Ελληνικό οικογενειακό Πάσχα – Δύο όψεις, της Τίνας Μιχαηλίδου και η δική μου


Οι αναμνήσεις από το οικογενειακό Πάσχα διαφέρουν για τον καθένα και την καθεμιά μας. Χαριτωμένες, αστείες (όταν τις θυμόμαστε μετά, γιατί εκείνη την ώρα…), θλιβερές, χαρούμενες, χαρμόσυνες, γιορτινές… Οι δικές μου αναμνήσεις και σκέψεις είναι με μια μικρή απόσταση, ούσα πια μια εικοσαετία παντρεμένη, οπότε ο όρος «οικογενειακό Πάσχα» έχει πολλά να μου πει. Η Τίνα Μιχαηλίδου, πάλι (να, η Τίνα του It’s my life και του Nagging in Bed) έχει τις δικές της αναμνήσεις, πιο εφηβικές, πιο νεανικές… από άλλη σκοπιά.

Κι αυτό είναι που κάνει όμορφες αυτές τις συνεργασίες!

Σε φιλώ,

Ελένη

Γιατί άραγε μου έρχεται συνειρμικά ο τίτλος “Η οικογένειά μου κι άλλα ζώα” του Τζέραλντ Ντάρελ θα σε γελάσω. Θα σε πάω όμως από την αρχή.

Τα πρώτα Πάσχα(τα;) ως παντρεμένη, τα περνούσαμε στο εξοχικό μας με φίλους και παρέες. Και μετά φεύγαμε μερικές μέρες για ένα νησάκι για να ξεκουραστούμε από την κούραση του αρνιού και του κρασιού. Και ήταν όλα ειδυλλιακά!

Το σίριαλ ελληνικό οικογενειακό Πάσχα ξεκίνησε σταδιακά όταν σιγά σιγά (και ύπουλα!!!) οι φίλοι και οι παρέες αντικαταστάθηκαν από τους γονείς μας. Και κάναμε όλα τα απαραίτητα του Πάσχα υπό αυστηρή επίβλεψη. Το δε αρνί το έψηνε ο άντρας μου υπό το άγρυπνο βλέμμα του γνώστη πατέρα μου, ενώ ο πεθερός μου, χαλαρός γιατί δεν είχε τον καημό να ασχοληθεί με αυτό, φλυαρούσε ευχάριστα με άλλους καλεσμένους. Η μαμά μου ήταν κλεισμένη στην κουζίνα και έπλενε μαρούλια για τη σαλάτα και η πεθερά μου έκανε κάτι ανάλογο ή γύριζε στο κτήμα για να δει τους θάμνους και τα σκίνα, αν ήταν στη θέση τους…

Άλλη μία αλλαγή. Τα μαρούλια τώρα είναι δικά μας, από τον κήπο. Το διχτάκι, για τους λαίμαργους φτερωτούς φίλους που τα λιγουρεύονται!

Εγώ πάλι, ετοίμαζα -υπό το άγρυπνο βλέμμα της πεθεράς μου, φυσικά- μεζεδάκια και ούζα και κρασάκια για την οικογένεια που τα περίμενε με αγωνία. Παιδιά σκυλιά δεν είχαμε, οπότε απλά τρώγαμε και πίναμε, του σκασμού συνήθως, μετά πέφταμε με τα μούτρα στα γλυκά και μετά μοιραζόμασταν σε καναπέδες και κρεβάτια.

Και μετά ήρθαν τα παιδιά. Και όχι μόνο τα δικά μας. Και των φίλων και των κουμπάρων μας. Και η παρέα μεγάλωσε. Και πηγαίναμε τουλάχιστον δύο ζευγάρια με τα παιδιά στο εξοχικό και την Κυριακή του Πάσχα έρχονταν και οι γονείς – ευτυχώς μόνο οι δικοί μας όχι και των φίλων μας!

