Μα μπορώ εγώ να τρέξω στο Μαραθώνιο;


Μπορώ εγώ να τρέξω στο δρόμο; Να τρέξω στο διάδρομο; Και πες ότι μπορώ, γιατί να το κάνω;

Αν μιλούσες μαζί μου πριν από λίγα χρόνια, η συζήτηση περί τρεξίματος και λοιπών θα ήταν κάπως έτσι.

 

Yes, I can!
Yes, I can!

Σήμερα όμως, μετά την αναζωογονητική χθεσινή εμπειρία του τρεξίματος στον Αυθεντικό Μαραθώνιο, έχοντας τρέξει τα 5 χιλιόμετρα (εγώ και άλλοι 8.999 άνθρωποι), νιώθω πως όλα είναι εφικτά και πως τίποτε δεν μπορεί να σε εμποδίσει να βάζεις στη ζωή σου καινούργια πράγματα και στόχους: ούτε το σώμα, ούτε οι φυσικοί σου περιορισμοί και, το σημαντικότερο, ούτε το μυαλό σου.

 

Δεν ξέρω πώς ακριβώς σκέφτεσαι εσύ, αλλά μετά από κάποια ηλικία (θες να πούμε για ψυχολογικούς λόγους τα 25;) βιώνεις περιορισμούς στο τι μπορείς να κάνεις, στο τι καινούργιο προσπαθείς, στα όριά σου που αυξάνονται μαθηματικά, από τον ίδιο σου τον εαυτό και το σώμα σου, δυο στοιχεία που υποτίθεται ορίζεις. Και ο μόνος τρόπος να τους αντισταθμίσεις είναι να μην αφεθείς.

 

 

Η χαρά του αθλητισμού photo:www.antenna.gr
Η χαρά του αθλητισμού
photo:www.antenna.gr

Και μπορεί σε αυτή την πορεία να βρεθείς στη θέση να δεχτείς “κριτική” από τους ανθρώπους τους περιβάλλοντός σου, που δεν το θεωρούν λογικό να τρέξεις 5 χιλιόμετρα στο δρόμο “ξαφνικά” στα 35, στα 45, στα 55 σου, και λένε ότι έχεις ψωνιστεί ή έχεις τρελαθεί ή θα χτυπήσεις ή θα πάθεις έμφραγμα ή θα σε πιάσει η μέση σου ή δεν θα τερματίσεις ποτέ ή όλα αυτά μαζί.

 

Φαντάζομαι πως απ’ όλα αυτά καταλαβαίνεις πως το δικό μου μήνυμα είναι απλό και ενθαρρυντικό: ξεπέρασε τους προβληματισμούς και τα λογικά εμπόδια, κάνε την προσπάθειά σου (κι αν δεν τα καταφέρεις δεν πειράζει, μπορεί το Σύμπαν να μην συνωμοτεί υπέρ σου αλλά η αποτυχία σού προσφέρει το πολύτιμο εφόδιο της εμπειρίας για την επόμενη προσπάθεια), δοκίμασε τον εαυτό σου, ανέβασε λίγο τον πήχη και κάνε το πρώτο βήμα. Τα υπόλοιπα έπονται!

 

Έτσι κι εγώ έτρεξα εχθές στα 5 χιλιόμετρα στον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας μαζί με τον 17χρονο γιο μου (στη σκόνη του δηλαδή, αλλά η χαρά είναι ίδια!) και μαζί με χιλιάδες Αθηναίους, Έλληνες και ανθρώπους αθλητές και μη απ’ όλο τον κόσμο, έζησα μια υπέροχη μέρα στην πόλη μου, την είδα με διαφορετική ματιά και αισθάνθηκα περήφανη γι’ αυτήν και για την παράδοση που κουβαλάω στο DNA μου, ένιωσα πιο ζωντανή, πολύ πιο κουρασμένη, αυτή τη στιγμή έχει ξεκινήσει ένα σούπερ πιάσιμο παρότι γυμνάζομαι τακτικά που σημαίνει ότι το τρέξιμο είναι όντως διαφορετική και πιο έντονη γυμναστική και μαζεύω παρέα για να τρέξουμε άλλα 5 χιλιόμετρα το Δεκέμβριο για φιλανθρωπικό σκοπό.

 

Σε φιλώ,

Ελένη

 

Υ.Γ. Μια συμβουλή με τη σοφία των fortysomething χρόνων μου:

Μην αφήνεις κανέναν να προσδιορίζει ποια είσαι και τι μπορείς να κάνεις. Ούτε καν εσύ δεν γνωρίζεις τις δυνατότητές σου.

 

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Μα μπορώ εγώ να τρέξω στο Μαραθώνιο;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.