Περνάω εφηβεία


Άστα, περνάω εφηβεία. Ξανά. Και τώρα είναι χειρότερα. Γιατί τώρα είμαι εγώ η μαμά οπότε δεν είναι εύκολο να θυμώνω, να κρατάω μούτρα, να χτυπάω πόρτες, να διεκδικώ, να κατηγορώ κάποιον άλλο πως είναι πολύ αυστηρός/παράλογος…

Γιατί τώρα δεν είναι το δικό μου αίμα που βράζει. Δεν είμαι εγώ που θέλω να ανακαλύψω τον κόσμο, κάθε του γωνία, κάθε του σκέψη, κάθε του όψη.

Γιατί δεν είμαι εγώ που διεκδικώ ένα piercing ακόμη, ένα “μικρό” τατουάζ, μια βραδινή έξοδο μέχρι νωρίς το πρωί.

Γιατί τώρα εγώ είμαι από την άλλη πλευρά του καθρέφτη. Τώρα είμαι εγώ αυτή που λέει το “όχι” ενώ θα ήθελε να πει το “ναι” αλλά δεν το κάνει γιατί ξέρει πώς όλα είναι καλύτερο να γίνουν σταδιακά.

Γιατί τώρα βρίσκομαι στην άλλη πλευρά της κλειστής πόρτας, γιατί δεν ξέρω τι πραγματικά σκέφτεται εκείνη όταν μου απαντάει κοφτά και απότομα, γιατί τη νιώθω που είναι στεναχωρημένη και στεναχωριέμαι τριπλά.

Τώρα είμαι εγώ εκείνη που φοβάται, που κοιτάζει το ρολόι με αγωνία, που αναρωτιέται για φίλους και παρέες, για ποτά και τσιγάρα, και για λευκά βανάκια που κυκλοφορούν και απειλούν παιδιά και εφήβους.

Γιατί τώρα είμαι εγώ εκείνη που πρέπει να κάνει υπομονή αλλά να είναι σταθερή, που σε αγκαλιάζω κι ας με διώχνεις, που σου φιλάω τα μαλλιά κι ας μη θέλεις να μου μιλάς, που θέλω μόνο να είσαι ευτυχισμένη, χαρούμενη και καλά, που σε αγαπάω όπως δεν θα σε αγαπήσει ποτέ κανένας. Ευτυχώς, μέσα σου τα ξέρεις όλα αυτά.

Δεν φταις εσύ, ούτε κι εγώ. Είναι η εφηβεία.

 

Σε φιλώ,

Ελένη

Advertisements

20 thoughts on “Περνάω εφηβεία

  1. Κι είναι εκεί που η εφηβεία τών παιδιών, συναντιέται με την παραγωγική (συνεπώς πολύ στρεσογόνα) περίοδο των γονιών και γίνεται μύλος η υπόθεση… Να πω υπομονή, αν και τα ξέρεις πολύ καλά κι εσύ.. Μερικές φορές η εφηβεία δεν «περνάει» 🙂 Κυρίως στους άντρες! Χαχα! Τα φιλιά μου κι όλα θα πάνε καλά

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Το θέμα είναι να μη συμπέσει με μια άλλη φάση στη ζωή της μαμάς, την εμμηνόπαυση εννοώ! Εκεί φαντάζομαι γίνονται γλέντια!!!! Φιλιά πολλά

      Μου αρέσει!

  2. Πόσο αληθινό!…
    εσύ, Ελένη μου, έχεις ήδη εμπειρία με το μεγάλο σου γιο από εφηβεία.
    Εγώ τώρα ξεκινώ με τις μεγάλες μου κόρες.
    Βλέπω ότι βοηθούν πολύ οι βόλτες και οι μικρές ‘¨εξοδοι» μαζί με τα παιδιά, εκεί σαν να ξανοίγονται περισσότερο, μιλούν πιο άμεσα, βγάζουν αυτά που τα τυραννούν και ερχόμαστε πιο κοντά.
    Έχω στο νου μου μια σχετική ανάρτηση, μόλις ξανασάνω λίγο θέλω να καθήσω να τη γράψω.

