλάκια πολύ τρυφερά από μια γαλήνια γιαγιά! 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Σε πιστεύω απόλυτα, αφού κι εγώ έκανα σχετικά μικρή τα παιδιά μου, οπότε τώρα ζω μια δεύτερη νιότη (ίσως όχι τόσο εξωτερικά όσο μέσα μου)!
      Και όπως επισημαίνεις κι εσύ, αν δεν είχαμε τη γιαγιά και τον παππού που κρατούσαν δύο μικρά παιδιά για να φεύγουμε μερικές μέρες ή για να βγαίνουμε το βράδυ, θα ήταν πιο δύσκολο όλο αυτό που περιγράφω. Αν και πιστεύω/ελπίζω πως όταν το ζευγάρι θέλει και έχει τη διάθεση, μπορεί να βρει τρόπους και διεξόδους. Εξάλλου πρόκειται για μια επένδυση στο κοινό μας μέλλον – κάτι που θα βρούμε μπροστά μας πολύ πιο σύντομα απ’ όσο πιστεύουμε.

      Φιλιά φιλιά φιλιά

      Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s