Τι γίνεται με τις σχολικές εκδρομές;


Διάβασα συγκλονισμένη για το 17χρονο κορίτσι που έπεσε από το μπαλκόνι στη διάρκεια της σχολικής εκδρομής στη Ρώμη και πάγωσα.

Και ρίγησα. Και δάκρυσα. Και τρόμαξα. Και ένιωσα (ντρέπομαι) ανακούφιση που ο επίσης μαθητής Γ λυκείου γιος μου γύρισε προ καιρού από την αντίστοιχη εκδρομή. Και ξανατρόμαξα στη σκέψη ότι η κόρη μου, μαθήτρια Γ γυμνασίου, φεύγει αυτές τις μέρες για την τριήμερη εκδρομή του σχολείου της. Και ρίγησα ξανά.

Διαβάζω διάφορα αυτή την ώρα. Για παράδειγμα ότι οι εκδρομές αυτές είναι κατ’ επίφαση εκπαιδευτικές και θα πρέπει να σταματήσουν. Ότι ήταν η κακιά στιγμή και η κακιά η ώρα.

Αλλά σαν γονιός φοβάμαι.

Δεν συμφωνώ να σταματήσουν οι εκδρομές. Τα παιδιά τις περιμένουν πώς και πώς και περνάνε υπέροχα και δημιουργούν θετικούς συσχετισμούς μέσα στο μυαλό τους για το σχολείο και την εκπαίδευση.

σχολικό λεωφορείο

Αλλά σαν γονιός φοβάμαι.

Δεν μπορώ όμως να πω όχι στην κόρη μου που το πρωί που της είπα να βάλει μπουφάν μην κρυώσει και χάσει την εκδρομή το φόρεσε χωρίς δεύτερη κουβέντα – αδιανόητο άλλες μέρες να με ακούσει για κάτι τέτοιο με την πρώτη!

Δεν θα μπορούσα να έχω πει όχι στο γιο μου που έλαμπε το πρόσωπό του όταν γύρισε, κατάκοπος και άυπνος, από την πενταήμερή τους.

Και έτρεμε το φυλλοκάρδι μου κάθε λεπτό από αυτές τις πέντε μέρες που έλειπε. Κι ας μου αφιέρωνε μόνο μερικά δευτερόλεπτα σε κάθε τηλεφώνημα γιατί έκανε κάτι άλλο εκείνη τη στιγμή – μου έφτανε που τον άκουγα χαρούμενο.

Και ξέρω πως όταν θα γυρίσει σπίτι η μικρή μου, θα έχει γεμίσει με εικόνες, αναμνήσεις και εμπειρίες και αναμνήσεις που θα τη συντροφεύουν όλη της τη ζωή.

embassy_summer_schools_activities_london

Αλλά σαν γονιός φοβάμαι.

Και εύχομαι τα καλύτερα στην οικογένεια και στο κοριτσάκι και στους καθηγητές και τους συμμαθητές της.

Και εύχομαι σε όλα τα παιδιά που θα πάνε φέτος, του χρόνου, του παραχρόνου εκδρομή να περάσουν υπέροχα. Αλλά να προσέχουν διπλά και τριπλά, γιατί πάνω στον ενθουσιασμό και τη χαρά συμβαίνουν και στραβές.

Και δεν επιτρέπεται να συμβαίνουν τέτοια ατυχήματα. Ποτέ και σε κανέναν. Γιατί δεν είναι δίκιο να σταματήσουν οι εκδρομές επειδή φοβόμαστε. Γιατί δεν μπορεί να σταματήσει η ζωή επειδή φοβόμαστε.

Αλλά σαν γονιός φοβάμαι.

Σε φιλώ,

Ελένη

Υ.Γ. Αν μπορούσα, σε ένα παράλληλο σύμπαν, θα έκλεινα τα παιδιά μου σε ένα κλουβί ή θα τα είχα συνέχεια δεμένα επάνω μου μέχρι τα 18, ή μάλλον, μέχρι τα 22 τους, ή μάλλον, μέχρι τα 32 τους. Αλλά δεν μπορώ και απλά ξέρω ότι θα φοβάμαι για τη σωματική και την ψυχική τους υγεία μέχρι να πεθάνω.