    Πάντως, όπως λες, θέλουν να αισθάνονται την αγάπη μας, αλλά και τη διακριτική παρουσία μας.

    Και κάτι άλλο , που μου είπε ένας δάσκαλος:
    «Να είσαι σαν αλεξικέραυνο»- που σ΄αυτό να ξεσπά και να «εκτονώνεται η ένταση της ηλικία ςτους…

    σε φιλώ, καλή δύναμη!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Σωστή η παρομοίωσή σου Αλεξία! Έτσι όπω το λες είναι… Και να σου πω, τώρα που λες για εξόδους με τα παιδιά, νομίζω πως οι καλύτερες συζητήσεις γίνονται μέσα στο αυτοκίνητο. Εκεί κάπου ανάμεσα στα δρομολόγια, λέμε πολλά και διάφορα.
      Φιλιά πολλά, καλημέρα

      Μου αρέσει!

  3. Τι συγκινητικό κείμενο! Ανησυχείς και φαίνεται αλλά την απάντηση τη δίνεις μόνη σου: Μέσα της ξέρει πως είσαι εκεί, οπότε ψυχραιμία! Στα πραγματικά δύσκολα σε ποιον νομίζεις θα απευθυνθεί; Στη μαμά της θα ‘ρθει και θα σου ζητήσει να μιλήσετε σα γυναίκα προς γυναίκα! 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Ναι, σίγουρα, απλά θέλει υπομονή και γερά νεύρα. Αλλά δεν είναι όλες οι μέρες -ούτε καν όλες οι ώρες- ίδιες. Και τα παιδιά με τα κέφια τους, κι εμείς με τα δικά μας, αλλά στο τέλος όλα κυλάνε ομαλά και όμορφα.
      Φιλάκια

      Μου αρέσει!

    1. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ Μάρθα μου. Κάποια είναι γραμμένα ακριβώς όπως τα σκέφτομαι, τη στιγμή που τα σκέφτομαι, χωρίς επεξεργασία και λογοκρισία. Και αυτό είναι που αγάπησα στο blogging!
      Φιλιά πολλά.

      Αρέσει σε 1 άτομο

  4. Τώρα, κάτι σχετικό με φιλιά και αγκαλιές:
    Και τα τρία μου παιδιά, τώρα που έχουν πια τα σπιτικά τους, μου ομολόγησαν, πως τους εκνεύριζε αφάνταστα, όταν τα φιλούσα ή τα φρόντιζα με τρυφερότητα «τότε»… γιατί τα έκανε να αισθάνονται ότι είναι μωρά, ενώ αυτοί αισθανόντουσαν «μεγάλοι»! 😉
    Τελικά Ελένη μου, το πρόβλημα είναι δικό μας, εμείς πρέπει να πάψουμε να τα βλέπουμε σαν μωράκια και να ζητάμε ανταπόδωση!
    Τον μικρό (32 ετών) τον φωνάζω τώρα «νινί» και ξέρω πως τώρα του αρέσει! 😛
    Λέω: «Τι κάνεις νινί μου»; και απαντά, «καλά μαμά μου»… αυτό το «μου» που ακούω είναι η χαρά μου, για όλες τις ανησυχίες που τράβηξα μέχρι να πετάξουν με τα φτερά τους! 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Μάλλον, όταν περάσουν από τις αναστατώσεις της εφηβείας, αρχίζουν να θέλουν πάλι το κανάκεμα της μαμάς και του μπαμπά. Κι εγώ έχω κάποιες λέξεις «κλειδιά», που τις χρησιμοποιώ στα παιδιά μου μόνο όταν είμαστε μόνοι μας -μην τα κάνω και ρεζίλι!!!- αλλά εκεί δεν μου αντιστέκονται!
      Αλλά, πόσο δίκιο έχεις, βρε Στεφανία. Αυτό το «μου» είναι πραγματικά ανεκτίμητο…

      Μου αρέσει!