Αλλά τότε ξεκουραζόμουν κάπως την Κυριακή του Πάσχα γιατί έρχονταν οι ενισχύσεις! Ο άντρας μου εξακολουθούσε να ψήνει υπό το άγρυπνο βλέμμα του πατέρα μου, αλλά τώρα έπλενα εγώ τα μαρούλια και οι γιαγιάδες και οι παππούδες έτρεχαν πίσω από τα παιδιά (ναι, ο δικός μου μπαμπάς μπορούσε και να βλέπει τι ακριβώς έκανε λάθος ο άντρας μου ΚΑΙ να κυνηγάει ταυτόχρονα τον υπερκινητικό γιο μου και τη μικρή κόρη μου). Και αφού με συνοπτικές διαδικασίες τρώγαμε σε δόσεις –ένας έτρωγε, ένας κρατούσε κάθε παιδί- έπεφτα με τον άντρα μου για ύπνο και οι παππούδες κρατούσαν απασχολημένα τα παιδιά. Και μετά το Πάσχα γυρίζαμε σπίτι και έλπιζα πως εκεί θα ξεκουραστώ. Για νησάκι πια ούτε λόγος, όπως καταλαβαίνεις.

Και μετά μεγάλωσαν τα παιδιά. Και τα παιδιά των φίλων μας. Και οι φίλοι μας. Και άλλοι χώρισαν, άλλοι άρχισαν να πηγαίνουν αλλού για Πάσχα, ήρθαν καινούργιοι στην παρέα, άλλαξε η σύνθεση τρεις τέσσερις φορές. Οι μόνοι σταθεροί, εμείς και οι γονείς.

Και το αρνί το ψήνει ο μάστορας, ο άντρας μου δηλαδή, και ο μπαμπάς μου δεν ανακατεύεται αφού του έχει περάσει τις γνώσεις του και του έχει πια εμπιστοσύνη.

arni_souvla

Και οι παππούδες έχουν λιγοστέψει (δυστυχώς). Και τα παιδιά βαριούνται την παρέα μας. Και εμείς λίγο βαριόμαστε την παρέα μας. Και η μαμά μου φέρνει τώρα έτοιμα τα μαρούλια πλυμένα από την Αθήνα και η πεθερά μου φέρνει κάθε Πάσχα φράουλες – τόσα χρόνια τώρα παντρεμένη, αν ένα Πάσχα δε φάω φράουλες είναι σαν να μην έχω φάει αρνί ένα πράγμα.

Κι εγώ ετοιμάζω μεζεδάκια αλλά λίγα πια γιατί μετά δε θα φάμε το αρνί που για κάποιο μυστήριο λόγο όταν πεινάμε αργεί πάντα να γίνει, ενώ όταν έχουμε τσιμπολογήσει ένα κοκορέτσι ολόκληρο είναι έτοιμο στη μία το μεσημέρι και το κοιτάμε. Και τρώμε και πίνουμε, κι ευτυχώς έχουμε νέο αίμα στην παρέα και τελικά πώς το καταφέρνουμε και περνάμε μικροί μεγάλοι καλά. Βέβαια πάλι περιμένω να γυρίσω στην Αθήνα για να ξεκουραστώ, αλλά τώρα νιώθω κάθε χρόνο μια μικρή θλίψη όταν τελειώνουν τα τσιμπούσια και οι γιορτές και τα ανταμώματα.

Εσείς γλιτώσατε!
Εσείς γλιτώσατε!

Γιατί ξέρω ότι από δω και πέρα η σύνθεση θα συνεχίσει να αλλάζει με μεγαλύτερες ταχύτητες.  Και ξέρω πως δεν θα αργήσει το Πάσχα που ο γιος μου -ως μεγαλύτερος- θα μου πει, «ρε μάνα, δεν μας δίνετε το σπίτι να πάμε να ψήσουμε με τα παιδιά;» Και εκεί κάπου, η σκυτάλη θα αλλάξει για μια ακόμη φορά χέρια γιατί έτσι είναι η ζωή, προχωράει μπροστά και θριαμβεύει, σαν τις παπαρούνες που γεμίζουν μέσα σε ένα βράδυ τα παρτέρια μας και μας ξαφνιάζουν.

