Ξυπνητήρι τρελό σε μισώ, σε μισώ


Φυσικά και μου έρχεται στο μυαλό τραγούδι από τα Στρουμφάκια – μάνα είμαι, το έχω ακούσει χιλιάδες φορές.

Αλλά δεν λέω και ψέματα: δεν με ενοχλεί η δουλειά μου (την αγαπώ – συνήθως), δεν με ενοχλούν τα παιδιά μου (τα αγαπώ – σχεδόν πάντα), δεν με ενοχλεί ούτε καν το σχολείο (τους). Αλλά αυτό που δεν αντέχω, αυτό που μισώ, είναι το ξυπνητήρι και κατά συνέπεια το πρωινό ξύπνημα. Και δη το οικογενειακό πρωινό ξύπνημα.

Γιατί τα δικά μου παιδιά δεν μοιάζουν με εκείνα των διαφημίσεων, ούτε εγώ με τις μαμάδες των διαφημίσεων, ούτε ο άντρας μου με τους άντρες των διαφημίσεων.

α) Δεν είμαστε τόσο ξανθοί β) Δεν χαμογελάμε γ) Δεν τρώμε φρούτα για πρωινό!
α) Δεν είμαστε τόσο ξανθοί
β) Δεν χαμογελάμε
γ) Δεν τρώμε φρούτα για πρωινό!

Για τουλάχιστον δέκα λεπτά, μέχρι να πάρουμε μπρος, στη δική μου οικογένεια, είμαστε τέσσερις δυστυχισμένοι, κατάκοποι άνθρωποι, που πέφτουμε ο ένας πάνω στον άλλο στο (ένα, δυστυχώς) μπάνιο το σπιτιού μας, που μισοκοιμόμαστε επάνω στο τραπέζι προσπαθώντας να μην αποκοιμηθούμε εντελώς με τη μπουκιά ή τη γουλιά στο στόμα.

Και επειδή ο χειμώνας είναι βαρύς, το πάπλωμα είναι βαρύτερο (και πολύ πιο ζεστό) και κάθε εφιαλτικό πρωινό ξύπνημα διαδέχεται το επόμενο, ήθελα να σε ρωτήσω: εσύ πώς τα καταφέρνεις;

photo:xanthiamed.pblogs.gr
photo:xanthiamed.pblogs.gr

Γιατί σε έχω δει. Σε έχω δει να πηγαίνεις το παιδί στο νηπιαγωγείο βαμμένη και ντυμένη στην τρίχα και ξέρω ότι ΔΕΝ δουλεύεις, που θα πει ότι δεν έχεις ετοιμαστεί για να πας στη δουλειά σου. Και σε έχω ζηλέψει για την κοκεταρία και τη διάθεσή σου, εννοείται.

Γιατί σε έχω δει στις 8 το πρωί που εγώ ξεκινάω σέρνοντας για δουλειά, εσύ να τρέχεις χαμογελαστή στο δρόμο του σπιτιού μου κάνοντας την πρωινή σου γυμναστική – ήμαρτον, Κύριε.

Γιατί σε έχω δει αξημέρωτα στο σούπερ μάρκετ, όπου έχω τρέξει πανικόβλητη γιατί έχω ξεχάσει να πάρω τον κιμά για να φτιάξω κεφτεδάκια για το μεσημέρι και είσαι δραστήρια και ξύπνια και οργανωμένη με την καθαρογραμμένη λίστα σου. ΚΑΙ χαμογελαστή. ΚΑΙ μιλάς κιόλας αντί να μουγκρίζεις.

Πώς το κάνεις αυτό;

Γιατί εγώ και στις 10 να έχω κοιμηθεί –που το κάνω καμιά φορά- όταν ξυπνάω με το ξυπνητήρι τρελαίνομαι. Δεν λειτουργώ. Ο μόνος λόγος που δεν κουτουλάω στους τοίχους είναι ότι έχω μάθει καλά τη διαρρύθμιση του σπιτιού.

Ούτε κι εγώ!
Ούτε κι εγώ!