Advertisements

6 thoughts on “Τι γίνεται με τις σχολικές εκδρομές;

  1. Οταν πήγαινα β Λυκείου, τέλη δεκαετιλας του 90, ένας » προοδευτικός» καθηγητής -ηταν τότε επίκαιρη και ταινια ο κυκλος των χαμένων ποιητών» έπεισε το αυστηρό σχολειό μου, ότι κάτω απο την δικη του επίβλεψη και με την συνοδεία δυο γονέων-συνοδών θα μπορούσαμε να πάμε μια «εκπαιδευτική» εκδρομη στα με.ρη Μυστρα-μονεμβασια. Τότε δεν είχαν καθιερωθεί ακόμα οι τριήμερες στα σχολεία και τα γυμνάσια, περίμενες να φτάσεις γ´ λυκείου για να πας πολυήμερη εκδρομη, οπότε οταν ο καθηγητής και οι δυο συνοδοί γονείς κατάφεραν να οργανωθει η η εκδρομη- αποσπώντας μόνο μια μέρα αδείας απο τα εκπαιδευτικά μας καθήκοντα απο το σχολειο (Σκ δηλαδη + μια σχολική μερα) και τίποτα άλλο (το σχολειό αποποιήθηκε οποιαδήποτε ευθύνη για την εκδρομη και την οργάνωσή της και έβαλε τους τρεις προαναφερθέντες ενήλικες να υπογράψουν δήλωση ότι είναι οι μόνοι υπεύθυνοι) νομίζαμε ότι είχαμε καταφέρει απέναντι στο αυστηρό γερμανικό σχολείο μας μια μικρή επανάσταση! Θα είμασταν η πρώτη τάξη που εκτός απο πενταήμερη θα πήγαινε και τριήμερη, και μάλιστα χωρίς την αυστηρή επίβλεψη της Διέυθυνσης του σχολείου…
    Μείναμε στα «κελιά» . Έναν ξενώνα του ΕοΤ, πρωήν μοναστικό χώρο (δεν θυμάμαι ποιος αποφάσισε το κατάλυμα) με έναν εξωτερικό περίβολο . Έναν χώρο χωμάτινο γύρω απο τα πρώην κελιά νην δωμάτια που περιέβαλε τον ξενώνα τόσο προς την πίσω μεριά (προς το βουνο) όσο και την μπροστινή προς την γκρεμίλα-θάλασσα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά πως ανάμεσα στη γκρεμίλα και την θάλασσα δεν μεσολαβούσε καν συρματόπλεγμα η φράκτης, παρα μόνο μια πεζούλα, και αυτο γιατι, είχα καθίσει εκει…ο περιβολος ηταν χωμάτινος και με πολλές πέτρες, δυο δέντρα ειχε όλα κι ολα θυμάμαι στη μπροστινή «αυλή», και ένα εκκλησάκι. Τα πρώτο βράδυ κύλησε όμορφα, περνουσαμε καταπληκτικα. Αισθανόμασταν ενήλικοι, ορίζαμε τις τύχες μας και τις εκδρομες μας, «είμασταν άρχοντες του κόσμου»!