Σε φιλώ και σου εύχομαι καλό Πάσχα!

Ελένη

Πάσχα η πιο μελαγχολική γιορτή

Όταν ήμουν μικρή λάτρευα πάντα τα Χριστούγεννα επειδή το σπίτι ήταν στολισμένο, το Πάσχα πάλι δεν μου άρεσε με έπιανε στεναχώρια και το έβρισκα άδικο να μην στολίζουμε και το Πάσχα.

Το Πάσχα όμως το περνούσα με την οικογένειά μου στο εξοχικό μας, όπου μαζευόμασταν φίλοι, οικογένεια και ψήναμε αρνί, χορεύαμε και τσουγκρίζαμε αυγά. Μπορεί να μην μου αρέσει το Πάσχα από άποψη λύπης, αλλά υπάρχουν και κάποια στοιχεία του που μου αρέσουν όπως το βάψιμο των αυγών την Μεγάλη Πέμπτη μαζί με την μαμά, αλλά και κάθε χρόνο από μικρή και μέχρι τώρα παρακολουθώ τον Ιησού από την Ναζαρέτ. Έχω μάθει όλα τα λόγια απέξω, ποτέ δεν μπόρεσαν να δω άλλη ταινία σχετικά με τον Ιησού, αλλά μόνο αυτήν δεν ξέρω γιατί, ίσως γιατί ο ηθοποιός που έκανε τον Ιησού είχε κάτι που σε μαγνήτιζε.

11101206_385048038349204_2049542516_n

Τέλος, γεννημένη την Μεγάλη Βδομάδα και συγκεκριμένα Μεγάλη Τετάρτη, τα γενέθλια μου πέφτουν κατά 90% μέσα στις γιορτές, οπότε το μαζί με την Ανάσταση γιορτάζουμε και τα γενέθλιά μου.

Αν και το Πάσχα μας φέρνει μια θλίψη δεν παύει να είναι εορτή οικογενειακή  όπου μαζευόμαστε όλοι μαζί και χαιρόμαστε για την Ανάσταση του Κυρίου (αφήστε που λόγω νηστείας αναμένουμε πως και πως την Κυριακή του Πάσχα για να φάμε και αρνάκι, εγώ πάλι αναμένω το Μεγάλο Σάββατο για την μαγειρίτσα).

Καλό Πάσχα,

Τίνα

Advertisements

12 σκέψεις σχετικά με το “Ελληνικό οικογενειακό Πάσχα – Δύο όψεις, της Τίνας Μιχαηλίδου και η δική μου

  1. Χρόνια πολλά, και του χρόνου! Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που παρουσίασες το Πάσχα, με συγκίνησε αυτή η συνεχής ροή στην οποία αναφέρθηκες, και τα μαρούλια που κληρονόμησες ως καθήκον το ξέρω καλά κι εγώ!
    Σου εύχομαι να περνάς κάθε γιορτή πάντα με αγαπημενους ανθρώπους!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Αχ, όχι, δεν είμαι από την Ήπειρο – το γεφυράκι όμως φυσικά και είναι! Θα ήθελα όμως να έχω καταγωγή από αυτό τον τόπο που μου έχει αρέσει πολύ κάθε φορά που τον έχω επισκεφτεί! Χρόνια πολλά!!!

      Μου αρέσει!

  2. Αν και το Πάσχα κρύβει μια ελαφρά μελαγχολία, λόγω της Μεγάλης Εβδομάδας, τα τελευταία χρόνια το απολαμβάνω πάρα πολύ, μάλλον λόγω των παιδιών. Εμείς είμαστε στη φάση με τα παιδιά μικρά, οπότε είναι μια γιορτή γεμάτη γλέντι και χαρά. Χρόνια πολλά και Χριστός Ανέστη!!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Πράγματι, το Πάσχα και η μελαγχολία είναι συνυφασμένα. Όταν όμως έχουμε παιδιά, όλες οι γιορτές είναι πραγματικά γιορτές!!! Χρόνια πολλά

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.