Τα δικά σου πέντε λεπτά της ημέρας


Είναι εκείνη τη στιγμή της ημέρας. Της νύχτας για να ακριβολογούμε. Που έχεις μαζέψει το νεροχύτη, ακόμη και εκείνα τα δύο ξεχασμένα τελευταία ποτήρια που μάζεψες στη διαδρομή από το σαλόνι μέχρι την κουζίνα, που έχεις πλυθεί, έχεις πλύνει τα δόντια σου, έχεις φορέσει πιζάμες. Τα παιδιά είναι στα δωμάτιά τους, αν ήταν πιο μικρά θα τα είχες κάνει μπάνιο, θα τους είχες διαβάσει παραμύθι και θα τα είχες σκεπάσει για να κοιμηθούν γλυκά. Τώρα που δεν είναι μικρά, δεν ακούνε την καληνύχτα. Η μία φοράει ακουστικά και ο άλλος παίζει στον υπολογιστή οπότε δεν λειτουργούν τα αφτιά του.

Και σε λίγες ώρες… πάλι από την αρχή!

Δεν πειράζει, εκμεταλλεύεσαι τη στιγμή και τα φιλάς πεταχτά στο κεφάλι – μη σου αγριέψουν.

Συνεχίζεις τη βόλτα σου, κλείνεις παντζούρια, σβήνεις φώτα, ισιώνεις το ριχτάρι στον καναπέ, αφρατεύεις τα μαξιλάρια. Ρίχνεις μια τελευταία ματιά στο κάθε δωμάτιο πριν πας κι εσύ να ξαπλώσεις. Εντάξει, είναι όλα στη θέση τους.

Αλλά δεν ξαπλώνεις ακόμη. Γιατί ο υπολογιστής είναι ανοιχτός και γιατί οι σκέψεις αφού δεν λέγονται, ας γραφτούν τουλάχιστον.

Αυτά είναι τα δικά σου 5 λεπτά ησυχίας, ηρεμίας, ΔΙΚΑ ΣΟΥ! Σπάνιο, ακόμη και τώρα που τα παιδιά είναι μεγάλα. Μόνο το βράδυ τα έχεις, ή το πρωί πολύ νωρίς, πριν αρχίσεις να τους ξυπνάς και τους τρεις έναν έναν, τους μικρούς και το μεγάλο. Εκεί, τη στιγμή που φτιάχνεις τον καφέ σου και πίνεις δυο τρεις γουλιές πριν ζεστάνεις γάλατα, βγάλεις χυμούς, περάσουν τουλάχιστον 6 φέτες ψωμί του τοστ από τα χέρια σου για να τις μεταμορφώσεις σε πρωινό για τους πολυαγαπημένους σου, έχεις πάλι 5 λεπτά ησυχίας, δικά σου.

Κι αν το βράδυ κάνεις ανασκόπηση της ημέρας, σιωπηλό απολογισμό, μαζεύεις τις σκέψεις και τα συναισθήματά σου, το πρωί τα συναισθήματα και οι σκέψεις ακόμη μισοκοιμούνται. Και είναι γλυκά και τρυφερά γιατί ξέρεις πως έχεις καλό λόγο που ξύπνησες κι αυτό το πρωί.

Και χαμογελάς και κάνεις στο μυαλό σου νοερά τη λίστα με τις υποχρεώσεις της ημέρας. Ξανασυνδέεσαι με τον πολυσχιδή εαυτό σου, τι πρέπει να θυμηθείς μόλις πας στη δουλειά, μην ξεχάσεις να βράσεις τα μακαρόνια πριν φύγεις για να φάει το παιδί όταν γυρίσει από το λύκειο, φτου! ξέχασες το βράδυ να βάλεις μπουγάδα, τι να γίνει, θα τα απλώσεις το απόγευμα, αχ, τελειώνουν οι χαρτοπετσέτες να τις σημειώσω…

Και εκεί εξαντλούνται τα δικά σου ήρεμα, ήσυχα λεπτά γιατί ακούς το πρώτο (το δεύτερο για την ακρίβεια, αφού πρώτο είναι το δικό σου) ξυπνητήρι της ημέρας και πρέπει να πας να βεβαιωθείς ότι ο ιδιοκτήτης του θα ξυπνήσει.

Κι όλα ξανά από την αρχή. Δόξα τω Θεώ.

Σε φιλώ,

Ελένη

Advertisements

6 thoughts on “Τα δικά σου πέντε λεπτά της ημέρας

  1. Γλυκιά η καθημερινότητα…και δύσκολη ταυτόχρονα. Μακάρι να ήταν περισσότερα τα 5λεπτα μέσα στη μέρα αλλά και όσα έχουμε μάλλον πρέπει να τα εκτιμούμε περισσότερο. Τι όμορφο κείμενο!!

    Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Αληθινές καθημερινές σκέψεις και στιγμές μιας μαμάς!! Γιατί όσο χρονών και να είναι τα παιδιά της για πάντα θα είναι μαμα!!!
    Φιλιά
    Καίτη-oiparamythenies

    Αρέσει σε 1 άτομο

  3. Έτσι ακριβώς! Θαρρώ πως μένεις σπίτι μου… με τη διαφορά πως τα δικά μου παιδιά είναι πεντάχρονα!!! Πολύ όμορφη ανάρτηση!!! Σε φιλώ!

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s