    Το δεύτερο βράδυ δεν κύλησε το ίδιο όμορφα και ενήλικα:θυμάμαι παλιό μου συμμαθητή να έρχεται άσπρος σαν το πανί στα ξραββάτια μας κατα τις 12-1 η ωρα και να μας ενημερώνει ότι δυο παιδιά της τάξης μας «έπεσαν» και χτύπησαν άσχημα. Απο κει πέρα επικράτησε το χάος και ένας πανζουρλισμός μέχρι να ήρεμησουν αργότερα τα πράγματα. Τι είχε συμβεί:χωρίς να μπορει να υπάρξει οποιοσδήποτε ουσιαστικός ελεγχος απο γονείς/καθηγητή/υποδοχή (αφου δεν ηταν κανονικό ξενοδοχειο ουσιαστικά) , μια παρέα παιδιών βγήκε και άρχισε να τα πίνει στον περίβολο – αυλή και να τριγυρνά εκει (ξέχασα να αναφέρω ότι ο ξενώνας είχε φώτα μόνο στα δωμάτια). Δυο απο τα παιδια, στα σκοτεινά και πιωμένα καθώς ηταν έπεσαν μέσα σε ένα χαντάκι βάθους 4 (;) μέτρων, χτυπώντας άσχημα, ο ένας μάλιστα κόβοντας άσχημα το κεφάλι του σε μια πέτρα. Επειδη έχω ήδη γράψει σεντόνι, απλα να πω ότι ζήσαμε στιγμές χάους μέχρι: 1) να αποφασίσει η υπόλοιπη πιωμενη παρέα να ενημερώσει για το συμβάν, 2) να προσδιορίσουν το σκοτεινό σημείο που έπεσαν, να βρεθούν 3) φακοι και 4) να συνδράμουν κάποιοι στο να μπορέσουν να τους ´τραβήξουν´ έξω, με τα αίματα να τρέχουν απο παντού. Και όχι, δεν είναι σέναριο επιστημονικής φαντασίας, αλλα το πούλμαν μας εκείνη τη μέρα είχε παρουσιάσει βλαβη στη μηχανή κ ηταν ακινητοποιημένο (ο οδηγός περίμενε να έρθει κάποιος να τον βοηθήσει στα κελιά το επόμενο πρωί, απο την πόλη της Μονεμβασιας) και το μόνο αυτοκίνητο που υπήρχε (ο ξενώνας είχε κλειστεί μόνο για μας) ηταν αυτο του ιδιοκτήτη (αν θυμάμαι καλα) που ηταν…ΔΙΘΕΣΙΟ!! (θυμίζω δυο ηταν και οι τραυματίες…). Ένα μπάχαλο. Το διθέσιο αυτοκίνητο μετέφερε τρεις φορές (πήγε και ήρθε) προς/απο την πόλη στο νοσοκομέιο τους τραυματίες και κάποιον απο τους ενήλικες, ενω ο άνθρωπος έψαχνε μέσα στη μαύρη νύχτα κάποιον συγγενή στην πόλη με αυτοκίνητο να έρθει εκει που μείναμε να βοηθήσει…μας βρήκαν τα ξημερώματα για να διαπιστώσουμε επιτέλους ότι ο ένας την είχε βγάλει με μερικούς μώλωπες και άλλος με 10-12 ράμματα στο κεφάλι… Εγω δόξαζω το Θεό που τα παιδιά δεν είχαν κινηθεί στο μπροστινό μέρους του περίβολου, στην πεζούλα προς την θάλασσα, δεν ξέρω τι θα είχε συμβεί τότε…