Πες μου, λοιπόν, πώς τα καταφέρνεις με το πρωινό ξύπνημα. Γιατί εγώ δεν την παλεύω…

Σε φιλώ,

Ελένη

Υ.Γ. Η μόνη περίπτωση να ξυπνήσω εύκολα είναι αν ξυπνήσω πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι (τρελό σε μισώ, σε μισώ). Ακόμη κι αν η ώρα είναι 6 και 30 το χάραμα κι εγώ πρέπει να ξυπνήσω στις 7 και 30 το χάραμα. Αυτό πάλι;

Advertisements

15 thoughts on “Ξυπνητήρι τρελό σε μισώ, σε μισώ

  1. Απολαυστική όπως πάντα η γραφή σου Ελένη!!! Πραγματικά νομίζω ότι το πρωινό ξύπνημα έχει να κάνει με τη συναίσθηση του καθενός μας. Δεν μπορώ να το εξηγήσω διαφορετικά… Δλδ εγώ ξυπνάω πανεύκολα… ότι κι αν έχει γίνει το προηγούμενο βράδυ… Σίγουρα θα θέλω να κοιμηθώ λίγο παραπάνω αλλά το ξεπερνάω εύκολα που λένε… Αλλά σε καμία περίπτωση δεν έχω σχέση με τις ωραίες διαφήμισεις. Είναι στον άνθρωπο τι να πω… !!! Καλή Ανάσταση εύχομαι ♡

    Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Καλημέρα Ελένη! Με έκανες να χαμογελάσω πρωι πρωί! Να, κάπως έτσι τα καταφέρνω. Ξυπνάω, ετοιμάζω τη μικρή για το σχολείο, φτιάχνω καφεδάκι κ μετά πάω μία βόλτα στην μπλογκογειτονιά 🙂 Κ διαβάζω κάτι τέτοιες αναρτήσεις σαν κ τη δική σου κ μου φτιάχνουν τη διάθεση. Αν κ γενικά τα πρωινά είμαι ευδιάθετη.
    Ασπασία

    Αρέσει σε 1 άτομο

  3. Ευτυχώς έχω τον άντρα μου που ξυπνάει πιο νωρίς και με ξυπνάει και εμένα! 🙂

    πάντως, πέρα από την πλάκα, ίσως είναι και θέμα γονιδίων και του ευαισθησίας νευρικού συστήματος το πόσο εύκολα μπορεί να ξυπνήσει κάποιος και να μπει σε κατάσταση εγρήγορσης.
    Το παρατηρώ με τα παιδιά μου: από μωρά φαίνονται αυτά που κοιμούνται δύσκολα και ξυπνούν εύκολα από οτιδήποτε, από έναν ήχο κτλ.
    Όσο μεγαλώνουν τα δεύτερα, είναι και πιο εύκολα στο πρωινό ξύπνημα!

    Πάντως, εγώ είμαι με τις μέρες μου: αν κοιμηθώ νωρίς, ξυπνάω πολύ πιο εύκολα και με μεγαλύτερη ενεργητικότητα.
    Επίσης, όταν ξέρω ότι το σπίτι και το πρωινό μας, γενικότερα, είναι οργανωμένα, σίγουρα έχω καλύτερη διάθεση.
    Όσο γυμνάζομαι ή έστω βγαίνω για περπάτημα, κοιμάμαι και ξυπ΄νάω επίσης καλύτερα και «χορταίνω» πιο εύκολα τον ύπνο μου.

    Σας ζάλισα! 🙂

    πολύ ωραίο κείμενο, Ελένη!

    πολλές ευχές για μια όμορφη μέρα!
    Αλεξία

    Μου αρέσει!

    1. Έχεις πολύ δίκιο. Σίγουρα είναι αυτό που λέμε πρωινοί και βραδινοί τύποι – αλλά, ρε παιδιά, είναι και αυτή η άτιμη η κούραση και η καθημερινότητα που μας εξαντλεί! Πάντως για τα παιδιά, νομίζω πως όταν μπουν στην εφηβεία, δεν ξυπνάνε που να πέφτουν κανονιές δίπλα τους. Δεν ξέρω αν είναι οι ορμόνες ή αν πια αποφασίζουν συνειδητά να μην ξυπνάνε (εύκολα) για το σχολείο!
      Καλημέρα και καλό ΣΚ

      Μου αρέσει!

