Τη στιγμή που έγινε Μαμά…


…ίσως και λιγάκι πιο πριν, έπαψε –ή τουλάχιστον έτσι νιώθει- να είναι ανεξάρτητη, αυτόνομη, αυτάρκης.

10612561_826558374041641_3523277044101536021_n

Και η ζωή της ανατρέπεται και αντιστρέφονται οι προτεραιότητες και μαθαίνει έτσι να δομεί τη μέρα, την εβδομάδα, τους μήνες και τα χρόνια της, με γνώμονα τις ανάγκες του Παιδιού, στριμώχνει τις προσωπικές της στιγμές κάπου μεταξύ 6 το πρωί και 11 το βράδυ, άντε και κάνα κλεμμένο Σαββατόβραδο.

Και όταν το Παιδί πάει στον παιδικό σταθμό βιώνει ένα πρωτόγνωρο αίσθημα ελευθερίας και αυτοδιάθεσης – μπορεί βέβαια να το βιώνει κλεισμένη μέσα σε ένα γραφείο, σκυμμένη τρίβοντας τη μπανιέρα ή χωμένη στη ντουλάπα για να συμμαζέψει επιτέλους τέλη Νοέμβρη τα καλοκαιρινά και τις πετσέτες της θάλασσας, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.

Κι έρχονται σιγά σιγά κι άλλες τέτοιες στιγμές ελευθερίας, τις οποίες γεύεται με ανάμικτα συναισθήματα, καθώς το Παιδί μεγαλώνει και η αυτοδιάθεση γίνεται όλο και μεγαλύτερη και κάποιες ξεχασμένες πολυτέλειες, όπως ας πούμε ο μεσημεριανός ύπνος την Κυριακή, αρχίζουν να εμφανίζονται ξανά δειλά δειλά στη ζωή της, και η καθημερινότητα κυλάει πιο ήρεμα και χαλαρά και ξεκούραστα …ώσπου ξαφνικά, μα εντελώς ξαφνικά, ένα βράδυ το Παιδί κλείνει την πόρτα του δωματίου του.

Και μαζί, κλείνει και την πόρτα της επικοινωνίας με την παλιά, συνηθισμένη, βολική σαν παλιά μάλλινη ζακέτα μορφή της. Δυσανασχετεί όταν πάει η Μαμά να το φιλήσει το βράδυ πριν κοιμηθεί.

photo:www.huffingtonpost.com
photo:www.huffingtonpost.com

 

Διατυμπανίζει πως η ζωή είναι δική του και αν δεν θέλει να κάνει μπάνιο δεν θα κάνει και αν θέλει να πάει αδιάβαστο στο Γυμνάσιο θα πάει και τα ζυμωμένα με αγάπη και στοργή κεφτεδάκια μένουν να παγώνουν στο πιάτο γιατί θα βγει για σουβλάκια με τους συμμαθητές του και κοιμήσου εσύ, μαμά, θα κλείσω εγώ την τηλεόραση γιατί θέλω να δω μια ταινία. Ναι, θα τα κλείσω τα φώτα, ξέρω.

Πώς όμως να κοιμηθεί η Μαμά όταν όλα όσα είχε μάθει με κόπο και αγωνίες τα τελευταία δώδεκα, δεκατρία, δεκαπέντε χρόνια ανατρέπονται μέσα σε λίγους μήνες (μέρες, ώρες της φαίνονται!);

Πώς να σβήσει το μυαλό και το πορτατίφ στο κομοδίνο όταν το Παιδί/Σπλάχνο ξενυχτάει στο σαλόνι, στο δωμάτιό του, στην πλατεία;

Και τότε συνειδητοποιεί πως ο λώρος δεν είχε κοπεί εντελώς Τότε, αλλά παρέμεινε εκεί, άφαντος μα ελαστικός.

Και η Μαμά αναρωτιέται πώς να φερθεί, γιατί μπορεί το Παιδί να είναι πάντα το μωρό της και τα μάτια που κοιτάζει με λαχτάρα επάνω σ’ αυτό το πρόσωπο με τα σπυράκια της ακμής και το μουστακάκι που αχνοφαίνεται να είναι τα ίδια μάτια που αντίκρισε χρόνια πριν, μόνο που τώρα αυτά τα μάτια κοιτάζουν όχι μόνο τη Μαμά αλλά και το μέλλον, κυρίως αυτό, και καλά κάνουν.

