Για τα παιδιά που δίνουν Πανελλαδικές- δύο προσεγγίσεις από δύο ανθρώπους σε άλλη φάση


Η μία είμαι εγώ, η μαμά ενός παιδιού που θα δώσει Πανελλαδικές, και δεύτερη είναι η Τίνα, πρώην φοιτήτρια και νυν καθηγήτρια.

Ο γιος μου φέτος δίνει Πανελλαδικές (ή μήπως Πανελλήνιες;) και με αφορμή μια συζήτηση με την blogger Τίνα Μιχαηλίδου*, είπαμε να προσεγγίσουμε το θέμα από δύο οπτικές. Εγώ είμαι η μαμά παιδιού που δίνει φέτος εξετάσεις, η Τίνα έχει τελειώσει πρόσφατα το πανεπιστήμιο και κάνει μαθήματα σε παιδιά. Τα σχόλιά σου είμαι σίγουρη πως θα είναι πολύ ενδιαφέροντα!

ΕΓΩ Η ΜΑΜΑ

Λοιπόν, είμαι μαμά παιδιού που δίνει πανελλαδικές. Τώρα που το βλέπω γραμμένο, μου κάνει λίγο σαν “μητέρα raver”, αλλά το προσπερνώ.

μητέρα raver

Και γιατί δεν έχω τρελαθεί ακόμη από το άγχος μου; Και γιατί δεν στύβω όλη τη μέρα πορτοκαλάδες;

Και γιατί “αφήνω” το γιο μου –και ο άντρας μου μαζί, δηλαδή “αφήνουμε”- να βγαίνει τρεις φορές την εβδομάδα και να παίζει παιχνίδια στον υπολογιστή και να πηγαίνει για καφέ και για τένις με τους φίλους του;

Και γιατί το παιδί μου δεν έχει τρελαθεί ακόμη από το άγχος του;

αγχωμένος έφηβος

Μήπως κάνουμε κάτι λάθος; Ή μήπως το σύστημα είναι εντελώς λάθος;

Η αλήθεια είναι πως ο γιος μου είναι από τους καλούς μαθητές. Από τους μαθητές με σταθερή πορεία όλα τα  χρόνια και θεωρητικά, πάντα θεωρητικά, θα τα πάει καλά και στις Πανελλαδικές. Επίσης, είναι στην τεχνολογική κατεύθυνση, που σημαίνει πως η παπαγαλία είναι ελάχιστη και τα περισσότερα μαθήματα είναι με ασκήσεις και αποδείξεις και θεωρήματα. Αν τα ξέρεις, τα ξέρεις. Νομίζω όμως πως όποια κατεύθυνση, ό,τι βαθμούς κι να έπαιρνε, ό,τι κι αν μας έλεγαν οι καθηγητές στο σχολείο και στο φροντιστήριο, με τον ίδιο τρόπο θα φερόμασταν.

Γιατί έτσι είμαστε σαν γονείς. Γιατί προσπαθούμε να μην αγχώνουμε τα παιδιά περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται – γιατί το άγχος και η πίεση κατά τη γνώμη μας δεν έχουν αποτέλεσμα. Και είναι πολύ δύσκολο ένα 17χρονο παιδί να έχει “δημιουργικό” άγχος. Συνήθως θα έχει καταστροφικό άγχος.

Από την άλλη πλευρά, εννοείται πως μιλάμε με το γιο μας, προσπαθούμε να τον βοηθήσουμε να αποφασίσει τις σχολές που θα δηλώσει με βάση την δική μας εμπειρία από την κατάσταση της αγοράς και την επαγγελματική πραγματικότητα.

Μακάρι να ήταν απλή η επιλογή…

Και προσπαθούμε να τον βοηθήσουμε να επιλέξει μια επαγγελματική κατεύθυνση που θα του ταιριάζει. Να κάνει στην πορεία μια δουλειά που θα την αγαπάει και, αν είναι δυνατό, θα τον παθιάζει. Γιατί, ωμά και ρεαλιστικά, το πιθανότερο είναι πως θα δουλεύει πολλές ώρες και θα αμείβεται λίγο. Οπότε τουλάχιστον ας του αρέσει αυτό που θα κάνει. Αυτά όμως δεν τα λέμε φέτος, τα συζητάμε χρόνια τώρα.

Όπως και να το κάνουμε, αυτά είναι τα καλύτερα χρόνια της ζωής τους…

Και εννοείται πως θα ρωτήσω, “διάβασες, παιδί μου;”. Και εννοείται πως θα του πω (όχι μόνο μία φορά, το παραδέχομαι) ότι πρέπει να είναι συγκεντρωμένος και προσεκτικός όταν γράφει, όχι μόνο στις τελικές εξετάσεις αλλά και στο σχολείο και στο φροντιστήριο, Αλλά θα μου πει, “εντάξει”, και θα τελειώσει εκεί. Και θα πάει βόλτα.

Και εννοείται πως του λέω –αυτό όμως είναι κάτι που το λέμε χρόνια, όχι τώρα που είναι στην Γ’ λυκείου- πόσο σημαντικό είναι να έχει στόχους στη ζωή του και να προσπαθεί γι’ αυτούς. Και εννοείται πως του λέω ότι θα πρέπει να πάει προετοιμασμένος στις Πανελλαδικές και πως θα πρέπει να δώσει τον καλύτερο εαυτό του.

