Η αλαζονεία της ηλικίας


Το βλέμμα που κόβει και τα μετράει όλα αλλά έχει καταλήξει σε συμπέρασμα προτού ανοίξεις εσύ το στόμα σου. Το σκωπτικό χαμόγελο όταν προτείνεις μια εναλλακτική ιδέα σε αυτό που σου ζητάει – και που εσύ ως γονιός αρνείσαι. Η ειρωνική απάντηση έτοιμη να εκτοξευτεί πριν τελειώσει η δική σου πρόταση. images Αυτό που οι Αμερικανοί έχουν περιγράψει τόσο καλά, rolling the eyes ,“στρέψιμο των ματιών προς τα επάνω” – σαν να σου λέει, τι άλλο θα ακούσω πια από σένα.

Έχεις βρεθεί εκεί και θυμάσαι. Θυμάσαι; Θυμάσαι πώς είναι να είσαι έφηβη και να τα ξέρεις όλα; Πώς είναι να μιλάς με τους γονείς σου για το μέλλον ή για τις επιλογές σου και να νιώθεις ότι μιλάς με τοίχο; Αυτό το θυμάσαι, πιθανότατα. Αυτό που έμαθες τώρα που βρέθηκες στην άλλη πλευρά του καναπέ, είναι πώς και οι γονείς σου ένιωθαν το ίδιο: σαν να μιλούσαν με τοίχο.

Γιατί η αλαζονεία της ηλικίας είναι εκεί σε όλη την εφηβεία. Και είναι ίσως απαραίτητη, όσο κι αν δεν σου αρέσει αυτή τη στιγμή. Όσο κι αν σε βγάζει από τα ρούχα σου. Είναι απαραίτητη, γιατί πώς αλλιώς θα κάνει ο έφηβος τα άλματα που καλείται να κάνει για να ωριμάσει; Πώς θα εξασκηθεί στο να υπερασπίζεται τις ιδέες και τις απόψεις του. Πώς αλλιώς θα βρει το κουράγιο και το θάρρος να ανοίξει τα φτερά του και να κάνει τρομαχτικές και υπέροχες δοκιμαστικές πτήσεις; Δεν θα μπορούσε να φύγει μακριά σου και να γίνει κάποια στιγμή ο εαυτός του/της αν δεν υπήρχε η αλαζονεία της ηλικίας. Αν δεν τα ήξερε όλα, αν δεν τα μπορούσε όλα, αν δεν ήταν έτοιμος και έτοιμη για όλα.

Πότε ήταν έτσι;
Πότε ήταν έτσι;

Τουλάχιστον, αναγνώρισε αυτό όταν το εφηβάκι σου σε κοιτάζει περιφρονητικά γιατί πάλι δεν ξέρεις τι λες (ενώ, είπαμε, αυτό τα ξέρει όλα). Όταν σε κοιτάζει σαν να είσαι ο μεγαλύτερος τύραννος ακόμη κι από τον Πεισίστρατο που έμαθε πρόσφατα στην ιστορία επειδή είπες ότι όχι, δεν γίνεται να πάει σε εκείνο το πάρτι στην άλλη άκρη της πόλης που “θα πάνε όλοι εκτός από εμένα”. Όταν σου κατεβάζει τα μούτρα και σου απαντάει μονολεκτικά για το υπόλοιπο της ημέρας –τουλάχιστον- επειδή μετά την 20η τεκμηριωμένη απάντηση/εξήγηση για το “όχι” σου, απάντησες με την παναθρώπινη γονεϊκή αξία “γιατί έτσι”.

Ε, να σκάσει λίγο και το χειλάκι μας!
Ε, να σκάσει λίγο και το χειλάκι μας!

Σκέψου ότι είναι ένα βήμα στην εξέλιξη του παιδιού σου, στη μεταμόρφωσή του σε σκεπτόμενο ενήλικα. Θυμήσου πως η κόντρα για την κόντρα δεν οδήγησε ποτέ πουθενά και προσπάθησε να κρατάς τα όχι σου για εκεί που πραγματικά αξίζει τον κόπο.

Και δείξε εμπιστοσύνη σε όλα αυτά τα χρόνια που μεγάλωνες το παιδί σου και του εμφυσούσες τις αξίες και την ηθική με την οποία θέλεις να ζήσει τη ζωή σου. Μέσα του βρίσκονται όλα αυτά. Και παρότι τώρα γκρινιάζει, μουτρώνει, σε κοιτάζει αλαζονικά… ξέρει πόσο πολύ το αγαπάς και όταν θα πας για μια αγκαλιά (άφησε όμως κανα δίωρο να περάσει για να ξεθυμάνει ο θυμός του γιατί αλλιώς θα φας πόρτα!) η αγάπη και η κατανόηση θα είναι και τα δύο εκεί, λίγο πιο βαθιά από την αλαζονεία, με μεγαλύτερες και βαθύτερες ρίζες που θα κρατήσουν για πάντα.

Κι επειδή πολύ μελό σου τα λέω, θα τελειώσω με τη φράση κλειδί της ζωής μου αυτή την περίοδο. Μάνα, κουράγιο!

Σε φιλώ,

Ελένη

8 σκέψεις σχετικά με το “Η αλαζονεία της ηλικίας

  1. Ειναι σαν την ανεμοβλογια,περιμενεις να περασει. Και καλυτερα να την περασει στα εφηβικα του χρονια παρα μεγαλυτερο-γυρω στα 25- γιατι ,ως γνωστον,τις παιδικες αρρωστιες τις περνας βαρια οσο μεγαλωνεις. Παρτε το πληγωμενο, στωικο,στοργικο υφος στις εκρηξεις γιατι αργοτερα που θα συνειδητοποιησει τις αηδιες του,θα φορτωθει με τοσα ενοχικα που θα θελει να εξιλεωθει,με ο,τι αυτο συνεπαγεται.Ναι,τοσο δολια μανα!! Καλο μηνα.

    Αρέσει σε 1 άτομο

  2. έτσι είναι…
    όλα θέλουν τον τρόπο τους, η σχέση που χτίζαμε τόσα χρόνια δεν θα γκρεμιστεί εύκολα, αν και θα περάσει σίγουρα από «σαράντα κύματα»
    Καλή μας δύναμη! ❤

    Αρέσει σε 1 άτομο

  3. Άλλο ένα εξαιρετικό κείμενο! 😉
    Για μένα Ελένη μου, το θέμα είναι να μη ξεχνάμε πως και εμείς οι ίδιοι έτσι ακριβώς υπήρξαμε στην εφηβεία μας… με μια τεράστια διαφορά, οι γονείς μας, μιας άλλης γενιάς, δεν ήξεραν να μας αντιμετωπίσουν. Η μόνη αντιμετώπιση είναι ο ήρεμος διάλογος, η κατανόηση και η Αγάπη …και επειδή «μεγάλωσα» τρεις εφήβους, θα επαναλάβω κάτι που μπορεί να φαίνεται απλό αλλά δεν είναι:
    Μανούλες, σταθείτε σε σχετική απόσταση απ΄τα παιδιά σας, δώστε τους χώρο ν’ ανασάνουν και αφήστε τα να κάνουν λάθη γιατί μόνο έτσι θα πάθουν… έχετε όμως πολύ σοβαρά και διακριτικά στο νου σας, τις παρέες τους γιατί είναι πολύ εύκολο να παρασυρθούν… 😛

    ΑΦιλάκια και καλή δύναμη ακόμα και στις γιαγιάδες! 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.