    Συγγνώμη για την μακρυγορία μου, αλλα τον πανικό, τα αίματα και το να εισαι κάπου αποκλεισμένος και να βλέπεις το φόβο και στα ματια γονιών και καθηγητή σου, ενω λυσσομαναει ο αέρας και τα κύματα δεν θα το ξεχάσω εύκολα…

    Δεν χρειάζεται να περιγράψω πως κύλησαν οι επόμενες μερες.,. Η επανανσταση είχε αποτύχει άδοξα, η πρόωρη ενηλικίωση και εμπιστοσύνη σε 17 χρόνια παιδια που είναι στη τρέλα τους και στην άγνοια κινδύνου σε αυτήν την ηλικία κάτι για το οποίο είχε μετανιώσει ο «προοδευτικός» καθηγητής και οι ρίψοκίνδυνοι γονείς-συνοδοί. Ευτυχως και το σχολείο έσωσε τη φήμη του καθώς (μαλλον σωστα;)!είχε λειτουργήσει ως Πόντιος Πιλατος. Και ευτυχως που και κάποιος άγγελος εκει ψηλα, απέτρεψε τα χειρότερα….

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Δεν ξέρω τι να σου πω… συγκλονιστική εμπειρία, τρομαχτική, που θα μπορούσε να πάει «πίσω» την ενηλικίωση και το «πέταγμα» των παιδιών.
      Περιγράφεις ένα ονειρικό σκηνικό που θα ήθελα να πάω να ζήσω. Αλλά όχι 17χρονα παιδιά, χωρίς να υπάρχει μια στοιχειώδης προφύλαξη – όχι επειδή είναι μικρά και χαζά, αλλά επειδή είναι παιδιά, και είναι αυθόρμητα και παίζουν άγαρμπα και μπορεί να «μεθύσουν» από την πρωτόγνωρη ελευθερία. Αυτά φοβάμαι κι εγώ.
      Και όπως λες είχατε τύχη βουνό, παρά τις περιπέτειες και την αγωνία.
      Ποιος ξέρει το κοριτσάκι στη Ρώμη, δεν είδα ακόμη ειδήσεις, ελπίζω να το ξεπεράσει και να είναι γερή και δυνατή. Προσπαθούσα να σκεφτώ τι χαζομάρες κάνανε και έγινε αυτό το τραγικό ατύχημα, «έπαιζαν» κάποιος την έσπρωξε κατά λάθος, έσκυψε και δεν υπολόγισε το βάρος του σώματός της, η κακιά στιγμή; Ό,τι κι αν ήταν, ούτε να το σκέφτομαι δεν θέλω πώς ένιωσαν αυτοί οι γονείς όταν τους πήραν τηλέφωνο.
      Τρέμω.
      Σεντόνι κι εγώ.
      Λυπάμαι που έζησες τόσο δυσάρεστη εμπειρία τόσο μικρή αλλά χαίρομαι που την ξεπέρασες και που τελικά ήταν σχετικά ανώδυνη για όλους.
      Τα φιλιά και την καλημέρα μου

      Μου αρέσει!

      1. Συμφωνω Ελένη, δεν εφταιγαν τα παιδια, άλλοι έπρεπε να πάρουν πιο ενήλικες κ οργανωτικές αποφάσεις. Επίσης ενώ ο ξενώνας ηταν πανέμορφος, κάτω απο τις τότε συνθήκες δεν ενδείκνυτο για σχολική εκδρομη…Για το χθεσινό συμβάν, αιτίες που μπορω να σκεφτώ είναι απο μια επιληπτικηνκρίση, ως μια προσπαθεια «κρυφής» μετακίνησης απο το ένα δωματιο στο διπλανο του μεσω του μπαλκόνιου…δεν έχει σημασία, σημασιλα έχει να φύγει το αιματωμα να σωθεί το παιδι,και να μην έχει μετατραυματικές εμπειρίες και κουσούρια εφόσον ζήσει, τόσο ψυχικά όσο και σωματικά…τα παιδια είναι τόσο καταπιεσμένα πια, πρέπει να το καταλάβουμε αυτο, που στις εκδρομείς ξεσπά όλη τους η καταχωνιασμένη ενέργεια κ αδρεναλίνη. Πρεπει να τα προσέχουμε και να τα φροντίζουμε περισσότερο απο όσο νομίζουμε…Ευχόμαστε όλοι μας η επέμβαση να παει καλά και ότι καλύτερο για το κορίτσι και την οικογένειά του.Μπολικη θετική ενέργεια στέλνω προπάντων στη μανούλα του… 😦

        Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Ελένη μου, θα μπορούσα κι εγώ να κολλήσω στο υ.γ σου, και να μην ξεκολλήσω με τίποτα… Τόσο πολύ που σε νιώθω, όχι μόνο στο υ.γ σου, αλλά σε όλο το κείμενο… Την πέρασα κι εγώ την εκδρομή του γιου μου, και ένιωθα ΑΚΡΙΒΩΣ όπως κι εσύ! Απλά, στις εκδρομές οφείλουν οι καθηγητές να έχουν τα μάτια τους 1014 για τα παιδιά μας… Αλλά…για όνομα του Θεού, σε ένα μπαλκόνι (δωματίου, αν κατάλαβα), πόσο μπορεί να παρέμβει ένας καθηγητής, αναρωτιέμαι αλήθεια; Σαφώς και ήταν ατύχημα, αφού αποκλειστεί εννοείται, η ευθύνη των ξενοδόχων όμως! Να χαλαρώσεις και να δώσεις την ευχή σου στο κοριτσάκι σου να περάσει κι αυτό καλά.. Έτσι κι αλλιώς, εμείς οι μάνες, ΟΠΟΥ κι αν είναι τα παιδιά μας, το ξενύχτι δεν το γλιτώνουμε με τί-πο-τα! Πολλά φιλιά και όλα καλά 🙂

    Μου αρέσει!

    1. Αυτό θα κάνω Πέτρα μου, γιατί είπαμε, η ζωή προχωράει και εμείς στηρίζουμε όπως μπορούμε. Αλλά ναι, το ξενύχτι είναι μέρος της ζωής μας σαν μάνες και αυτό δεν αλλάζει.
      Σε ευχαριστώ για τη φιλία σου
      Τα φιλιά μου

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s