Πιάσε παιδί μου τον ταύρο από τα κέρατα και κάνε ό,τι καλύτερο μπορείς!  Photo:archaia-ellada.blogspot.com
Πιάσε παιδί μου τον ταύρο από τα κέρατα και κάνε ό,τι καλύτερο μπορείς!
Photo:archaia-ellada.blogspot.com

Εννοείται όμως πως του λέω ότι, παρότι οι Πανελλαδικές είναι ναι όντως ένα ορόσημο, ένας σημαντικός “διαγωνισμός”, δεν είναι και το Παν. Είναι μία πόρτα. Που θα προσπαθήσει να την ανοίξει κι άλλες φορές αν δεν τα καταφέρει με την πρώτη. Ή πως θα βρει μια άλλη πόρτα. Και πως οι αποτυχίες και οι κακές στιγμές είναι για τους ανθρώπους. Και πως όλα είναι μέσα στο παιχνίδι.

Και πως ναι, περιμένουμε από αυτόν τα καλύτερα και του έχουμε εμπιστοσύνη ότι θα τα καταφέρει. Αλλά πως δεν θα πέσουμε και να πεθάνουμε αν δεν συμβεί αυτό.

Κι αν τώρα σκέφτεσαι ότι περνάμε διπλά μηνύματα στο παιδί μας, δεν ξέρω.

Το μήνυμα/moto που θα ήθελα να περάσω στο παιδί μου που δίνει φέτος Πανελλαδικές –και μέσα από εδώ σε όλα τα παιδιά στην αντίστοιχη φάση- είναι:

“Με την προσπάθεια και τον κόπο, έχοντας στόχο, θα τα καταφέρεις. Μπορείς να το κάνεις, και το ιδανικό είναι να δώσεις εκείνη τη μέρα τον καλύτερο εαυτό σου και να φτάσεις όσο πιο ψηλά μπορείς. Κι αν όμως δεν συμβεί αυτό, δεν πειράζει. Είναι μόνο εξετάσεις. Τίποτε λιγότερο τίποτε περισσότερο. Το μέλλον σού ανήκει και θα βρεις τον δρόμο σου έτσι ή αλλιώς. Μην απογοητεύεσαι, μην το βάζεις κάτω, απλά προσπάθησε όσο καλύτερα μπορείς. Καλή επιτυχία.”

Σε φιλώ,

Ελένη

 Η ΤΙΝΑ ΠΡΩΗΝ ΦΟΙΤΗΤΡΙΑ ΝΥΝ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ

Πανελλήνιες : Ο φόβος του κάθε παιδιού

Οι Πανελλήνιες είναι από τις πιο αγχωτικές εξετάσεις που καλείται να δώσει ο μαθητής προκειμένου να περάσει στο Πανεπιστήμιο που επιθυμεί.

Πανελλήνιες

Προσωπικά εγώ έδωσα 2 φορές Πανελλήνιες και το άγχος μου χτυπούσε κόκκινο. Την 1η φορά λόγω κούρασης από σχολείο και φροντιστήριο είχα περάσει σε ΤΕΙ στο Αργοστόλι, θέλησα όμως να ξαναδώσω και πέρασα στην Κοινωνική Θεολογία.

Σαν μαθήτρια δεν μπορώ να περιγράψω με λέξεις πως ένιωθα με το διάβασμα που είχα κάνει, γιατί και σαν μαθήτρια θεωρητικής κατεύθυνσης όλα ήταν παπαγαλία.

Αχ, δεν ξέρετε πόσο το μετανιώνω που δεν έβαζα το μυαλό μου να σκεφτεί στα Φυσικομαθηματικά που δεν τα πήγαινα καλά. Μόνο στην Γ’ Λυκείου τα διάβαζα μόνη μου και έπαιρνα καλούς βαθμούς. keep-calm-and-study-for-exams-86

Ήταν πολύ δύσκολες χρονιές για εμένα μιας και έπρεπε στα μαθήματα όπως Ιστορία Κατεύθυνσης να ξέρω τα πάντα με το νι και με το σίγμα και να θυμάμαι ακόμα και που μπαίνουν τα σημεία στίξης. Περιττό να σας πω ότι η παπαγαλία δεν μας κάνει καλό και φυσικά δεν θυμάμαι τίποτα. Για αυτό και η σημερινή νεολαία δεν γνωρίζει τα βασικά, είμαστε παπαγαλάκια και φυσικά είμαστε στις τελευταίες χώρες στην Παιδεία.

Ως καθηγήτρια-δασκάλα που έχω διδάξει σε παιδιά, πάντα ένιωθα και καταλάβαινα το άγχος τους και την κούραση. Είμαι κατά αυτού του συστήματος, γιατί η θεωρητική κατεύθυνση αδικείται κιόλας στην βαθμολόγηση.

Τους μαθητές μου τους έβλεπα σαν παιδιά μου, ένιωθα την κούραση και φυσικά όταν ξεσπούσαν πάνω μου δεν έλεγα και πολλά, γιατί και εγώ τα ίδια έκανα… Πανελλήνιες…. Ο τρόμος και ο φόβος των μαθητών…

* Την Τίνα τη βρίσκεις ΕΔΩ https://m.facebook.com/tina.tinaki.5602?ref=m_notif&notif_t=like

Advertisements

2 thoughts on “Για τα παιδιά που δίνουν Πανελλαδικές- δύο προσεγγίσεις από δύο ανθρώπους σε άλλη φάση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s