Πότε δεν είσαι πια νέα και γίνεσαι μεσήλικας; Τι λένε έρευνες γι’ αυτό;


Αυτές τις μέρες είχαν γενέθλια πολλές φίλες μου -λίγο πριν λίγο μετά τα σαράντα, πολλές Ζυγίνες τριγύρω- και οι σκέψεις για την ηλικία αρχίζουν να πυκνώνουν στο μυαλό μου.

Ναι, κοπελιά, εσύ. Δεν θα γεράσεις ποτέ όσο είσαι/νιώθεις νέα. photo:omgchronicles.vickilarson.com
Ναι, κοπελιά, εσύ. Δεν θα γεράσεις ποτέ όσο είσαι/νιώθεις νέα.
photo:omgchronicles.vickilarson.com

Βασική βαθιά απορία: Πότε δεν θα ανήκουμε πια στην κατηγορία “νέες” και θα περάσουμε στην επόμενη πίστα – τη λέξη “μεσήλικας” δεν θα την αναφέρω ξανά, δεν μου πάει η καρδιά ούτε και τα υπόλοιπα όργανα του σώματός μου.

Και μετά από εμβριθή σκέψη και διαλογισμό, και μια σχετική αναζήτηση στο Internet για να μη σου λέω μόνο αερολογίες, θα σου δείξω τι βρήκα και τι σκέφτηκα.

Το επιστημονικό κομμάτι:

Αν η ηλικία είναι απλά ένα νούμερο, πού θέτουν οι Αμερικανοί –καλά, όλο γι’ αυτούς μιλάμε αλλά τι να γίνει, εκείνοι κάνουν τις περισσότερες έρευνες- το όριο ανάμεσα στο “νέος” και “μεσήλικας ή ηλικιωμένος”;

Για ανθρώπους 45 ετών ή νεότερους, ο διαχωρισμός για την ηλικία όπου ξεκινάει η μέση ηλικία ή που “μεγαλώνει” κανείς είναι τα 61 χρόνια, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα σε πάνω από 1.000 Αμερικανούς ενήλικες από το ινστιτούτο δημοσκοπήσεων The Marist College Institute for Public Opinion. Δεν είναι επίσης αναπάντεχο που όσοι από τους ερωτηθέντες βρίσκονται στην αντίθετη άκρη από τα 61, πιο κοντά στα 45 δηλαδή που ήταν το χαμηλότερο ηλικιακό όριο για την έρευνα, τείνουν να θεωρούν πως είναι «νέοι”.

Τα ευρήματα αυτά συμφωνούν με εκείνα μιας έρευνας από το Pew Research Center, που συμπέρανε πως οι μεγαλύτεροι άνθρωποι ένιωθαν νεότεροι από τη χρονολογική τους ηλικία, ενώ οι νεότεροι άνθρωποι προσδιόριζαν ότι είναι κανείς “γέρος” σε πολύ νεότερη ηλικία απ’ ότι οι πιο μεγάλοι συμμετέχοντες στην έρευνα.

Και άλλες σκέψεις:

Μια ιδέα είναι πως στα fortysomething σου οι πρώτες αλλαγές γίνονται σε ένα βαθύτερο επίπεδο και αργότερα έρχεται το οργανικό.

Αυτό που σίγουρα αλλάζει είναι ο τρόπος σκέψης.

Στύψε τη ζωή σαν το λεμόνι - κατά προτίμηση μόλις ξυπνήσεις μέσα σε ένα ποτήρι νερό και μετά πιες το. Κάνει καλό. photo:margauxville.com
Στύψε τη ζωή σαν το λεμόνι – κατά προτίμηση μόλις ξυπνήσεις μέσα σε ένα ποτήρι νερό και μετά πιες το. Κάνει καλό.
photo:margauxville.com

Δεν δίνεις πια τόση σημασία στα “πρέπει” και τα “καθώς πρέπει” και ζεις την κάθε μέρα πιο δυνατά – δεν αντέχεις πια να περιμένεις την επόμενη δεκαετία για να συμβούν πράγματα.

Ξέρεις ποια είσαι, πού πατάς και πού θέλεις να φτάσεις. Ούτε περιμένεις να σου τα φέρει στο πόδια σου το Σύμπαν – ξέρεις τι εννοώ.

Δεν αναβάλεις, διεκδικείς, ξέρεις να αποδέχεσαι τα καλά που σου φέρνει η ζωή.

Συμβιβάζεσαι με όσα δε γίνεται να αλλάξουν και δε σπαταλάς χρόνο μεμψιμοιρώντας και γκρινιάζοντας.

Αλλάζεις όσα χρειάζεται και γίνεται να αλλάξουν με συνοπτικές διαδικασίες.

Αποδέχεσαι τη ζωή με τους όρους της και κάνεις το καλύτερο που μπορείς -και περνάς όσο καλύτερα μπορείς- με αυτό το δεδομένο.

Ξέρεις ότι τα χρόνια δεν γυρίζουν πίσω και δεν αναλώνεσαι σε ίντριγκες, ανούσιες σκοτούρες και κοντόφθαλμες διαδικασίες.

Παρόλα αυτά, απλά συνεχίζεις να μεγαλώνεις – δεν γερνάς. Και όσο δεν γερνάς, είσαι νέα.

Keep going κορίτσια

Σας φιλώ,

Ελένη

Υ.Γ. Θυμήσου τη Μόνικα Μπελούτσι αλλά και τη Σοφία Λόρεν!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s