  4. χαχαχα πολύ γέλασα με το κείμενο σου κούκλα!! Λοιπόν, επειδή εγώ είμαι πολύ πρωινός τύπος- το αγαπώ για την ακρίβεια- θα σου πω πως είναι απολύτως φυσιολογικό υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που απλά όπως πολύ σωστά παραθέτεις «Δεν κάνουν πρωινά»! Είναι στο αίμα μας. στα γονίδια, τι να πω! (ο άντρας μου πχ θέλει τετράωρο να συνέλθει την ώρα που εγώ τραγουδάω δυνατά το ελεφαντάκι του Δεληβοροιά!! (τ’ακους Μάρθα;;;;;) Η καλύτερη ώρα παραδόξως για γυμναστική είναι το πρωί- γιατί μετά απο όλη την ημέρα και τόσες δουλειές- που κουράγιο;;; Και παρόλο που εγώ ποτέ μα ποτέ δεν θα βαφτώ και θα ντυθώ στην τρίχα μπορώ να καταλάβω όσες το κάνουν και δεν δουλεύουν- είναι ένα τρόπος να νιώσεις και εσύ που είσαι ολη μέρα σπίτι και δεν σε βλέπει παρά μόνο ο νεροχύτης σου να νιώσεις γυναίκα!! 24 ώρες ΕΙΝΑΙ λίγες αλλα είμαστε θεες και τα καταφέρνουμε! Είτε είμαστε του πρωινού ξυπνήματος είτε όχι!! Φιλιά πολλά πολλά Γιάννα- το ημερολόγιο μιας μαμάς

    Αρέσει σε 1 άτομο

  5. α) Δεν είμαστε τόσο ξανθοί
    β) Δεν χαμογελάμε
    γ) Δεν τρώμε φρούτα για πρωινό!

    χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα!!!!

    Ε λοιπόν, πρέπει να δείς εμένα πώς είμαι το πρωί για να ησυχάσεις!

    Βγαίνω σαν την παλαβή από το σπίτι, με πεντακόσιες τσάντες στα χέρια (τσάντα δικιά μου, τσάντα της Δώρας, τσάντα με τα παπούτσια μου, τσάντα με οτιδήποτε μπορείς να φανταστείς ότι έχει μέσα και δεν χωράει σε κάποια από τις άλλες τσάντες!),

    να τραγουδάω δυνατά έχω ένα μικράκι ελεφαντάκι 420 κιλά που αρέσει στην Δώρα.. αλοίμονο αν βρούμε σκαλιά μπροστά μας!

    Πρέπει να τα περάσουμε χοροπηδηχτά μετρώντας και φυσικά με όλες τις τσάντες στα χέρια!

    Φτάνουμε στον σταθμό, όπου τραβολογάω την Δώρα μην πεταχτεί στον δρόμο, μιλάω με γονείς που έχουν απορίες (τί το ήθελα να είμαι αντιπρόεδρος στον Συλλογο! Δώρααααααα.. όχι στον δρομο! Ναι κυρια μου, ειναι πολυ σπουδαιο που θελετε να προσφερ… δωραααααα!! προσφέρετε!)

    Στον δρόμο για γραφείο στο αυτοκίνητο, θα αλλάξω πιθανότατα μπλούζα γιατί θα έχει γεμίσει από σάλια και μύξες της Δώρας!
    Θα βαφτώ!
    Θα βάλω τα τακούνια μου!

    Έτσι όταν θα φτάσω στο γραφείο θα είμαι στην πένα!

    Ε? ε? τί λες;;;;; Νιώθεις λίγο καλύτερα τώρα;

    Μου αρέσει!

    1. ΜΟΝΟ μια μαμά θα μπορούσε να τα παίζει όλα αυτά στα δάχτυλα – οι άντρες πληρώνονται όταν το κάνουν και ονομάζονται ταχυδακτυλουργοί!
      Θυμάμαι την εποχή που είχα τα παιδιά μου μικρά, έχουν 2,5 χρόνια διαφορά, οπότε αυτό το πρωινό στο σταθμό -εμείς είχαμε και το Δημοτικό απέναντι οπότε είχα διπλή παράδοση- μου είναι πολύ οικείο!

      Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s