Καλή σχολική χρονιά


Για να ξεκινήσουμε με ένα χαμόγελο (ή και δύο), βρήκα ένα επίκαιρο ευθυμογράφημα και το δημοσιεύω αυτούσιο.

Η Μαρία Κοκκίνου θα είναι μαζί μας και με άλλες αφορμές, με την ειδικότητά της ως ψυχολόγου και καθηγήτρια και ειδικής παιδαγωγού αλλά και ως  δημοσιογράφος και συγγραφέας.

 

Τα σχολεία ανοίγουν

Της Μαρίας Κοκκίνου*

 

Αυτή δεν είναι η Μαρία Κοκκίνου. Ούτε εγώ. Θα μπορούσαμε όμως να είμαστε όλες την ώρα που ετοιμάζουμε τα παιδιά μας για το σχολείο! photo:www.carriedawayministries.com
Αυτή δεν είναι η Μαρία Κοκκίνου. Ούτε εγώ. Θα μπορούσαμε όμως να είμαστε όλες την ώρα που ετοιμάζουμε τα παιδιά μας για το σχολείο!
photo:www.carriedawayministries.com

Θα το δηλώσω ευθέως και εξ αρχής και ας παρεξηγηθώ. Δεν με νοιάζει το μπάχαλο στο εκπαιδευτικό σύστημα. Δεν με ενδιαφέρει η ύλη και η φιλοσοφία των σχολικών βιβλίων. Δεν με αγγίζει η ανυπαρξία αξιολόγησης των δασκάλων και καθηγητών. Ένα πράγμα μόνο θα ζητούσα από την Υπουργό Παιδείας (αν με ρωτούσε φυσικά).

 

Μήπως γίνεται να ξεκινά το σχολείο λίγο αργότερα. Κατά τις 9 ας πούμε; Και στις 10 να ξεκινούσε δεν θα με πείραζε. Αλλά αυτό το 8 και 10 (άκου και 10! Δεν το έκαναν 8 και 13 σαν τα τρένα καλύτερα;) μου έχει καταστρέψει τη ζωή. Κυριολεκτικά.

 

Διότι το πρόβλημα ξεκινά από τις 10 και μισή το προηγούμενο βράδυ οπότε και αρχίζει ο τσακωμός με τα παιδιά. «Κλείστε την τηλεόραση και πηγαίνετε στα κρεβάτια σας», λέω. «Λίγο ακόμη. Θα χάσουμε το καλύτερο», απαντά η κόρη μου. «Ο Γιώργος μου είπε ότι κοιμάται μετά τις 12», λέει ο γιος μου. «Μήπως σου είπε και πως τα καταφέρνει να παίρνει 10 στα τεστ των Μαθηματικών;» απαντώ εγώ με κακία που θα άφηνε άφωνο κάθε ειδικό στην ανατροφή των παιδιών. «Ούτως ή άλλως θα κοιμηθώ στη τάξη», ανταποκρίνεται με την ίδια κακία και ο γιος μου, «γιατί να μην ξενυχτήσω βλέποντας τηλεόραση που είναι και πιο ενδιαφέρουσα από τα Μαθηματικά;»

 

Σκέφτομαι ότι μόνο για το σχολείο δεν είναι έξυπνος και αγνοώντας για μια ακόμη φορά όσα έχω διαβάσει στα βιβλία για τη σωστή συμπεριφορά απέναντι στα παιδιά κλείνω την τηλεόραση και αρχίζω να ουρλιάζω μέχρι που πάνε στα κρεβάτια τους (ούτως ή άλλως με τις φωνές μου δεν ακούνε την τηλεόραση).

 

Έχει πάει 11 και πρέπει να βρω τα ρούχα που θα φορέσουν από τα ασιδέρωτα ή αυτά που δεν έχουν τακτοποιηθεί στα συρτάρια (πολυτέλειες!), να ξανασιδερώσω όποιο είναι στραπατσαρισμένο, να πλύνω τα ποτήρια (και τα πιάτα αν έχουν φάει αργά), να πάω στο δωμάτιο του γιου μου κάνα δυο φορές για να μου πει κάτι που είχε ξεχάσει (στην καλύτερη περίπτωση έχει ξεχάσει να μου πει να υπογράψω μια δήλωση για κάποια εκδρομή και στην χειρότερη ότι έχει ξεχάσει να διαβάσει Ιστορία) και μια φορά στο δωμάτιο της κόρης μου για να με ρωτήσει αν είναι καθαρή η μπλούζα που σκοπεύει να φορέσει αύριο, να καθίσω λίγο για να ηρεμήσουν τα νεύρα μου και να πάω για ύπνο μετά τις 12.