  5. Εξαιρετικά δύσκολη φάση αυτή που περιγράφεις Ελένη μου και παρόλο το εξαιρετικό κείμενο και τον αυτοσαρκασμό, η λύση θα έρθει «εν καιρώ»… Φυσικά και δεν περνάς εφηβεία, ούτε καν καθυστερημένη εφηβεία, παρόλα τα 8 «εγώ» που μέτρησα στο κείμενο!!! Περνάς φάση, συνειδητοποίησης!!! 😎
    Θυμάμαι (έντρομη) τη εφηβεία του μεγάλου μου γιου που κράτησε μέχρι τα 21 του, δεν μπορούσαμε ούτε στον ίδιο χώρο να καθίσουμε… Όσο της κόρης, έχω την αίσθηση πως τα νεύρα, δεν της πέρασαν ποτέ, (βάλε και την περίοδο!). Ο τρίτος και μικρότερος ίσως επειδή ήταν καλλιτεχνικός τύπος την πέρασε ήρεμα και χαμογελαστά! (Και εξακολουθεί και είναι πέρα βρέχει!) 😉
    Τι κάνουμε λοιπόν;
    Τίποτα! 😛
    Το τίποτα το εννοώ πολύ σοβαρά, ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΗΣΥΧΙΑ ΤΟΥΣ… (παρακολουθούμε διακριτικά) αφού τους εξηγήσουμε, πως τους έχουμε εμπιστοσύνη και πως πρέπει να φανούν άξιοι της εμπιστοσύνης μας (με τα ωράρια κλπ).
    Δεν τους κάνουμε παρατηρήσεις, αφήνουμε δωμάτια, μπάνια κλπ όπως τα έχουν αφήσει, μαγειρεύουμε για όλη την οικογένεια και αν θέλουν τρώνε… δεν πιέζουμε, δεν δίνουμε συμβουλές, απλά τους λέμε:
    Είμαι εδώ και θα είμαι εδώ, αν θέλεις κάτι να συζητήσουμε! 😉

    ΑΦιλάκια πολλά πολλά Ελένη μου, καλή δύναμη και αν σου κάνει κέφι, «κτύπα» κι ένα διακριτικό τατού! 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Αχ, αχ, αχ!!! Πώς με καταλαβαίνεις! (Αν και αυτά τα 8 «εγώ» που μέτρησες με αγχώνουν χωρίς να συνειδητοποιώ ακόμη το γιατί!) Ναι είναι μια δύσκολη φάση και αυτό που με δυσκολεύει περισσότερο είναι το συναισθηματικό κομμάτι. Εκεί που έχεις συνηθίσει τόσα χρόνια να είσαι η «μανούλα» ξαφνικά γίνεσαι κάτι σαν persona non grata. Προσπαθώ αυτά ακριβώς που λες, να παραμένω διακριτικά σε απόσταση αλλά πάντα διαθέσιμη για όποιο από τα παιδιά μου χρειαστεί οτιδήποτε από μένα. Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι πως εδώ και ένα χρόνο σκέφτομαι το τατουάζ – πώς με κατάλαβες;;;;

      Μου αρέσει!

  6. Αχ! βρε Ελένη έχε κουράγιο, υπομονή και ψυχραιμία και όλα θα πάνε καλά! Το «καζάνι» αυτό είναι κοινό για όλες μας. Συνέχισε τις αγκαλιές και τα φιλιά γιατί νομίζω πως είναι αυτό που έχουν περισσότερο ανάγκη αυτή τη στιγμή ακόμη και αν δείχνουν το αντίθετο.(με συγκίνησες πάλι!)

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Αυτό που λες, αγκαλιές και φιλιά (όποτε με παίρνει) και διακριτική παρουσία, στη διάθεσή τους όποτε με χρειαστούν. Αλλά δεν το λες και εύκολο!!!

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s