Και τώρα η Μαμά πρέπει να μάθει να αγαπά και να φροντίζει από μια κάποια απόσταση, να βρει πώς να γεμίσει τον άπειρο –της φαίνεται- άδειο από το Παιδί χρόνο, να μάθει να πίνει ξανά καφέ την Κυριακή το πρωί διαβάζοντας εφημερίδα, να πηγαίνει και να επιστρέφει χωρίς άγχος από τη δουλειά της, να βγαίνει με τον Άντρα τα Σαββατόβραδα χωρίς να είναι με το ρολόι στο χέρι για να προλάβει να φύγει στην ώρα της η μπέιμπι σίτερ.

Και να υπενθυμίζει πολλές, μα πολλές, φορές στον εαυτό της πως, ορίστε, ο στόχος επετεύχθη, το Παιδί μεγάλωσε με τόση αγάπη που μπορεί τώρα να πατάει γερά στα πόδια του, έγινε ένας ανεξάρτητος άνθρωπος, με εμπιστοσύνη στον εαυτό του και τις ικανότητές του, έχει τη δύναμη να κινείται στον καινούργιο κόσμο που ανακαλύπτει μέρα με τη μέρα σέρνοντας ακόμη πίσω του αυτόν τον τόσο ελαστικό λώρο, ώσπου να νιώσει τη δύναμη και την επιθυμία να τον κόψει, με τρυφερότητα και στοργή, να κάνει και τα επόμενα μεγάλα βήματα της ανεξαρτητοποίησης και της αυτονομίας.

photo:oddstuffmagazine.com
photo:oddstuffmagazine.com

Και η Μαμά που βρίσκεται αντιμέτωπη με τον τρόμο της ανατροπής, για άλλη μια φορά, της καθημερινότητας και της ρουτίνας της ζωής της, θα το σταυρώνει, γιατί έτσι έχει μάθει απ’ τη δική της τη μαμά, και θα το ξεπροβοδίζει, και θα το ενθαρρύνει και θα το στηρίζει σε κάθε του μεγάλο βήμα.

Και με τον καιρό θα περάσει το ξάφνιασμα της αλλαγής και το μούδιασμα κάθε φορά που η πόρτα κλείνει πίσω από το Παιδί, κάποτε θα περάσει και θα κοιμάται ξανά τα βράδια. Γιατί θα ξέρει ότι έκανε καλά την πιο σημαντική “δουλειά” της ζωής της, αυτή της μητέρας που μεγαλώνει ένα παιδί όχι για την ίδια, αλλά για τον εαυτό του.

 

 

 

 

 

Σε φιλώ,

Ελένη

Advertisements

11 thoughts on “Τη στιγμή που έγινε Μαμά…

  1. Υπέροχο κείμενο! Με συγκίνησε βαθύτατα! Η ξενοιασιά μιας γυναίκας τελειώνει μέ το που γίνεται Μητέρα! Αλλά το μεγαλείο της Μητρότητας είναι τόσο μεγάλο είναι τέτοια ή ευλογία που όλα ξεχνιούνται!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Έτσι είναι, και όσο μεγαλώνουν τα παιδιά μας καταλαβαίνουμε ότι ξενοιασιά θα νιώθουμε ξανά μόνο με… δόσεις και σε συγκεκριμένες στιγμές. Όμως όπως λες πολύ όμορφα είναι τέτοια η ευλογία του να αποκτάς παιδιά που όλα τα άλλα είναι πολύ λίγα και μικρά μπροστά της.
      Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

      Μου αρέσει!

  2. Υπέροχο κείμενο, μου θύμισε τα παιδικά- εφηβικά μου χρονια και μετα…. Το μέλλον. Ειναι πολυ συγκινητικός όλος αυτός ο κυκλος που κανει η ζωη μας. Να είστε καλα !

    Αρέσει σε 1 άτομο

  3. πόσο γλυκό και αληθινό… βγαλμένο μέσα από την καρδιά σου.

    υπέροχο κείμενο, σε ευχαριστώ, Ελένη μου, που το μοιράστηκες, μου δίνεις και μια «πορεία πλεύσεως» για το μέλλον- οι μεγάλες μου κόρες μόλις αρχίζουν να μπαίνουν στην εφηβεία

    Καλή σου μέρα
    Αλεξία
    https://momyof6.wordpress.com/

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s