 

Το πρωί έχω βάλει το ρολόι στις επτά αλλά συνήθως ξυπνάω πανικόβλητη στις 7 και μισή. Έχω μισή ώρα να ξυπνήσω τα παιδιά, να ντυθούν, να πλυθούν, να φτιάξω πρωινό, να φάνε πρωινό, να ελέγξουν τις τσάντες τους, να ντυθώ κι εγώ και να τα πάω στις 8 με το αυτοκίνητο στο σχολείο.

 

Σου ορκίζομαι ότι δεν ξεκινάμε έτσι τη μέρα μας! photo:www.momparenting.com
Σου ορκίζομαι ότι δεν ξεκινάμε έτσι τη μέρα μας!
photo:www.momparenting.com

Τρέχω και ανοίγω τις πόρτες των δωματίων τους φωνάζοντας «Ξυπνήστεεεε. Έχουμε αργήσει». Η κόρη μου ξυπνάει με την πρώτη και ο γιος μου ούτε που κουνιέται (αλλά η μισή δουλειά του ξυπνήματος έχει γίνει). Τρέχω στη κρεβατοκάμαρα και αρπάζω τα ρούχα μου. Φορώντας το παντελόνι με ακροβατικά πηδήματα στο διάδρομο και κρατώντας τις κάλτσες στο χέρι φτάνω στην κουζίνα. Σκαλώνω τις κάλτσες στη τσέπη του παντελονιού και φτιάχνω γάλα για το γιο μου και χυμό για την κόρη μου. Πάλι δεν έχουμε χρόνο για πολυτέλειες όπως φρεσκοψημένα ψωμάκια με βούτυρο και μαρμελάδα και κρουασάν (αυτά είναι για τα παιδιά στην Αγγλία και Γερμανία που αρχίζουν το σχολείο στις 9. Εδώ τα δικά μας ούτε να μασήσουν δεν μπορούν από τη νύστα τα χαράματα που τα ξυπνάμε).

 

Η κόρη μου πίνει το χυμό στην κουζίνα και πάω το γάλα στο κρεβάτι του γιου μου όπου το κρατάω με το ένα χέρι και με το άλλο τον τραβάω να σηκωθεί. Τελικά σηκώνεται αλλά δεν πίνει το γάλα.

 

Πάω να βάλω τα παπούτσια μου και με φωνάζει ο γιος μου στο σαλόνι. Έχει χάσει το τετράδιο εργασιών. Αρπάζω τα παπούτσια και την μπλούζα μου και πάω στο σαλόνι για να βοηθήσω. Ενώ ντύνομαι του δίνω οδηγίες για το που να ψάξει.

Ανάμεσα στους καναπέδες.

Πίσω από το τραπέζι της τηλεόρασης.

Κάτω από τα μαξιλάρια του σαλονιού.

Τελικά είναι μέσα στο βιβλίο των Θρησκευτικών.

 

Για να μην τα πολυλογώ αν όλα πάνε καλά στις 8 βγαίνουμε από το σπίτι. Στο αυτοκίνητο του λέω και δυο πράγματα για τον Μυκηναϊκό πολιτισμό (είχε ξεχάσει να διαβάσει, βλέπετε) και ο θεός βοηθός. Όπως κάθε μέρα φτάνουμε όταν έχει τελειώσει η προσευχή. Τελικά τα παιδιά μου δεν θα μάθουν ποτέ το Πάτερ Ημών αφού δεν το έχουν ακούσει ποτέ.

 

Άντε, και καλή σχολική χρονιά να έχουμε.

 

  • Η Μαρία Κοκκίνου είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Είναι επίσης

Διδάκτωρ Παντείου Πανεπιστημίου, Ψυχολόγος, Κοινωνική ανθρωπολόγος, Ειδική Παιδαγωγός και καθηγήτρια αγγλικής.

Advertisements

2 thoughts on “Καλή σχολική χρονιά

  1. Τι καταπληκτικό άρθρο!!! Πόσο μου θύμισε το πρωινό τρεχαλητό, που έκανα όταν είχα τα παιδάκια μου μικρά…Πόσο γέλασα !!! ευχαριστώ πολύ. Να’στε καλά & να γράφετε τόσο ευχάριστα. Αυτό λείπει από την ζωή μας!!!!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s